II GZ 142/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. W. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2021 r., sygn. akt II GZ 142/21 umarzającego postępowanie w sprawie zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 października 2020 r. sygn. akt III SAB/Kr 66/20 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi M. W. na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w Krakowie w sprawie wydania zaświadczenia o zdaniu egzaminu adwokackiego, wpisie na listę adwokatów i wykonaniu zawodu postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2021 r., sygn. akt II GZ 142/21.

Wyrokiem z 6 października 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 66/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pkt IV zasądził od Krakowskiej Izby Adwokackiej w Krakowie działającej przez Okręgową Radę Adwokacką w Krakowie na rzecz M. W. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na postanowienie zawarte w pkt IV ww. wyroku M. W. wniosła zażalenie. Podniosła, że w postanowieniu tym nie uwzględniono uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł i wniosła o zasądzenie od Krakowskiej Izby Adwokackiej w Krakowie, działającej przez Okręgowa Radę Adwokacką w Krakowie, na jej rzecz ponad zasądzoną dotychczas kwotę 580 zł, dodatkowo kwotę 17 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w zakresie uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Postanowieniem z 5 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Bk 66/20 Sąd I instancji, stosownie do art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) uznał zażalenie za oczywiście uzasadnione i zasądził od Krakowskiej Izby Adwokackiej w Krakowie, działającej przez Okręgową Radę Adwokacką w Krakowie, na rzecz M. W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania, wskazując że na zasądzoną tym postanowieniem kwotę 597 zł składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł i koszty pomocy prawnej w wysokości 480 zł, stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). W związku z powyższym postanowieniem z 25 czerwca 2021 r., sygn. akt. II GZ 142/21 Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie zażaleniowe. Pismem z 23 sierpnia 2021 r. skarżąca wniosła o uzupełnienie postanowienia NSA poprzez rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu od skarżącej uiszczonej przez nią w dniu 11 grudnia 2020 r. (a nie – jak błędnie podała skarżąca – 11 grudnia 2021 r.) opłaty od zażalenia w wysokości 100 zł wskazując, że zgodnie z art. 227 § 2 p.p.s.a. od zażaleń wniesionych na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie skłąd środka odwoławczego co do istoty sprawy, nie pobiera się opłat sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 227 § 1 p.p.s.a., na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy, przysługuje zażalenie. Natomiast w myśl § 2 tego przepisu, od zażaleń, o których mowa w § 1, nie pobiera się opłat sądowych. Należy uznać za zasadny, przyjęty w orzecznictwie pogląd, że zarówno wykładnia językowa, jak i systemowa wskazuje jednak, że przepis ten nie znajduje zastosowania w przypadku zażalenia na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania. Zażalenie takie nie jest bowiem zażaleniem wniesionym na podstawie art. 227 § 1 p.p.s.a. (do którego to przepisu odnosi się zwolnienie z art. 227 § 2), lecz na podstawie art. 194 § 1 pkt 9 tej ustawy. Konieczność rozróżnienia omawianych środków zaskarżenia potwierdza też to, że pojęcia kosztów postępowania, o których mowa w art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. i kosztów sądowych, do których odwołuje się art. 227 tej ustawy, nie mogą być ze sobą utożsamiane. Kategoria kosztów postępowania jest pojęciem szerszym, obejmującym swym zakresem, obok kosztów sądowych (opłaty sądowe i zwrot wydatków – art. 211 p.p.s.a.), również inne należności wymienione w art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. (np. wynagrodzenie pełnomocnika, koszty przejazdów; por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 129/11). Z powyższego wynika więc, że w przepis art. 227 § 2 p.p.s.a. nie dotyczy sytuacji wniesienia zażalenia na zawarte w wyroku sądu administracyjnego postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania. Nie ulega więc wątpliwości, że od wniesionego przez skarżącą zażalenia, na zawarte w pkt. IV wyroku WSA z 6 października 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 66/20 postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego, należało uiścić wpis stały w wysokości 100 zł. Co też skarżąca uczyniła. Nie podlega on więc zwrotowi jako nienależny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1, 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.