II GSK 728/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Krystian Szpotański po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Okręgowej Rady Adwokackiej w K. i zażalenia M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 października 2020 r. sygn. akt III SAB/Kr 66/20 w sprawie ze skargi M. W. na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia 1) uchyla pkt 1 wyroku i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2) oddala skargę kasacyjną Okręgowej Rady Adwokackiej w K. w całości; 3) zasądza od Okręgowej Rady Adwokackiej w K. na rzecz M. W. kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji, WSA) wyrokiem z 6 października 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 66/20, po rozpoznaniu skargi M. W. (dalej: skarżąca, strona) na bezczynność (...) Izby Adwokackiej w K. działającej przez Okręgową Radę Adwokacką w K. (dalej: ORA, organ) w przedmiocie wydania zaświadczenia, w punkcie pierwszym umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności; w punkcie drugim stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie trzecim przyznał od ORA na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1000 (tysiąc) złotych; w punkcie czwartym zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Pismem z (...) M. W. zwróciła się do ORA z wnioskiem o wydanie w dwóch egzemplarzach zaświadczenia potwierdzającego fakty wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji w zakresie zdania przez nią z wynikiem pozytywnym egzaminu adwokackiego stwierdzonego uchwałą z (...), wpisania na listę adwokatów stwierdzonego uchwałą z (...) oraz wykonywania nieprzerwanie od dnia złożenia ślubowania tzn. od (...) zawodu adwokata. Przedmiotowy wniosek pomimo upływu 14 miesięcy nie został przez organ załatwiony, w związku z czym pismem z (...) skarżąca wniosła do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie ponaglenie na bezczynność tego organu. W dniu 17 lutego 2020 r. skarżącej została doręczona uchwała Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej (uchwała z dnia (...)), w której w pkt. II ust. 1 stwierdzono, że organ prowadzący postępowanie dopuścił się bezczynności przy wydawaniu zaświadczenia, przy czym bezczynność ta miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. M. W. pismem z (...) wniosła do WSA skargę na bezczynność ORA w sprawie niezałatwienia w ustawowym terminie wniosku o wydanie zaświadczenia. Organowi zarzuciła naruszenie art. 217 § 1, § 2 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 218 § 1 k.p.a. w związku z art. 12 k.p.a. poprzez rażące przekroczenie ustawowego terminu wydania zaświadczenia. Nadto zarzuciła organowi zaniechanie zawiadomienia skarżącej o przyczynach niezałatwienia sprawy wydania zaświadczenia w ustawowym terminie wraz ze wskazaniem nowego terminu i pouczeniem o prawie wniesienia ponaglenia, stosownie do art. 36 K.p.a., a w konsekwencji naruszenie zasady szybkości rozpoznania sprawy w administracyjnym toku instancji. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku, stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, gdyż w dniu (...) zostało sporządzone wnioskowane zaświadczenie. Nadto organ stwierdził, że Rzecznik dyscyplinarny K. Izby Adwokackiej w dniu (...) wszczął wobec skarżącej postępowanie dyscyplinarne. W dniu (...) zostało do skarżącej skierowane pytanie czy w stosunku do niej zapadło orzeczenie skutkujące ograniczeniem w możliwości wykonywania zawodu. W dniu (...) skarżąca udzieliła odpowiedzi, że nigdy w żadnym orzeczeniu sądowym nie zapadło w stosunku do niej ograniczenie w wykonywaniu zawodu adwokata. Następnie toczyło się postępowanie o skreślenie skarżącej z listy adwokatów. Zdaniem organu powyższy splot okoliczności faktycznych stał się bezpośrednią przyczyną, dla której doszło do zaniechania po stronie organu do wydania zaświadczenia w terminie. Rozpoznając skargę, Sąd I instancji w opisanym na wstępie wyroku uznał, że w sprawie miała miejsce bezczynność z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie sądu, znacznie przekroczony został termin 7 dni na wydanie zaświadczenia, gdyż wniosek o wydanie zaświadczenia został złożony (...) (data wpływu do organu (...)), a sprawa zakończona została wydaniem zaświadczenia z dnia (...) Tak długi okres procedowania organu w żadnym wypadku nie może być usprawiedliwiony faktem, że rozstrzygana była kwestia ewentualnej odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącej. Co więcej, organu nie usprawiedliwia okoliczność zbierania materiału dowodowego w sprawie. Sąd I instancji podkreślił w wyroku, że skarżąca wnioskowała o wydanie zaświadczenia, które potwierdzało fakty wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji w zakresie zdania z wynikiem pozytywnym egzaminu adwokackiego, wpisania na listę adwokatów oraz wykonywania nieprzerwanie od dnia złożenia ślubowania zawodu adwokata, a zatem organ nie musiał prowadzić żadnego postępowania czy też zbierać dowodów w sprawie. W ocenie Sądu, stwierdzonej bezczynności można przypisać cechy rażącego naruszenia prawa, gdyż rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, a przekroczenie terminu jest znaczne i niezaprzeczalne. Biorąc zaś pod uwagę czas trwania postępowania w niniejszej sprawie Sąd uznał, że bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), a zachowanie organu podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej. Sąd I instancji uznał za bezzasadne zobowiązywanie organu do rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia z dnia (...), gdyż wniosek został w całości rozpoznany poprzez wydanie skarżącej zaświadczenia w dniu (...) W związku z tym postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do dokonania czynności podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a, o czym orzeczono w pkt. l wyroku. Za zasadny uznał Sąd wniosek skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej i orzekł o przyznaniu na rzecz skarżącej sumy w wysokości 1 000 zł - uznając, że przyznana kwota w sposób dostateczny zrekompensuje skarżącej krzywdy związane z długim oczekiwaniem na rozpoznanie jej wniosku. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniesiona została przez organ skarga kasacyjna, a przez skarżącą zażalenie. Organ zaskarżył ten wyrok w zakresie pkt. II-IV oraz wniósł o jego uchylenie w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Skarżący kasacyjnie organ zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a. art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; b. art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie PLN 1 000. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ stwierdził, że Sąd I instancji w sposób błędny uznał, iż w sprawie miała miejsce bezczynność organu, która to nastąpić miała z rażącym naruszeniem prawa. Jako podstawę swoich twierdzeń organ przyjął fakt, że w dniu (...) ORA została poinformowana o fakcie skazania prawomocnym wyrokiem skarżącej przez Sąd Rejonowy w K. ((...), Sąd Okręgowy w K. (...)). Organ podjął starania uzyskania ww. orzeczenia, które zakończyły się niepowodzeniem. Wobec skarżącej wszczęto postępowanie dyscyplinarne, a złożony wniosek o wydanie zaświadczeń i termin jego złożenia spowodował powstanie uzasadnionych wątpliwości w zakresie: możliwego celu ich wykorzystania w obliczu złożonego przez skarżącą wniosku o skreślenie z listy adwokatów; możliwego posługiwania się tymi zaświadczeniami i potencjalnego wprowadzania w błąd odbiorców, w obliczu potencjalnego skreślenia z listy adwokatów, a to wszystko z powodu, że dane objęte żądanymi zaświadczeniami wynikają z publicznego rejestru adwokatów zawierającego m.in. informacje o dacie wpisu na listę adwokatów, przynależności izbowej, miejscu wykonywania działalności, zatem nie ma potrzeby stwierdzania tych faktów w formie zaświadczenia. Zdaniem organu, w świetle powołanych powyżej okoliczności, złożony przez skarżącą wniosek należało potraktować niezwykle ostrożnie, jako stanowiący przejaw nadużycia prawa do uzyskania zaświadczenia, albowiem zachodziło ryzyko sprzeniewierzenia w zakresie możliwego celu użycia wnioskowanych zaświadczeń w obliczu niejasnego statusu prawno-karnego skarżącej. Skarżąca wniosła zażalenie na wyrok Sądu I instancji, zaskarżając punkt I oraz punkt IV (ponad kwotę 580zł), zarzucając naruszenie przepisów postępowania to jest: 1. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (w zakresie pkt. I wyroku) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na rażąco błędnym niezobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie zaświadczenia określonej we wniosku o jego wydanie treści lub wydanie postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia o określonej treści; 2. art. 200 p.p.s.a. (w zakresie pkt. IV wyroku) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym niezasądzeniu zwrotu od organu na rzecz skarżącej kosztów w zakresie uiszczonej w dniu (...) na stosowny rachunek bankowy UMK opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego w punktach I oraz IV wyroku poprzez: 1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia (...) o wydanie zaświadczenia niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku organowi; 2. zasądzenie od K. Izby Adwokackiej w K. działającej przez Okręgową Radę Adwokacką w K. na rzecz M. W. ponad zasądzoną dotychczas kwotę 580 zł dodatkowo kwotę 17 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W tym zakresie z ostrożności procesowej na wypadek oddalenia zażalenia na punkt IV wyroku, skarżąca wniosła na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. o sprostowanie przez Sąd z urzędu w punkcie IV wyroku oczywistego błędu rachunkowego poprzez zastąpienie kwoty "580" kwotą "597" złotych, ewentualnie na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełnienie pkt. IV wyroku poprzez zasądzenie dodatkowo zwrotu od organu na rzecz skarżącej kwoty 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa; 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego adwokackiego według norm przepisanych. Nadto pełnomocnik skarżącej, udzielając odpowiedzi na skargę kasacyjną, w piśmie z (...), wniósł o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z dokumentu tj. uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z (...) Postanowieniem z 5 marca 2021 r., sygn. akt III SAB/Kr 66/20 WSA w Krakowie uchylił postanowienie zawarte w pkt IV wyroku WSA w Krakowie z 6 października 2020r., sygn. akt III SAB/Kr 66/20, i zasądził na rzecz M. W. kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowienie to jest prawomocne (por. postanowienie NSA z 25 czerwca 2021 r., sygn. akt II GZ 142/21, o umorzeniu postępowania zażaleniowego w tej części oraz postanowienie NSA z 1 marca 2022 r., II GZ 142/21, o odmowie uzupełnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2021 r., sygn. akt II GZ 142/21). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie posiedzenia na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z art. 111 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączyć sprawy ze skargi kasacyjnej Okręgowej Rady Adwokackiej pod sygn. akt II GSK 728/21 i zażalenia M. W. pod sygn. akt II GZ 11/22 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą II GSK 728/21. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniesione przez M. W. zażalenie dotyczące postanowienia zawartego w pkt 1 zaskarżonego wyroku zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie bowiem zarzuciła M. W. Sądowi I instancji naruszenie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym uznaniu przez Sąd, że w rozpoznawanej sprawie bezprzedmiotowe jest zobowiązywanie organu do rozpoznania jej wniosku z (...) o wydanie zaświadczenia, gdyż wniosek ten został już rozpoznany i załatwiony poprzez wydanie wnioskowanego zaświadczenia. Trafnie wskazuje skarżąca, że we wniosku z (...) o wydanie zaświadczenia wskazała, że wnosi o wydanie zaświadczenia zawierającego trzy elementy: potwierdzenie zdania z wynikiem pozytywnym egzaminu adwokackiego, wpisania na listę radców prawnych oraz wykonywania zawód adwokata. W wydanym w tej sprawie zaświadczeniu z dnia (...) organ potwierdził zaś jedynie jedną z wnioskowanych okoliczności, tj. zdanie egzaminu adwokackiego, i dodatkowo samodzielnie uzupełnił wydane zaświadczenie o treść, której nie było we wniosku, a mianowicie o informację że "obecnie toczy się postępowanie przed Okręgową Radą Adwokacką w K. w sprawie adw. M. W. na podstawie art. 74 ustawy Prawo o adwokaturze". Rozstrzygając o bezprzedmiotowości zobowiązania organu do wydania zaświadczenia z tego powodu, że organ wydał zaświadczenie w dniu (...), Sąd I instancji powinien był dokonać szczegółowej analizy zarówno treści wniosku, jak i treści wydanego zaświadczenia i dopiero po zestawieniu ich ze sobą ocenić, czy rzeczywiście w tej sprawie zasadne jest przyjęcie, że wnioskowane zaświadczenie zostało wydane, przez co bezprzedmiotowe stało się zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącej z (...). Przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego postępowanie w sprawie o wydanie zaświadczenia może zakończyć się w trojaki sposób: 1) przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana; 2) przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści; 3) przez odmowę wydania zaświadczenia (por. M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 219). Wydając opisane powyżej zaświadczenie z dnia (...), o treści niezgodnej z wnioskiem skarżącej z dnia (...), w rzeczywistości organ nie wydał skarżącej wnioskowanego zaświadczenia, ani nie zakończył tego postepowania w inny przewidziany w k.p.a. sposób. Zasadnie też zarzuciła skarżąca, że niezgodne z prawem było uzupełnienie przez organ wydanego w dniu (...) zaświadczenia o treść, co do której brak było wniosku skarżącej. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie." Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną, sprowadzającą się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych o które wnosi wnioskodawca. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych danych. Nie jest ono aktem woli organu, lecz jedynie aktem wiedzy. Nie rozstrzyga ono żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej i nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Nie stanowi więc realizacji kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa (por. m.in. M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 217). Wydając zaświadczenie organ nie może więc działać z urzędu i wydać zaświadczenia potwierdzającego niewnioskowane okoliczności (por. m.in. Z.R. Kmiecik, Instytucja zaświadczenia w prawie administracyjnym, Lublin 2002, s. 22; także np. wyrok WSA w Warszawie z 26 września 2018r., sygn. akt III SA/Wa 3726/17, LEX nr 2737963). W przypadku braku możliwości wydania zaświadczenie o żądanej przez stronę treści, organ powinien wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, zgodnie z art. 219 k.p.a., który przewiduje, że "Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie." Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił pkt 1 zaskarżonego wyroku dotyczący umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania Okręgowej Rady Adwokackiej w K. do wydania aktu lub podjęcia czynności, i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania (pkt 1 sentencji wyroku NSA). Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek dowodowy skarżącej, ponieważ przeprowadzenie wnioskowanego dowodu z dokumentu tj. uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z (...) t. nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, za niezasadną uznać należało skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie przez organ. Nie jest zasadny sformułowany w skardze kasacyjnej w odniesieniu do pkt II-IV spornego wyroku zarzut mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania poprzez uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej). Stanowiący przesłankę do stwierdzenia bezczynności organu upływ terminu do załatwienia sprawy (w tej sprawie – do rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia), ma charakter obiektywny. Nie można zatem uznać, że nie doszło do bezczynności z tego powodu, że organ wykazywał się "niezwykłą ostrożnością" w tej sprawie, ze względu na wszczęte postępowanie dyscyplinarne. W rozpoznawanej sprawie organ nie wydał zaświadczenia o treści żądanej przez stronę, ani nie wydał postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia (o żądanej treści lub jakiegokolwiek zaświadczenia). Po złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia, skarżąca powinna bowiem uzyskać albo zaświadczenie o żądanej treści, albo postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia, bądź postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści (por. m.in. wyrok WSA w Lublinie z dnia 09.11.2018r. sygn. akt I SAB/Lu 11/18, LEX nr 2598835). W tej sprawie to jednak nie nastąpiło. Wniosek skarżącej z (...) nadal zatem nie został rozpoznany. Nie ma więc racji skarżący kasacyjnie organ, że w tej sprawie nie doszło do bezczynności. Zasadnie też uznał Sąd I instancji, że ta bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przewidziany w k.p.a. termin 7 dni na wydanie zaświadczenia został przekroczony bardzo znacznie. Wniosek o wydanie zaświadczenia z (...) wpłynął do organu (...) i - jak wynika z oświadczenia strony złożonego przed NSA - wnioskowane zaświadczenie nadal nie zostało wydane. Z bezczynnością stanowiącą rażące naruszenie prawa mamy do czynienia, gdy bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, a przekroczenie terminu jest znaczne i niezaprzeczalne. Skarżąca wnioskowała o wydanie zaświadczenia, które potwierdzało fakty wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji w zakresie zdania z wynikiem pozytywnym egzaminu adwokackiego, wpisania na listę adwokatów oraz wykonywania nieprzerwanie od dnia złożenia ślubowania zawodu adwokata. Organ dysponował zatem danymi, których potwierdzenia zaświadczeniem domagała się skarżąca. Tak długi okres procedowania organu w żadnym wypadku nie może być usprawiedliwiony faktem, że rozstrzygana była kwestia ewentualnej odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącej. Organu nie usprawiedliwia wskazana w skardze kasacyjnej okoliczność zbierania materiału dowodowego (postępowanie wyjaśniające w zakresie powziętej informacji o prawomocnym skazaniu skarżącej, w tym starania o pozyskanie wyroku skazującego), gdyż w sprawie o wydanie zaświadczenia nie było potrzeby prowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego. Biorąc zatem pod uwagę czas trwania postępowania w niniejszej sprawie i brak okoliczności usprawiedliwiających tak długie procedowanie organu należy uznać, że trafna był ocena Sądu I instancji, że bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, doszło bowiem do oczywistego naruszenia obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że niezasadny jest podniesiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut, że stwierdzonej bezczynności nie można przypisać cechy rażącego naruszenia prawa. Nie mógł też zostać uwzględniony przez NSA podniesiony w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 149 § 2 p.p.s.a. przez przyznanie skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 1000 zł. Podniesione w skardze kasacyjnej argumenty na jego uzasadnienie, ograniczające się jedynie do wskazania, że skarżąca "swoją niesumienną postawą i brakiem współpracy z Okręgową Radą Adwokacką w K., a także zatajaniem przed nieistotnych informacji przyczyniła się do powstania po stronie Okręgowej Rady Adwokackiej w K. uzasadnionych wątpliwości w czasu trwania kwestionowanych czynności", dotyczą bowiem okoliczności związanych z prowadzonym przez organ postępowaniem wyjaśniającym dotyczącym postępowania dyscyplinarnego, nie mają natomiast znaczenia dla kwestii tak znaczącego uchybienia terminu do wydania zaświadczenia i przyznania skarżącej sumy pieniężnej mającej na celu zrekompensowanie tak długiego oczekiwania na podjęcie przez organ czynności zgodnie z wymogami prawa, tj. wydania zaświadczenia lub postanowienia o odmowie jego wydania. Z powyżej wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu (pkt 2 sentencji wyroku). O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Zasądzona kwota 360 zł stanowi stawkę minimalną za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.