II GSK 414/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2026 r. sygn. akt II GSK 414/23 w sprawie ze skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 października 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 679/22 w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 9 maja 2022 r. nr SKO-432/1/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu postanawia: oddalić wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 414/23 oddalił skargę kasacyjną M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 11 października 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 679/22 w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 9 maja 2022 r. nr SKO-432/1/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu (pkt 1), a także zasądził od M. J. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy 360 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy wnioskiem z 7 maja 2026 r. wniosło o sprostowanie punktu 2 sentencji wskazanego wyroku, poprzez zastąpienie kwoty 360 zł kwotą 2700 zł. Jak wskazał pełnomocnik, wartość przedmiotu w rozpoznawanej sprawie to kwota 28 680 zł (taka wartość przedmiotu sprawy została wskazana w skardze kasacyjnej), zaś postępowanie administracyjne dotyczyło sprawy przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu, a więc należności pieniężnej (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz. U. z 2026 r. poz. 118; dalej: rozporządzenie). Sprawa dotyczyła należności pieniężnej z tytułu wynagrodzenia za dozór pojazdu, którego przyznania domagała się skarżąca i z określonych przyczyn zakończyła się rozstrzygnięciem o umorzeniu postępowania. Wydane rozstrzygnięcie nie zmieniło jednak charakteru tej sprawy, a umorzenie postępowania oznacza ostateczne zamknięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika, ze względu na wartość przedmiotu sprawy do obliczenia kwoty zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, na które złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika organu za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zastosowanie znajdzie § 2 pkt 5 rozporządzenia, zgodnie z którym stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10 000 zł do 50 000 zł wynosi 3600 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Po pierwsze, zmiana jakiej domaga się pełnomocnik nie mieści się w dyspozycji art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej p.p.s.a.), bowiem w istocie domaga się merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób wskazywany we wniosku stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie. Zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku (lub postanowieniu) niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Tryb sprostowania pozwala na wyeliminowanie oczywistych błędów w treści orzeczeń, ale nie mogą być to błędy dotyczące istoty sprawy, a więc błędy o charakterze merytorycznym. Sprostowanie nie może bowiem prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Rozróżnienie to stanowi zasadniczą granicę dopuszczalności sprostowania. Wszystkie wskazane w treści art. 156 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą więc mieć charakter oczywisty, niebudzący wątpliwości, bezsporny. Mając na względzie zakres wniosku istotne jest, że pod pojęciem błędu rachunkowego należy rozumieć błąd w zakresie wszystkich działań matematycznych, zwłaszcza arytmetycznych, czyli w dodawaniu, dzieleniu i odejmowaniu. Błąd rachunkowy może także wynikać z porównania uzasadnienia z sentencją wyroku, która ze swojej istoty zawiera tylko wynik obliczeń dokonanych w uzasadnieniu. Sprostowanie w takim przypadku polegać będzie na wyeliminowaniu sprzeczności przez sprostowanie sentencji lub uzasadnienia i usunięcie niezgodności (por. m.in. postanowienia NSA z: 10 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 501/06; 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10; 17 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 1008/09; 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 987/11). Po drugie, nawet gdyby przyjąć, że wnioskowana przez pełnomocnika zmiana mieści się w pojęciu "błędów rachunkowych" to dla porządku wskazać można, że zasądzona na rzecz organu jest poprawna. W wyroku zasądzono kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i kwota ta nie jest omyłką. Pełnomocnik wychodzi z nieprawidłowego założenia, że w rozpoznawanej sprawie stawka radcy prawnego powinna zostać obliczona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 powołanego rozporządzenia, przewidującego ustalenie kosztów w oparciu o wartość przedmiotu sprawy. Istotą postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie kwestia wysokości wynagrodzenia za dozór pojazdu, a kwestia zasadności umorzenia postępowania tego postępowania. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest zatem akt lub czynność kreujące określoną należność pieniężną, bądź stwierdzające jej istnienie. Charakter postanowienia wydanego na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego o umorzeniu postępowania nie pozostawia wątpliwości, że w sprawie nie mamy do czynienia z wartością przedmiotu sporu a z kwestią prawidłowości umorzenia postępowania. Rozstrzygnięcie organu - umorzenie postępowania, miało czysto formalny i procesowy charakter, a zatem w sprawie nie mógł mieć zastosowania § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z w § 2 ust. rozporządzenia, gdyż w sprawie brak było wartości przedmiotu sporu. Konsekwentnie sprawy te rozpoznawane są przed sądami administracyjnymi jako "inne" w rozumieniu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, dla których stawka minimalna za czynności radców prawnych wynosi 480 zł. Zauważyć także trzeba, że skarga w niniejszej sprawie także podlegały wpisowi stałemu, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.