II GZ 325/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2024 r., sygn. akt VI SAB/Wa 68/20 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi R.P. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu notarialnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 14 lutego 2024 r. sygn. akt VI SAB/Wa 68/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) odrzucił zażalenie R.P. (dalej: skarżący) na postanowienie WSA z 21 grudnia 2020 r. o odrzuceniu skargi R.P. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu notarialnego. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z 21 grudnia 2020 r. WSA w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę R.P. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości. Pismem z 15 lutego 2021 r. skarżący złożył zażalenie na to postanowienie. Sąd pierwszej instancji wskazał, że złożenie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi było niedopuszczalne, gdyż właściwym środkiem zaskarżenia, przewidzianym w ustawie, jest skarga kasacyjna. R.P. wniósł zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji domagając się jego uchylenia w całości, z racji na jego bezprawność. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z treści uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji z 21 grudnia 2020 r. wynika, iż podstawą tego orzeczenia był art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a. Przyczyną i podstawą prawną odrzucenia skargi strony nie był więc żaden z przypadków określonych w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 lub art. 220 § 3 p.p.s.a. wyłączających możliwość wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił zażalenie skarżącego, z racji na niedopuszczalność wniesienia tego środka zaskarżenia. Skarżący od postanowienia dnia 21 grudnia 2020 r. powinien bowiem wnieść skargę kasacyjną, z zachowaniem wszelkich wymogów dotyczących tego środka zaskarżenia, w tym wymogu określonego w art. 175 § 1, art. 176 oraz art. 177 § 1 p.p.s.a. Tej treści pouczenie skarżący otrzymał przy doręczeniu postanowienia z 21 grudnia 2020 r. (k. 30 akt sądowych). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.