II GZ 5/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 718/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 września 2023 r., nr ŁPWIS.NSHŚ.906.7.2022.KK w przedmiocie zwrotu grzywny nałożonej w celu przymuszenia do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, postanowieniem z dnia 24 listopada 2023 r., odmówił wstrzymania wykonania objętego skargą K. S. Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 września 2023 r., w przedmiocie zwrotu grzywny nałożonej w celu przymuszenia do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym. Sąd I instancji wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji, pomieszczony w skardze, został uzasadniony stwierdzeniem, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Sąd I instancji wskazując na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżący we wniosku nie wskazał, ani nie udokumentował okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. K. S., zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie jakoby w niniejszej sprawie nie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Podnosząc ten zarzut strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem nie podważa prawidłowości oceny wniosku strony o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji, jakiej dokonał Sąd I instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, w świetle treści wniosku strony o zastosowanie ochrony tymczasowej pomieszczonego w skardze, że Sąd I instancji dokonał niewadliwej jego oceny skutkującej odmową wstrzymania wykonania postanowienia Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 września 2023 r. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, skarżący nie wskazał, ani nie udokumentował okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W swojej istocie wniosek, pomieszczony w skardze na powołane rozstrzygnięcie organu, ograniczał się wyłącznie do twierdzenia, że "w sprawie tej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej majątkowej szkody u skarżącego". Żądanie zastosowania ochrony tymczasowej pozbawione było równie z jakichkolwiek dokumentów źródłowych, pozwalających na ocenę możliwości wystąpienia, którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Oceny prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji nie zmienia argumentacja podniesiona w motywach zażalenia, w ramach której strona wskazuje, że "(...) posiada na utrzymaniu małe dziecko, którego potrzeby życiowe generują obecnie znaczne koszty całej rodziny. Tym samym kwota 10.000,00 zł jest dla skarżącego zbyt obciążająca jako jednorazowa zapłata.". Tak jak w przypadku wniosku, tak i przywołana argumentacja pozbawiona jest szerszego uzasadnienia wskazującego choćby na potencjalną możliwość spowodowania wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody wykonaniem zaskarżonego postanowienia organu Inspekcji Sanitarnej. Argumentacja ta jest również pozbawiona jakichkolwiek dokumentów źródłowych, w tym dokumentów obrazujących sytuację materialną i majątkową skarżącego, która pozwalałaby na ocenę wpływu konieczności wykonania przez niego obowiązku wynikającego z postanowienia organu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.