II GZ 689/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1506/14 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1506/14 odmówił R. D. wstrzymania wykonania decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, o wykonaniu tego obowiązku nie świadczy sam fakt wskazania w treści wniosku kwestii oczywistej, iż wykonanie decyzji związane jest z koniecznością zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem, zwolnieniem pracowników, czy utratą przychodu. Powyższe okoliczności jak i przedstawiona przez skarżącą w uzupełnieniu wniosku informacja o konieczności zwrotu wypłaconej kwoty refundacji za leki w oderwaniu od oceny sytuacji materialnej strony nie mogą stanowić samodzielnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Brak udokumentowanych danych potwierdzających ogólną kondycję finansową skarżącej, w okolicznościach podnoszonej przez nią dotkliwej straty finansowej, pozbawiającej ją źródła dochodu nie świadczy o wykazaniu zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, wbrew opinii skarżącej osoby mieszkające w S. nie zostaną pozbawione dostępu do produktów leczniczych, albowiem w okolicy znajduje się kilka aptek ogólnodostępnych, wśród których można wymienić dwie apteki w W. (położone 10 km od S.), po jednej aptece w C. oraz S. (położone ok. 10-12 km od S.), oraz jeden punkt apteczny w M. (ok. 13 km od S.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła R. D., zarzucając naruszenie art. 61 § 3, art. 134 § 1 oraz art. 141 § 1 pkt 4 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz błędną ocenę pozostałych dowodów. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o wstrzymania wykonania decyzji, wskazała na konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem, zwolnienia z pracy kilku osób i utratę przychodów. Wskazując na aspekt społeczny podniosła, iż prowadzona przez nią apteka jest jedyną w S. Zdaniem skarżącej Sąd I instancji nie uwzględnił realnej dostępności innych aptek i punktów aptecznych i nie uwzględnił faktu słabego transportu publicznego między nimi, co stanowi barierę trudną do przezwyciężenia zwłaszcza dla osób starszych i schorowanych. Sąd dokonał też błędnej oceny jej sytuacji majątkowej. W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia szkody uniemożliwia sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W rozpoznawanej sprawie słusznie Sąd I instancji zauważył, że brak udokumentowanych danych potwierdzających ogólną kondycję finansową skarżącej, w okolicznościach ponoszonej przez nią dotkliwej straty finansowej, nie uzasadniania uwzględnienie jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się zaś do argumentu skarżącej, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki i jej zamknięcie spowoduje utrudnienie w dostępie do leków dla mieszkańców S., należy podkreślić, że w świetle w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma zagrażać skarżącej - nie zaś osobom trzecim, jak w tej sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OZ 1477/05). Nie można więc uznać, że ochronę tymczasową udzielaną na podstawie tego przepisu można zastosować wobec szerszego kręgu podmiotów. Wnioskodawcą może być bowiem jedynie skarżąca i okoliczności będące ewentualną przesłanką dla uwzględnienia wniosku muszą dotyczyć jej bezpośrednio (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I OZ 185/07). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.