II GZ 186/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbiety Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 marca 2026 r. sygn. akt III SA/Gd 601/24 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] maja 2025 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 4 marca 2026 r., sygn. akt III SA/Gd 601/24, odrzucił zażalenie W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 601/24 o odmowie wtrzymania wykonania zaskarżonej przez skarżącego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 17 maja 2025 r. w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W skardze na wskazaną wyżej decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2025 r. WSA w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem Referendarza Sądowego z dnia 23 października 2025 r., utrzymanym w mocy prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 2 stycznia 2026 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowienie Sądu zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 stycznia 2026 r. Następnie, na podstawie zarządzenia z dnia 7 stycznia 2026 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od wniesionego zażalenia w wysokości 100 zł pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 28 stycznia 2026 r. Z notatki urzędowej z 18 lutego 2026 r. wynika, że skarżący nie uiścił należnego wpisu sądowego od zażalenia. Natomiast skarżący w dniu 4 lutego 2026 r. złożył pismo o następującej treści: "wnoszę wniosek o przyznanie prawa pomocy opłaty od zażalenia i przyznanie pełnomocnika z urzędu stosownie do wezwania sądu z dn. 8 I 2026 i zarządzenia z dnia 7 I 2026 r.". Skarżący w piśmie tym nie przywołał żadnych okoliczności, w tym nowych okoliczności. Z uwagi na to, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie rozstrzygnięty postanowieniem Sądu z dnia 2 stycznia 2026 r., pismu temu nie został nadany bieg. Wobec powyższego, skoro zażalenie nie zostało opłacone, WSA zobligowany był do jego odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a.") Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (w niniejszej sprawie zażalenia), pobiera się opłatę sądową w postaci wpisu stosunkowego lub stałego. Natomiast stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Powyższa regulacja stanowi, iż opłacenie pisma (zażalenia) w terminie i w kwocie wskazanej przez sąd stanowi istotny jego element, którego brak uniemożliwia nadanie pismu (zażaleniu) dalszego biegu. W rozpoznawanej sprawie skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia oraz prawidłowo pouczony o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Ujemnych skutków niezastosowania się do tego wezwania nie wstrzymuje złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, skoro w sprawie skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie rozstrzygnięty postanowieniem Sądu z dnia 2 stycznia 2026 r. Natomiast skarżący w kolejnym wniosku nie podał nowych okoliczności, uzasadniających ponowne zbadanie przesłanek przyznania prawa pomocy. Wobec powyższego, zasadne było więc odrzucenie zażalenia, w oparciu o art. art. 220 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.