II GZ 701/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Po 391/25 o odrzuceniu skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr BP.501.2577.2024.1091.WA7. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Po 391/25, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), odrzucił skargę M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 kwietnia 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 8 maja 2025 r., nadanym w dniu 26 maja 2025 r. M. S. złożył skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 11 kwietnia 2025 r., co potwierdza znajdujące się w aktach administracyjnych elektroniczne potwierdzenie doręczenia. WSA stwierdził, że ustawowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 12 maja 2025 r., natomiast wniesienie skargi dopiero w dniu 26 maja 2025 r. – co wynika z pieczęci na kopercie, skutkowało uznaniem skargi za wniesioną po upływie trzydziestodniowego terminu określonego ustawowo. Sąd I instancji podkreślił, że w decyzji skarżący został prawidłowo pouczony przez organ o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Pomimo tego strona złożyła skargę po terminie, nie zawierając w niej jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. S., wnosząc o jego pozytywne rozpatrzenie. Wnoszący zażalenie wskazał, że przez przeoczenie z winy pracownika skarga nie została wysłana w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., za pośrednictwem organu, którego działanie /.../ jest przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi do organu właściwego po upływie tego terminu, podlega ona odrzuceniu, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma zatem aspekt czasowy zaistniałych zdarzeń, rodzących określone skutki prawne. Kwestią zasadniczą i wymagającą oceny jest zatem ustalenie daty doręczenia decyzji, od której to daty liczony jest termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu administracji. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych dokumentu elektronicznego wygenerowanego w dniu 11 kwietnia 2025 r. (karta nr 35 akt administracyjnych), decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 kwietnia 2025 r. została doręczona skarżącemu M. S. w dniu 11 kwietnia 2025 r. Na dokumencie znajdują się dokładne oznaczenia doręczanej przesyłki, które odpowiadają oznaczeniom zaskarżonej decyzji, a także data doręczonego dokumentu: 03.04.2025 r. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ze wskazanego dokumentu elektronicznego dokładnie wynika kto odebrał przesyłkę oraz w jakiej dacie nastąpiło doręczenie, zaś skarżący nie kwestionował ani faktu doręczenia, ani też daty, w której dokonano tej czynności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiedzione na podstawie akt administracyjnych sprawy informacje były niezbędne, a jednocześnie wystarczające do tego, aby uznać przesyłkę za prawidłowo doręczoną określonej tam osobie i we wskazanej dacie. Sąd I instancji prawidłowo zatem ustalił w oparciu o ten dowód doręczenia, iż decyzja GITD została doręczona skarżącemu w dniu 11 kwietnia 2025 r. W świetle powyższych okoliczności termin do wniesienia skargi na przedmiotowy akt powinien być liczony właśnie od tej daty i upływał po 30 dniach, tj. w dniu 12 maja 2025 r. Skoro zatem istotnym w sprawie i wywołującym skutki procesowe było doręczenie decyzji II instancji w dniu 11 kwietnia 2025 r., za właściwe należało uznać stanowisko WSA, iż przesyłka zawierająca skargę, nadana w urzędzie pocztowym w N. w dniu 26 maja 2025 r. (vide: koperta z datą stempla pocztowego - karta akt sądowych nr 10), została wniesiona po upływie 30-dniowego terminu, określonego przywołanymi na wstępie przepisami ustawy p.p.s.a. W konsekwencji wniesienie skargi z uchybieniem ustawowego terminu, przewidzianego na dokonanie tej czynności procesowej, musiało skutkować jej odrzuceniem zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co też prawidłowo uczynił Sąd I instancji. Na marginesie wskazać należy, że zawarta w zażaleniu argumentacja odnosząca się do winy pracownika, który przez przeoczenie nie wysłał skargi w terminie, nie może odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku w postaci uwzględnienia zażalenia. Okoliczność ta mogłaby ewentualnie stanowić uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, którego w rozpoznawanej sprawie nie złożono. Strona musi się zaś liczyć z tym, że ewentualne skutki uchybień innych osób, którym zlecono nadanie korespondencji, będą miały bezpośredni wpływ na bieg postępowania w jej sprawie. Skarżący ponosi zatem konsekwencje działań tych osób, bowiem przyjmuje na siebie ryzyko uchybienia terminowi do dokonania określonej czynności procesowej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje ponadto, że strona została prawidłowo pouczona w decyzji GITD o tym, w jaki sposób i w jakim terminie należy wnieść skargę do sądu administracyjnego, którą to okoliczność Sąd I instancji zasadnie podniósł w treści zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.