II GSK 1870/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1506/14 w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 10 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. D. na rzecz Głównego Inspektora Farmaceutycznego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. oddalił skargę [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 10 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniach 10, 15 i 16 maja oraz 11 i 20 czerwca 2013 r. przeprowadzono kontrolę planową w aptece ogólnodostępnej położonej w [...] . Przedmiotem kontroli planowej było między innymi sprawdzenie prawidłowości zakupu i wydawania z apteki produktów leczniczych, w szczególności zakupu i sprzedaży produktów leczniczych na rzecz podmiotów nieuprawnionych. W trakcie kontroli wezwano stronę do okazania w lokalu apteki następujących dokumentów: wykazu odbiorców produktów leczniczych, wykazu dostawców produktów leczniczych, rejestru faktur wystawionych dla instytucji/firm w okresie od 12 kwietnia 2011 r. do 15 maja 2013 r. oraz przychody i rozchody wybranych produktów leczniczych. Poddano analizie przychody i rozchody produktów leczniczych opisanych w decyzji tj. :- [...] Strona postępowania nie udostępniła oryginałów faktur zakupu i sprzedaży ww. produktów leczniczych, jednakże złożyła pisemne oświadczenie, że powyższe dokumenty znajdują się w posiadaniu innych organów kontroli. Ustalono, że interesujące kontrolerów dokumenty są w posiadaniu Komendy Wojewódzkiej Policji w L. W dniu 17 czerwca 2013 r. Komenda Wojewódzka Policji w L. Wydział ds. Przestępczości Gospodarczej, która przekazała inspektorom farmaceutycznym kopie faktur, wystawionych przez Aptekę w okresie od 2011 r. do 2013 r. Ustalono, że strona wystawiła faktury VAT, dotyczące sprzedaży produktów leczniczych dla hurtowni farmaceutycznych, które nie były wymienione na liście kontrahentów, udostępnionej przez stronę postępowania. Odbiorcy tymi były [...] Przedmiotem sprzedaży do ww. odbiorców były produkty lecznicze opisane w decyzjach. WIF w L. decyzją z 16 września 2013 r., cofnął zezwolenie z 26 kwietnia 2010 r. Nr [...] Orzekając na skutek odwołania skarżącej Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z 10 lutego 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że apteka dokonywała sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych: [...]. Podniósł, że na liście kontrahentów, udostępnionej przez stronę postępowania, ww. odbiorcy nie byli wymienieni. Przedmiotem sprzedaży do ww. odbiorców były produkty lecznicze opisane w decyzji. Produkty lecznicze będące przedmiotem obrotu z ww. podmiotami, nie zostały uwidocznione w dokumentach przychodu i rozchodu apteki, które zostały zebrane w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego. Z akt sprawy wynika, że apteka dostarczała produkty lecznicze do opisanych w decyzji hurtowni farmaceutycznych. Organ odwoławczy stwierdził, że, w aptece ogólnodostępnej nie może być prowadzona działalność inna, niż określona w art. 86 ust. 2, 5 i 8 PF. Apteka ogólnodostępna jest uprawniona do wydawania produktów leczniczych i wyrobów medycznych wyłącznie w trybie określonym w art. 96 ust. 1 PF. Dokonywanie przez aptekę sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych narusza powyższy przepis. Wojewódzki inspektor farmaceutyczny udziela zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wtedy, gdy wnioskodawca daje rękojmię należytego prowadzenia apteki. Rękojmia należytego prowadzenia apteki jest warunkiem uzyskania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Postępowanie strony naruszające przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu apteki ogólnodostępnej świadczy o tym, że przedsiębiorca ten nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Utrata rękojmi oznacza, że przedsiębiorca przestał spełniać jeden z warunków wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu na prowadzenie apteki. Uzasadniając oddalenie skargi na powyższą decyzję WSA w Warszawie podniósł, że organ prawidłowo odniósł się do argumentacji strony dotyczącej wszczęcia z urzędu w dniu 2 lipca 2013 r. postępowania administracyjnego w przedmiocie: sprawdzenia prawidłowości wydawania z apteki produktów leczniczych, w szczególności sprzedaży produktów leczniczych na rzecz podmiotów nieuprawnionych przez aptekę; wydania decyzji nakazującej zapewnienie obecności farmaceuty w godzinach czynności apteki w aptece; oraz - wniosku do WIF w L. o wygaszenie zezwolenia Nr [...] z 26 kwietnia 2010 r. Skarżąca twierdzi, że "skoro ... złożyła wniosek o wygaszenie zezwolenia na prowadzenie apteki przed wejściem do porządku prawnego decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki, powyższe prowadzi do wniosku, że organ II instancji rozpoznając odwołanie strony od decyzji WIF w L. powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie w pierwszej instancji. Przyjęcie takiego rozumienia prawa naruszałoby zasadę racjonalnego prawodawcy. Sąd nie kwestionuje prawa przedsiębiorcy do podjęcia decyzji co do rozpoczęcia lub zakończenia prowadzonej działalności, jednakże jak słusznie twierdzi organ podjęcie decyzji o zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej (działalności regulowanej), nie może prowadzić do omijania prawa, a tak by się stało w tym przypadku, gdyby organ wygasił działalność w zakresie prowadzenia apteki. WSA zauważył, że gdyby racjonalny prawodawca nie chciał ustanawiać sankcji w postaci zakazy udzielania zezwolenia na prowadzenie apteki przez okres trzech lat, w przypadku naruszenia prawa przez zezwoleniobiorcę, wówczas nie ustanawiałby takiego zakazu, albowiem zezwoleniobiorca zawsze mógłby, po wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, wystąpić do organu o jego wygaszenie, co oznaczałoby konieczność umorzenia postępowania o cofnięcie zezwolenia. Wobec powyższego nie znajduje uzasadnienia sformułowany przez stronę zarzut naruszenia prawa przez organ I instancji wskazujący, że ten nie wygasił zezwolenia na prowadzenie apteki i w dalszym ciągu prowadził postępowanie w przedmiocie cofnięcia tego zezwolenia. W ocenie Sądu I instancji w momencie wszczęcia postępowania organ nie ma (nie powinien mieć) z góry przyjętej tezy, co do decyzji, jaka zapadnie w wyniku przeprowadzenia danego postępowania. Nie jest możliwe stwierdzenie czy, przedsiębiorca prawidłowo wykonuje regulowaną działalność, czy też zbierze dowody świadczące o naruszeniu przez niego przepisów obowiązującego prawa. Dopiero po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie organ może ustalić, czy do naruszenia faktycznie doszło i czy miało ono charakter rażący i dopiero w uzasadnieniu decyzji - wskazać, które konkretnie przepisy zostały naruszone. Tym samym w sprawie nie doszło do całkowitej odmienności przedmiotu decyzji WIF w Lublinie od przedmiotu toczącego się postępowania w stosunku do przedsiębiorcy, w szczególności nie doszło do naruszenia praw strony do obrony swoich praw. WSA podniósł, że organy oceniły działalność strony w oparciu o zebrany materiał dowodowy, jak również wskazały podstawy prawne, które zostały naruszone przez taką działalność. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały również wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez [...], która wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie I. Przepisów prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. w zw. z art. 37 ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust 1, art. 68 ust. 1, oraz w zw. z art. 72 ust 1 i 3, art. 74 ust 1 ustawy z 6.09.2001 roku Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r., Nr 45, poz. 271 ze zm., dalej także jako PF); 2. art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 37 ap ust.1 pkt 2 w zw. art. 101 pkt 4 PF; 3. art. 145 § 1 pkt 1a ppsa. w zw. z art. 86 ust. 1, 2, 8 i 9, art. 87 ust 2 pkt 1 i 2, art. 88 ust 5 pkt 1, art. 96 ust.1 PF; II. przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 110 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., Nr 267, dalej także jako KPA), poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji WIF i nakazania umorzenia postępowania w pierwszej instancji w całości w sytuacji, gdy skarżąca złożyła wcześniej wniosek o wygaszenie zezwolenia na prowadzenie apteki. 2. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. art. 105 KPA w zw. z art. 104 ust.1 pkt 2 PF poprzez ich niezastosowanie. 3. art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 3 KPA w zw. z art. 25 § 1 KPA poprzez brak uchylenia decyzji wydanej przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego Zofię Ulz w sytuacji występowania przesłanek do jej wyłączenia, także z urzędu od rozpoznawania sprawy z uwagi na występowanie uzasadnionych wątpliwości, co jej bezstronności. 4. art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz 141 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo braku należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz podstaw wydania wyroku oddalającego skargę. 5. art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9, 10, 15, 61 § 4, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 1 i 3 KPA, poprzez oddalenie skargi pomimo wydania decyzji z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Główny Inspektor Farmaceutyczny w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła. Wedle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy zauważyć, że w sprawie, w której skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania, co do zasady, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. Niemniej jednak od tej zasady mogą występować wyjątki. Prawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego (podatkowego) uzależnione jest bowiem od uwzględnienia treści regulacji prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. To bowiem te przepisy determinują przebieg postępowania dowodowego, które jest przecież prowadzone w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, co należy jednak podkreślić, który może pozostawać w rożnych relacjach w odniesieniu do stanu materialnoprawnego. Stan faktyczny może bowiem odpowiadać normie prawa materialnego, która w takim przypadku może mieć zastosowanie, ale może również nie odpowiadać tej normie, co skutkuje tym, że nie znajduje ona zastosowania. Ponadto treść normy prawa materialnego w pewnym sensie wyznacza kierunek i zakres postępowania dowodowego. Taka sytuacja zaistniała w tej sprawie. Na wstępie, przed analizą poszczególnych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, należy podkreślić, że przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, ukształtowanym przez wniesiony środek zaskarżenia oraz zarzuty w nim zawarte, jest kwestia skutków prawnych - na gruncie ustawy Prawo farmaceutyczne - cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej na skutek sprzedaży produktów leczniczych dla hurtowni farmaceutycznych, które nie były wymienione na liście kontrahentów Wskazane produkty lecznicze nie zostały uwidocznione w dokumentach przychodu i rozchodu apteki. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej w pkt 2) zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestionując ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej zaakceptowane następnie przez Sąd I instancji skarżący powiązał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z konkretnymi przepisami prawa procesowego mającymi zastosowanie w sprawie administracyjnej: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Zarzucając naruszenie prawa procesowego kasator winien wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd I instancji oraz podać, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższego w sprawie zabrakło. Nie jest również trafny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko jako zwięzłe (krótkie, lakoniczne) przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji ale także jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana jest już w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ponieważ sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił także zgodnie z wymogami zawartymi w art. 141 § 4 p.p.s.a. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podniesione przez autora skargi kasacyjnej w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty sprowadzają się w istocie do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego, co do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia za prawidłowe ustaleń dokonanych podczas postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Te reguły zostały zachowane w rozpoznawanej sprawie, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, akceptując ocenę dowodów dokonaną przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Naczelny Sąd Administracyjny w całej rozciągłości argumentację tę podziela. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że Prawo farmaceutyczne, regulujące m.in. działalność gospodarczą w przedmiocie obrotu produktami leczniczymi jest aktem spójnym, który musi być odczytywany i wykładany jako całość, zaś próba wykładni pojedynczego przepisu z pominięciem innych uregulowań zawartych w ustawie prowadzi do całkowicie błędnych wniosków. Cytowana ustawa ustanawia zasadę ogólną, że obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie (art. 65 ust. 1 P.f). Już z tego sformułowania wynika, że na innych zasadach działalność ta nie może być prowadzona, a wszelkie odstępstwa od ustawowych zasad obrotu są niedopuszczalne. Autor skargi kasacyjnej wskazuje, że przepis art. 101 pkt 4 ustawy – Prawo farmaceutyczne nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 37ap ust. 1 pkt 2 tej ustawy, gdyż ten ostatni przepis nie znajduje zastosowania w postępowaniu o cofnięcie udzielonego wcześniej zezwolenia. Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska tego nie podziela. Przepis art. 101 ustawy – Prawo farmaceutyczne stanowi, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy: 1) wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 88, art. 97, art. 99 ust. 4, 4a i 4b oraz art. 100 ust. 2 i ust. 4; 2) wnioskodawcy w okresie trzech lat przed złożeniem wniosku cofnięto zezwolenie na prowadzenie apteki lub hurtowni farmaceutycznej; 3) wnioskodawca prowadzi lub wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na prowadzenie hurtowni; 4) wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Zatem, brak po stronie osoby występującej o zezwolenie na prowadzenie apteki rękojmi należytego prowadzenia apteki stanowi jedną z przyczyn wymienionych w art. 101 ustawy – Prawo farmaceutyczne do odmowy udzielenia zezwolenia. Warunek rękojmi należytego prowadzenia apteki istnieć musi nie tylko w chwili udzielania zezwolenia na prowadzenie apteki ale musi trwać przez cały okres prowadzenia tego rodzaju działalności. Do utraty tej rękojmi może dojść w czasie prowadzenia działalności między innymi na skutek naruszenia przepisów ustawy – Prawo farmaceutyczne, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, poprzez sprzedaż produktów leczniczych do hurtowni, która była działaniem niezgodnym z udzielonym stronie skarżącej zezwoleniem. Warunek rękojmi należytego prowadzenia apteki jest warunkiem ustawowym wynikającym z art. 101 pkt 4 ustawy – Prawo farmaceutyczne. Przepis art. 37ap pf stanowi, że organ zezwalający, w przypadku gdy m.in. przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, zezwolenie to cofa. Z akt sprawy wynika, że w aptece strony skarżącej został naruszony podstawowy warunek prowadzenia apteki określony w udzielonym zezwoleniu oraz przepisach ustawy – Prawo farmaceutyczne. Zgodnie z art. 65 ust. 1 powyższej ustawy, obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie. Dokonywanie sprzedaży produktów leczniczych do podmiotów nieuprawnionych stanowi naruszenie art. 86 ust. 1, 2 i 8 ustawy. Apteka ogólnodostępna jest uprawniona do wydawania produktów leczniczych i wyrobów medycznych wyłącznie w trybie art. 96 ust. 1 ustawy. Strona skarżąca prowadziła niedozwoloną sprzedaż na dużą skalę, co uzasadnia uznanie, iż nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Ta bowiem dostarczała produkty lecznicze do hurtowni farmaceutycznych: [...]. Organ prawidłowo odniósł się do argumentacji strony dotyczącej wszczęcia z urzędu w dniu 2 lipca 2013 r. postępowania administracyjnego w przedmiocie: - sprawdzenia prawidłowości wydawania z apteki produktów leczniczych, w szczególności sprzedaży produktów leczniczych na rzecz podmiotów nieuprawnionych przez aptekę; - wydania decyzji nakazującej zapewnienie obecności farmaceuty w godzinach czynności apteki w aptece; oraz - wniosku do WIF w Lublinie o wygaszenie zezwolenia Nr [...] z 26 kwietnia 2010 r.. Skarżąca twierdzi, że "skoro ... złożyła wniosek o wygaszenie zezwolenia na prowadzenie apteki przed wejściem do porządku prawnego decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki, powyższe prowadzi do wniosku, że organ II instancji rozpoznając odwołanie strony od decyzji WIF w L. powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie w pierwszej instancji. Pogląd ten jest nieuprawniony. Gdyby racjonalny prawodawca nie chciał ustanawiać sankcji w postaci zakazy udzielania zezwolenia na prowadzenie apteki przez okres trzech lat, w przypadku naruszenia prawa przez zezwoleniobiorcę, wówczas nie ustanawiałby takiego zakazu, albowiem zezwoleniobiorca zawsze mógłby, po wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, wystąpić do organu o jego wygaszenie, co oznaczałoby konieczność umorzenia postępowania o cofnięcie zezwolenia. W momencie wszczęcia postępowania organ nie ma (nie powinien mieć) z góry przyjętej tezy, co do decyzji, jaka zapadnie w wyniku przeprowadzenia danego postępowania. Nie jest możliwe stwierdzenie czy, przedsiębiorca prawidłowo wykonuje regulowaną działalność, czy też zbierze dowody świadczące o naruszeniu przez niego przepisów obowiązującego prawa. Wszczęcie postępowania jest dopiero punktem wyjścia do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie "rażącego naruszenia przepisów", a przy ustalaniu czy do naruszenia doszło znajdują zastosowanie zasady i reguły postępowania przewidziane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, także w części dotyczącej postępowania dowodowego. Dopiero po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie organ może ustalić, czy do naruszenia faktycznie doszło i czy miało ono charakter rażący i dopiero w uzasadnieniu decyzji - wskazać, które konkretnie przepisy zostały naruszone. Mając więc powyższe na względzie Sąd podziela stanowisko organu , że nie doszło - jak twierdzi strona - do całkowitej odmienności przedmiotu decyzji WIF w L. od przedmiotu toczącego się postępowania w stosunku do przedsiębiorcy, w szczególności nie doszło do naruszenia praw strony do obrony swoich praw. Zasadne jest stanowisko, że skarżąca powinna wykazać jak konkretnie uniemożliwiono obronę jej praw w trakcie prowadzonego postępowania, oraz jaki był wpływ takiego uchybienia na wynik sprawy. Reasumując, należy stwierdzić, że decyzja o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie ogólnodostępnej apteki została wydana w oparciu o prawidłową podstawę prawną, a wobec tego zarzuty skargi kasacyjnej zmierzające do jej podważenia zostały uznane za nieusprawiedliwione. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 3 KPA w zw. z art. 25 § 1 KPA w sytuacji występowania przesłanek do wyłączenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego Zofię Ulz z uwagi na występowanie uzasadnionych wątpliwości, co jej bezstronności wskazać należy, że jest on nieuprawniony. Sąd nie musi odnosić się do wszystkich zagadnień podniesionych w skardze czy jej uzupełnieniu, jeśli nie mają one istotnego znaczenia dla końcowego wyniku kontroli zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma obowiązek umotywowania swojego stanowiska co do zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do jego podjęcia. W sprawie Sąd I instancji jasno i przekonująco przedstawił motywy wyroku, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowią konsekwentną i logiczną całość i spełniają wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy, za bezprzedmiotowe należy uznać zarzuty dotyczące wyłączenia organu Głównego Inspektora Farmaceutycznego Zofii Ulz. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.