II GZ 383/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Spółki z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2606/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 28 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2606/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie A. Sp. z o.o. w B. na postanowienie tego Sądu z 30 stycznia 2017 r. Sąd stwierdził, że odpis postanowienia z 30 stycznia 2017 r. został skarżącej doręczony – wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia – 6 lutego 2017 r. Skarżąca złożyła zaś zażalenie od powyższego postanowienia 14 lutego 2017 r. poprzez jego nadanie w UP B. [...], a więc po upływie terminu, o którym mowa w art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Wobec tego Sąd odrzucił zażalenie na podstawie art. 178 w związku z art. 198 p.p.s.a. Zażalenie od powyższego postanowienia złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i prawidłowe doręczenie zarządzenia WSA z 21 grudnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Spółka stwierdziła, że jednodniowe uchybienie terminowi nie powinno wpływać merytorycznie na rozpatrzenie zażalenia, zwłaszcza w sytuacji gdy Sąd powinien z urzędu zmienić swoje rozstrzygnięcie. Następnie spółka powołała argumenty przemawiające za koniecznością uchylenia postanowienia z 30 stycznia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią podlegającą rozpoznaniu na obecnym etapie postępowania jest jedynie to, czy zażalenie skarżącej na postanowienie z 30 stycznia 2017 r. zostało złożone w terminie czy z jego przekroczeniem, jak uznał Sąd I instancji. Wobec tego wskazać należy, że jak wynika z art. 194 § 2 p.p.s.a termin na złożenie zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia stronie postanowienia. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że postanowienie z 30 stycznia 2017 r. zostało doręczone skarżącej 6 lutego 2017 r., w jej siedzibie, do rąk upoważnionego do odbioru korespondencji pracownika (por. k. 29 akt sądowych). Termin do zaskarżenia powyższego orzeczenia upływał więc 13 lutego 2017 r. Tymczasem spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie 14 litego 2017 r., czyli jak sama przyznanie w obecnie rozpoznawanym środku odwoławczym, jeden dzień po upływie terminu wynikającego z art. 194 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji zdaniem NSA Sąd I instancji prawidłowo odrzucił zażalenie na podstawie art. 178 p.p.s.a. Należy bowiem wskazać, że wniesienie środka prawnego po terminie wynikającym z p.p.s.a. jest okolicznością obiektywną, która automatycznie niejako powoduje jego odrzucenie. Niewielki stopień czy krótki termin przekroczenia terminu do złożenia środka odwoławczego nie sanuje tego uchybienia. Wobec tego argumentacja spółki w tym zakresie nie mogła zostać uwzględniona. Powyższej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zmienia częściowo omyłkowo wskazana podstawa rozstrzygnięcia, to jest powiązanie art. 178 z art. 198 zamiast z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wobec ograniczonego zakresu rozpoznania sprawy na niniejszym etapie postępowania (jak zostało wskazane powyżej sprawa dotyczy li tylko zbadania, czy zażalenie zostało wniesione w terminie), nie mógł on poddać kontroli zarzutów spółki zmierzających do wykazania nieprawidłowości postanowienia WSA w Warszawie z 30 stycznia 2017 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.