II GZ 369/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2989/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2022 r. nr DZP-I1I.6110.388.2022 w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie skreślenia z listy radców prawnych i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2989/22, odrzucił skargę D.S (strona, skarżący) na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2022 r. w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie skreślenia z listy radców prawnych i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Wojewódzki wskazał, że w związku z wniesioną skargą strona została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) oraz § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 listopada 2023 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął 10 listopada 2023 r. Zgodnie z informacją wynikającą z Rejestru Opłat Sądowych, do 15 listopada 2023 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. W takim stanie sprawy Sąd I instancji, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. Skarżący zaskarżył postanowienie Sądu I instancji w drodze zażalenia, wnosząc o jego uchylenie oraz wskazując, że doszło do naruszenia przepisów ustawowych w zakresie przyznania pomocy prawnej, m. in. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W treści zażalenia skarżący podniósł również, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu złożył w dniu 15 listopada 2023 r. ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia kosztów sądowych, natomiast WSA nie rozpoznał tego wniosku. Skarżący zakwestionował także ustalenie Sądu I instancji w zakresie daty doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu, twierdząc, że doręczenie nastąpiło 9 listopada 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako pozbawione w stopniu oczywistym uzasadnionych podstaw podlegało oddaleniu. Zaskarżone postanowienie jest w pełnym zakresie zgodne z prawem. Jak prawidłowo wskazał kontrolowany Sąd Wojewódzki, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący zarządzeniem z dnia 11 października 2023 r. zasadnie został wezwany w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. do uiszczenia opłaty sądowej w wysokości 200 złotych w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nie korzystał bowiem w żadnym zakresie z ustawowego lub sądowego zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2023 r., sygn. akt VI SPP/Wa 307/22, referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, natomiast sprzeciw skarżącego od tego postanowienia został odrzucony przez Sąd postanowieniem z 12 maja 2023 r., sygn. akt VI SPP/Wa 307/22. Zażalenie skarżącego na ww. postanowienie zostało ostatecznie oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GZ 288/23. Nadane w dniu 15 listopada 2023 r. w placówce pocztowej operatora publicznego pismo zawierające nowy wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie mogło wpłynąć na zaistniałe z mocy prawa skutki upływu z dniem 10 listopada 2023 r. terminu do uiszczenia wymaganej opłaty. Nie znajdują w tym kontekście podstaw twierdzenia skarżącego, że doręczenie wezwania nie nastąpiło w dniu 3 listopada 2023 r. W aktach sprawy znajduje się bowiem druk zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, na którym widnieje zarówno własnoręczny podpis skarżącego i data otrzymania przesyłki (3 listopada 2023 r.), a ponadto tożsama data doręczenia i podpis osoby doręczającej (k. 35 akt sądowych). W tym stanie rzeczy, Sąd I instancji niewadliwie zastosował przepis art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucając skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.