II GSK 860/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M N od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. akt III SA/Po 673/17 w sprawie ze skargi M N na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P z dnia [...] lipca 2017 r. r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M N na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA w Poznaniu lub Sąd I instancji) oddalił skargę M N (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P (dalej: Dyrektor) z dnia [..] lipca 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że 15 września 2016 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w P ustalili, że w lokalu w [...] znajdują się dwa podłączone do sieci elektrycznej i gotowe do gry urządzenia o nazwie [..], przypominające swoim wyglądem automaty do gier. Dysponentem skontrolowanego lokalu był skarżący, który prowadził tam działalność gospodarczą. Skarżący pismem z dnia 2 listopada 2016 r. poinformował organ, że w dniu kontroli nie eksploatował automatów do gier [.], wyjaśnił również nie jest właścicielem tych urządzeń. Decyzją z dnia [..] lutego 2017 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 24.000 złotych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Dyrektor decyzją z dnia [..] ipca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że skarżący był podmiotem urządzającym gry na automatach, ponieważ: 1. posiadał tytuł prawny do lokalu w którym znajdowały się ww. automaty; 2. udostępniał klientom automaty w godzinach otwarcia lokalu; 3. zatrudniony przez stronę pracownik otrzymał polecenie od skarżącego włączania automatów rano po rozpoczęciu pracy oraz wyłączania automatów o godzinie 21.00; 4. dostarczał energię elektryczną do zasilania powyższych automatów; 5. po wezwaniu pismem z dnia 25 października 2016 r., nie dostarczył organowi dokumentów umowy najmu/dzierżawy powierzchni, na podstawie których wstawiono do lokalu dwa urządzenia o nazwie Hot Fun. WSA w Poznaniu oddalił skargę na powyższą decyzję. Zdaniem Sądu, ocena zachowania podmiotu urządzającego gry hazardowe z naruszeniem prawa winna odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w okresie objętym kontrolą. Rozstrzyganie przez organ administracji sprawy w oparciu o stare przepisy wynika przede wszystkim z faktu, że przedmiotem sprawy jest nałożenie sankcji administracyjnej o charakterze represyjnym. Z uwagi na gwarancyjną funkcję prawa represyjnego można wnioskować, że podmiot naruszający prawo mógł - w oparciu o zasadę zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa - oczekiwać zastosowania wobec niego sankcji w oparciu o przepisy obowiązujące w czasie, gdy dopuścił się naruszenia prawa. Strona błędnie twierdzi, że organ rozpatrując jej odwołanie powinien był uwzględnić znowelizowany stan prawny obowiązujący w chwili orzekania, a nie stan prawny, jaki obowiązywał w dniu kontroli. Sąd I instancji wskazał, że niezależnie od urządzania gier na automatach poza kasynem gry, sankcjonowanego przez art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 612; dalej: u.g.h.) – aktywność strony wyczerpywała jednocześnie dyspozycję art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., tzn. strona urządzała gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia i bez wymaganej rejestracji automatu (urządzenia do gry). To zaś dowodzi, że aktywność strony stanowiła delikt administracyjny również po nowelizacji u.g.h., tj. od 1 kwietnia 2017 r. (art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.), sankcjonowany znacznie wyższą karą (100 tys. zł od każdego automatu). Dyrektor prawidłowo zastosował w sprawie regulacje obowiązujące w dacie stwierdzenia naruszenia prawa przez stronę – art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowiące, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry oraz że wysokość tej kary wynosi 12.000 zł od każdego automatu. WSA w Poznaniu stwierdził, że skontrolowane urządzenia spełniają przesłanki z art. 2 ust. 3 u.g.h. Potwierdzają to poczynione w sprawie ustalenia, bazujące na zgromadzonych dowodach, obejmujących m.in. wyniki kontroli (wynik oględzin automatów oraz wynik eksperymentu procesowego). Skarżący był niewątpliwie podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, ponieważ: – posiadał tytuł prawny do lokalu, w którym znajdowały się ww. automaty; – udostępniał klientom automaty w godzinach otwarcia lokalu; – zatrudniony przez stronę pracownik (okoliczność ta wynika z protokołu przesłuchania świadka z dnia 15 września 2016 r. o sygn. akt 392000-UDZR.756.47.2016) otrzymał polecenie od skarżącego włączania automatów rano po rozpoczęciu pracy oraz wyłączania automatów o godzinie 21.00; – dostarczał energię elektryczną do zasilania powyższych automatów. Skarżący pomimo wezwania organu nie dostarczył umowy najmu/dzierżawy powierzchni, na podstawie których wstawiono automaty i twierdził , że jedynie wynajmował powierzchnię innym przedsiębiorcom. Sąd I instancji powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 16 maja 2016 r., II GPS 1/16 i wskazał, że brak notyfikacji przepisów u.g.h. nie wyklucza dopuszczalności stosowania art. 89 tej ustawy. M N zaskarżył wyrok w całości domagając się jego uchylenia w całości oraz uchylenia decyzji organów I i II instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (dalej: u.g.h.), a to przez brak uchylenia kwestionowanej decyzji i decyzji poprzedzającej mimo oczywistego naruszenia prawa materialnego, co ma postać uznania za urządzającego gry na automatach takiego podmiotu, który owych gier z całą pewnością nie urządzał, gdyż nie przejawił jakiejkolwiek takiej aktywności, która pozwoliłaby przypisać mu tego rodzaju działalność; 2. art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, to jest brak stwierdzenia nieważności decyzji organu celno-skarbowego II instancji, w sytuacji gdy orzeczenie to wydano bez podstawy prawnej obowiązującej w chwili rozstrzygania; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz w zw. z art. 7 Konstytucji RP, polegające na braku uchylenia decyzji wydanej przez organ II instancji w oparciu o przepisy prawa nieistniejące w dacie orzekania, czym naruszono zasadę legalizmu; 4. art. 3 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy –Prawo o ustroju sądów administracyjnych, a to przez oparcie zaskarżonego wyroku o przeprowadzony przez Sąd I instancji proces w istocie prawotwórczy, tj. polegający na stworzeniu na potrzeby orzeczenia i następnie na zastosowaniu takiej normy prawnej, która nie istnieje w systemie prawa, przy czym jej brak uznać należy za świadomą decyzję prawodawcy, której podważenie nie leży w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego; 5. art. 145 §1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez brak uchylenia zaskarżonej decyzji mimo naruszenia prawa materialnego, mającego podstawowy wpływ na wynik sprawy, co ma postać akceptacji dla zastosowania w sprawie art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. w kształcie obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r., chociaż nie istnieje żaden przepis intertemporalny, pozwalający stosować do spraw takich jak niniejsza przepisy poprzednie, skutecznie już uchylone, czyli po prostu nie istniejące w porządku prawnym; 6. rażące naruszenie prawa Unii Europejskiej, to jest art. 8 w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz. UE L 98.204.37 ze zm.; dalej: dyrektywa nr 98/34, obecnie ujednolicona tożsamą dyrektywą nr 2015/1535), mające postać wydania sprzecznego z prawem Unii Europejskiej orzeczenia, opartego o przepisy art. 89 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., które mocą wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. (sygn. C-213/11 Fortuna i inni) uznane zostały wprost za przepisy techniczne, które tym samym, z uwagi na brak ich obligatoryjnej notyfikacji Komisji Europejskiej, nie mogą być stosowane w żadnym postępowaniu krajowym, w tym szczególnie takim jak niniejsze; 7. rażące naruszenie art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa (zasada legalizmu działania władzy publicznej), a to przez oparcie kwestionowanego orzeczenia na przepisach art. 89 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., które w konsekwencji wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: ETS) z dnia 19 lipca 2012 r. (sygn. C-213/11 Fortuna i in.) uznać należy za nieskuteczne w polskim systemie prawa; 8. art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a to przez niedozwolone, faktyczne zastąpienie przewidzianej tam kompetencji sądu krajowego do przedstawienia pytania prejudycjalnego Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej innym prejudykatem, tj. abstrakcyjną uchwałą składu 7 sędziów NSA (sygn. I GPS 1/16), podjętą mimo tego, że NSA nie posiada kompetencji do wypowiadania się w sprawie wykładni aktów prawa unijnego, gdyż jest to zakres wyłącznej właściwości Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – które to uchybienie miało oczywisty, fundamentalny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło sąd I instancji do przyjęcia i zastosowania w zaskarżanym wyroku wykładni prawa unijnego sprzecznej z utrwaloną linią orzeczniczą TSUE, a w szczególności do zignorowania prawnego obowiązku odmowy zastosowania nienotyfikowanych przepisów technicznych; Skarżący wniósł, aby Naczelny Sąd Administracyjny wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu (dalej: TSUE) z pytaniem prejudycjalnym, którego zakres obejmie ustalenie co do "technicznego" charakteru przepisu takiego jak art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., przewidującego wymierzanie kary pieniężnej urządzającemu gry na automatach poza kasynem w sytuacji, gdy rzeczą obecnie już bezsporną jest, iż zakaz prowadzenia gier na automatach poza kasynami (tj. art. 14 ust. 1 u.g.h.) pozostaje bezskuteczny jako norma techniczna nigdy nie notyfikowana w Komisji Europejskiej. Wypowiedzi Trybunału wymaga zatem w szczególności ustalenie, czy wywodzone z Traktatów o Unii Europejskiej i o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej zasady lojalnej współpracy i efektywności prawa unijnego stoją na przeszkodzie co do stosowania przepisu takiego jak 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h, albowiem w praktyce obrotu prawnego w Polsce dochodzi do sytuacji dalece paradoksalnych, tj. nakładania kary pieniężnej za naruszenie zakazu, który nie może być stosowany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sad Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem zaistniały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji rozpoznaje w pierwszej kolejności postawione w tej skardze zarzuty procesowe a dopiero w dalszej zarzuty materialne. Konieczność zachowania takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego jest możliwa dopiero wówczas, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny, albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku. W ocenie NSA niezasadne są podniesione w skardze kasacyjnej zrzuty naruszenia przepisów postępowania. Niezasadność zarzutów ma przede wszystkim źródło w ich formalnej wadliwości. Sąd II instancji zwraca uwagę, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Oznacza to, że dla jej skuteczności muszą być spełnione prawem określone warunki. Nawet ich zliberalizowanie w pewnym zakresie dokonane uchwałą NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1, nie zniosło konieczności wskazania naruszeń prawa i ich uzasadnienia. Ten nakaz wynika wprost z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zatem jego wypełnienie ma polegać na określeniu naruszeń, których dopuścił się Sąd I instancji. Oznacza to, że skarga kasacyjna ma nie tylko podać naruszone przepisy, ale szczegółowo i precyzyjnie wyjaśnić na czym polega ich naruszenie. Sąd II instancji jest związany zarzutami skargi kasacyjnej. Konsekwencją tego faktu jest zakaz ustalania zakresu podnoszonych przez stronę naruszeń, a następnie ich skutków dla kontrolowanego wyroku. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna wskazuje w zarzutach procesowych przepisy o.p. odnoszące się do postępowania wyjaśniającego. Jednak w uzasadnieniu te naruszenia traktuje ogólnie, bez konkretyzacji na czym polegało naruszenie przepisu. Warunków poprawnego uzasadnienia zarzutu nie spełniają stwierdzenia o niepodjęciu niezbędnych kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego czy jego niewłaściwej oceny. Strona ma konkretnie pokazać, czego organ nie podjął i co niewłaściwie ocenił, bo tylko wtedy można przyjąć, że zarzut jest uzasadniony, a Sąd II instancji może się do niego jednoznacznie odnieść, a nie przez pryzmat różnych domniemań, które można budować na gruncie wadliwie zbudowanych zarzutów. Jednak nawet przy wskazanej wadliwości zarzutów procesowych rozpoznawanej skargi kasacyjnej, można stwierdzić, że organy i Sąd I instancji poprawnie przyjęły, że skarżący kasacyjnie był podmiotem, o którym stanowi art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h. Na gruncie rozpoznawanej sprawy istotny jest zarzut podnoszący naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Wprawdzie i on jest formalnie wadliwy, bo przecież został ujęty jako naruszenie prawa procesowego, a przecież jest zarzutem materialnym, to jednak NSA może do niego odnieść się merytorycznie ze względu na wcześniej powołaną uchwałę NSA z dnia 26 października 2009 r. Dokonując merytorycznej oceny tego zarzutu, kwestionującego wymierzenie kary na podstawie przepisu w innej treści niż w chwili dokonania kontroli i stwierdzenia deliktu administracyjnego, należy stwierdzić, że skarga kasacyjna wadliwie zakłada, że decyzje nakładające karę nie miały ustawowej podstawy. Sąd II instancji zauważa i podkreśla, że czym innym jest brak podstawy prawnej decyzji, a czym innym zmiana tej podstawy. Na gruncie rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie ma wątpliwości, że w dniu kontroli obowiązywał art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Nie ma też sporu, że w chwili wydawania decyzji przez organ II instancji art. 89 u.g.h. nadal obowiązuje. Nie budzi też wątpliwości, że w chwili nakładania kary ma inną treść. Jednak z tego faktu nie można wyprowadzić wniosku, że brak jest podstawy prawnej do ukarania. Pojawia się tu inny problem, a więc na podstawie jakich przepisów ma być wymierzona kara. W orzecznictwie NSA przyjmuje się, że przy ocenie przepisów dotyczących deliktu administracyjnego, sankcja administracyjna za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa powinna być wymierzona na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zdarzenia, tj. naruszenia zakazu. W odniesieniu do decyzji nakładających karę pieniężną za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa, bez wątpienia stosunek administracyjnoprawny (materialny) pomiędzy stroną a organem administracji publicznej w takiej sprawie nawiązuje się (powstaje) z datą zdarzenia, ponieważ ten moment wyznacza treść obowiązku administracyjnoprawnego, a decyzja administracyjna wydana w takiej sprawie konkretyzuje stosunek administracyjnoprawny oraz potwierdza niejako jego istnienie, określając wysokość sankcji za naruszenie obowiązku, wynikającego z przepisów prawa, co prowadzi do wniosku, iż stanem prawnym miarodajnym dla prawnej oceny danego zdarzenia jest stan prawny z daty jego zaistnienia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06). Jak wskazał NSA w wyroku z 6 marca 2013 r., II GSK 2385/11, w razie kolizji, czy w sprawie ma zastosowanie przepis dotychczasowy, czy nowy, przyjmuje się, że przepis dotychczasowy ma zastosowanie, jeżeli pod jego rządem powstał (zmienił się albo wygasł) stosunek prawny, którego treść została bezpośrednio wyznaczona przez ten przepis. Jeżeli zatem w sprawie mamy do czynienia ze zdarzeniem prawnym, które zaistniało jako zdarzenie zamknięte i zakończone pod rządami dawnego prawa, to skutki tego zdarzenia muszą być oceniane zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jego zaistnienia (por. wyrok NSA z 21 listopada 2013 r., II GSK 1186/12). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Stwierdzone naruszenie zakończyło się bowiem w dniu kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych. Zatem należy przyjąć, że podstawą wymierzenia kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, stwierdzone przed dniem wejścia w życie nowelizacji art. 89 u.g.h. wprowadzonej art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 88), a więc przed 1 kwietnia 2017 r., jest przepis art. 89 sprzed nowelizacji, z tym tylko, że ustalenie wysokości takiej kary powinno nastąpić na podstawie przepisów uwzględniających konieczność określenia wysokości kary na podstawie regulacji korzystniejszej dla podmiotu karanego. Z jednej strony należy przyjąć konstytucyjny zakaz retroaktywnego działania przepisów nakładających karę administracyjną, z drugiej należy brać pod uwagę przepisy korzystniejsze przy określaniu wysokości kary, jeżeli ustawodawca nowelizując treść przepisu nie przesądził wprost, które normy mają być stosowane dla stanów przejściowych. Takie ujęcie zasad odpowiedzialności administracyjnej z tytułu kar za urządzanie gier z naruszeniem przepisów u.g.h. ma oparcie w argumencie systemowym, a więc w treści art. 189c k.p.a. oraz konstytucyjnej zasadzie równości. Wprawdzie do kar na gruncie u.g.h. nie ma zastosowania k.p.a., to jednak trudno ignorować w ujęciu systemowym regułę wyrażoną w treści art. 189c k.p.a., zwłaszcza że ma ona charakter uogólniający orzecznictwo TK w zakresie kar administracyjnych. Poza tym brak podstaw by dokonywać konstytucyjnego rozróżnienia między karami wymierzanymi na podstawie k.p.a. i o.p. Skoro takiej cechy między nimi nie ma, to zasada równości nakazuje do kar wymierzanych na podstawie art. 89 u.g.h. w związku ze zmianą przepisu stosować mechanizm podobny jak ten wyrażony w art. 189c k.p.a., jeżeli mamy do czynienia z sytuacjami przejściowymi. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie dokonywał oceny wymiaru kary z punktu widzenia przedstawionych zasad. W tym zakresie wyrok jest niepełny. Jednak analiza stanu prawnego, który Sąd I instancji przyjął za podstawę kary, a zwłaszcza jej wysokość z chwili naruszenia prawa (12.000 zł) i z chwili nakładania kary (100.000 zł) od każdego automatu do gry, pozwala przyjąć, że wyrok Sądu I instancji nie narusza prawa w sposób dający podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Wprost to wynika z treści art. 184 p.p.s.a. Z oczywistych powodów należy uznać za niezasadne zarzuty łączące wadliwość wyroku Sądu I instancji z przepisami prawa unijnego. Oczywista nietrafność tych zarzutów jest pochodną wiążącego charakteru uchwał NSA, co powinno być wiedzą powszechną. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.