II GZ 57/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 1055/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, postanowieniem z dnia 20 stycznia 2021 r., odmówił D. Z. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] października 2020 r., w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd I instancji wskazał, że w skardze na wymienioną decyzję strona zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania do czasu uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie. Sąd stwierdził, iż wniosek nie zasługiwała na uwzględnienie gdyż skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uzasadnił swojego żądania. Nie podał, która z przesłanek, w jego ocenie, daje podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jak też nie powołał konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności złożonego żądania. W podstawie prawnej Sąd I instancji podał art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). D. Z. zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności dotyczącej cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B prawa jazdy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając na uwadze przywołane wymogi, ciążące na stronie domagające się zastosowania wobec niej instytucji ochrony tymczasowej, za prawidłową uznać ocenę wniosku strony, jakiej dokonał Sąd I instancji. Jak bowiem wynika z analizy treści wywiedzionej w sprawie skargi, w ramach której strona sformułowała żądanie zastosowania wobec niej instytucji ochrony tymczasowej, wniosek w tym przedmiocie nie został w ogóle uzasadniony, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji. Skoro, brak było jakichkolwiek motywów wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, przede wszystkim sprecyzowania, jakie potencjalne skutki może wywołać dla skarżącego wykonanie decyzji cofającej mu uprawnień do kierowania pojazdami, a więc czy decyzja spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody, brak było po stronie Sądu I instancji podstaw do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie podnoszonym przez stronę we wniosku. Argumentację podniesioną w zażaleniu, jej uzasadnieniu, uznać należy natomiast za spóźnioną. Wywody dotyczące skutków, jakie mieć będzie dla skarżącego, jego zdrowia i jego rodziny wykonanie decyzji cofającej mu uprawnienia do kierowania pojazdami, powinny zostać sformułowane w ramach wniosku pomieszczonego w skardze, co pozwoliłoby na dokonanie oceny tegoż wniosku przez Sąd I instancji przez pryzmat przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.