II GSK 699/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R.-W. Sp. z o.o., Sp.k. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2138/16 w sprawie ze skargi F. T. C. Sp. j. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki i nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r., oddalił skargę F. T. C. Sp. j. w W. (obecnie "R.-W." Sp. z o.o. Sp.k.), na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2016 r., w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia niezgodnej przepisami reklamy apteki i nałożenia kary pieniężnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w związku z powzięciem przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego wiadomości dotyczących Indywidualnej Karty Pacjenta oraz reklamy apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w G. przy ul. D. [...], prowadzonej przez skarżącą, decyzją z dnia [...] października 2015 r. organ nakazał spółce zaprzestania prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej poprzez napisy/plakaty/billboardy o treści "A. G. D.. O. C. H. ul. K. [...] ul. D. [...] ul. K. [...]" umieszczone na terenie miasta G. i na pojazdach P. w G. SA. Nałożył na spółkę karę w kwocie 5.000 zł oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W części dotyczącej podejrzenia prowadzenia reklamy za pomocą Karty Pacjenta i umieszczenia w witrynie apteki przy ul. D. [...] w G. plakatów zawierających tekst "A. G. D.. O. C. H." organ umorzył postępowanie. W motywach Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny wskazał, że bezsporną bo wynikającą ze zdjęć, była okoliczność prowadzenia przez skarżącą reklamy wymienionej apteki poprzez umieszczenie na terenie miasta G. i na pojeździe P. plakatów/napisów/billboardów o wskazanej treści. W ocenie organu potencjalnym pacjentom wskazano, że pod danym adresem mogą nabyć produkty lecznicze w cenach hurtowych, co wywiera silny wpływ na ich wyobraźnię narzucając im nieodpartą chęć nabycia produktów leczniczych właśnie w aptekach, które w nazwie posiadają dopisek ceny hurtowe. Zdaniem organu pacjent bez problemu mógł zidentyfikować, w jakich aptekach można nabyć te produkty, a w których aptekach a contrario sprzedawane są drożej. Objętą skargą decyzją Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że organy obu instancji zasadnie przyjęły, że skarżąca dopuściła się naruszenia zakazu reklamy apteki oraz jej działalności, o którym mowa w przepisie art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm., dalej: P.f.), co dało podstawę do nałożenia kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 129b ust. 1 tej ustawy. Za niesporne w sprawie Sąd uznał, że skarżąca posiadała zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A. D. O. C. H." w G., przy ul. D. [...]. Kwestią sporną było natomiast czy posługiwanie się przez stronę napisami/plakatami/billboardami o treści "A. G. D.. O. C. H. ul. K. [...] ul D. [...] ul. K. [...]" umieszczonymi na terenie miasta G. i na pojazdach P. w G. stanowiło zakazaną przez art. 94a ust. 1 P.f. reklamę apteki i jej działalności w sytuacji gdy wyrażenie: "A. G. D. O. C. H." stanowiło nazwę apteki zatwierdzoną w udzielonych przez właściwy organ zezwoleniach na jej prowadzenie. Zdaniem Sądu I instancji, w ramach zakazu reklamy apteki, nie jest dopuszczalne aby graficzne przedstawienie nazwy apteki, mogło zostać przyjęte przez potencjalnych konsumentów, jako zachęta do dokonania zakupu w danej aptece sugerując, że apteka oferuje leki po niższych, bo hurtowych cenach. W przypadku podjętych przez spółkę działań, nad funkcją informacyjną wypowiedzi, w tym przypadku nazwy apteki, przeważała, w ocenie Sądu, funkcja marketingowa. W konsekwencji wyeksponowanie napisu stanowiącego nazwę apteki we wskazany w decyzji sposób stanowiło niedozwoloną w świetle art. 94a ust. 1 P.f. reklamę apteki. Sąd podkreślił, że zarejestrowanie nazwy apteki nie upoważniało prowadzącego aptekę do eksponowania tej nazwy w sposób naruszający art. 94a ust. 1 P.f., wobec czego posługiwanie się nią w sposób opisany w decyzji musiało spowodować wydanie przez organ inspekcji farmaceutycznej rozstrzygnięcia nakazującego zaprzestania prowadzenia reklamy apteki i jej działalności i nakładającej jednocześnie na skarżącą karę pieniężną stosownie do art. 129b ust. 1 i 2. P.f. Nie budziła przy tym wątpliwości Sądu prawidłowość ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za prowadzenie niezgodnej z prawem reklamy aptek i jego działalności. W tym zakresie za niezasadny Sąd uznał zarzut niezbadania, czy to spółka zleciła umieszczenie napisów/plakatów/billboardów na terenie miasta G. i na pojazdach spółki P. w G. S.A. Za również niezasadny Sąd uznał zarzut dotyczący niewskazania przez organ miejsca i ilości napisów/plakatów/billboardów. W tym zakresie Sąd wskazał na materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (zdjęcia), z których wynikało, że jedna z reklam zlokalizowana była na ogrodzeniu znajdującym się w okolicach supermarketu, oznaczona nią była także witryna i wejście do apteki oraz umieszczono ją na co najmniej jednym autobusie P. G.. Ustalenia te pozwalały na stwierdzenie naruszenia art. 94a ust. 1 P.f. Sąd nie stwierdził również aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.). R.-W." Sp. z o.o. Sp.k, skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: I. Przepisów postępowania polegające na: 1. niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego w sytuacji, w której decyzja GIF została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 oraz art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych wyżej błędów w decyzji GIF skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącej; 2. niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję GIF, w sytuacji, w której decyzja GIF wydana została z naruszeniem art. 105 § 1 oraz art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ uwzględnienie wskazanych błędów w decyzji GIF skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącej; II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 94a i art. 129b P.f. poprzez niewłaściwą wykładnię art. 94a i art. 129b P.f., polegającą na uznaniu, że skarżącą może być podmiotem, wobec którego należy wymierzyć karę za naruszenie zakazu reklamy także w sytuacji, w której to nie ona prowadziła te działania a także na uznaniu, że nawet jeżeli umieszczenie napisów/billboardów/plakatów było działaniami skarżącej, to stanowiły one naruszenie zakazu reklamy, a nie (jak uważa skarżąca) jedynie posługiwaniem się nazwą apteki. Podnosząc te zarzuty skarżąc kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Skarżąca wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. Ponadto strona wniosła o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości UE, w trybie wniesienia pytania prejudycjalnego na podstawie art. 267 TFUE, w kwestii zgodności zakazu reklamy aptek, tj. art. 94a ust. 1 P.f. z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Radu UE 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz z art. 56 TFUE. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), a obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych publikowane są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Podkreślić należy, iż sprawy o zbliżonym stanie faktycznym i analogicznym stanie prawnym były już przedmiotem rozstrzygnięć dokonywanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia: 4 marca 2021 r., sygn. akt II GSK 1294/20, 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 574/20, 27 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 54/20, 20 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 4298/17, 27 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 3204/17, 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 1987/18. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w tych wyrokach i argumenty na jego poparcie. Z tego powodu zasadnym będzie posłużenie się poglądami NSA w uzasadnieniach tych wyroków zaprezentowanymi. Przechodząc do analizy zarzutów pomieszczonych w skardze kasacyjnej stwierdzić trzeba, iż w ocenie składu orzekającego, niezasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych przepisów procesowych, tj. zawartych w punkcie I podpunktach 1-2 petitum skargi kasacyjnej. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego ponieważ organy, co zasadnie uznał Sąd I instancji, w sposób nie budzący wątpliwości ustaliły, iż to skarżąca spółka była odpowiedzialna za rozmieszczenie wskazanych napisów/plakatów/bilbordów w autobusie P., na ogrodzeniu znajdującym się w okolicach supermarketu L. (k. 6-11 akt adm.), na witrynie i wejściu do apteki. Jak podnosi się w judykaturze: "Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że umieszczenie reklamy ma na celu zwiększenie obrotów własnego przedsiębiorstwa dlatego zwykle to podmiot prowadzący dane przedsiębiorstwo jest zainteresowany prowadzeniem działalności reklamowej (tak w wyroku NSA z dnia 27 listopada 2019 r, sygn. akt II GSK 3204/17). Jak słusznie przyjął Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego tu wyroku: "Niezasadny jest przy tym podniesiony w skardze zarzut niezbadania, czy to spółka zleciła umieszczenie napisów/plakatów/billboardów o treści > na terenie miasta G. i na pojazdach spółki P. w G. S.A. Adresatem ww. przepisu art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego jest bowiem każdy, kto dokonuje reklamy aptek, w tym także podmiot, w interesie którego reklama jest prowadzona. Wynika to wprost z treści tego przepisu, w którym jest mowa o tym, że >. Zakaz wynikający z tego przepisu adresowany jest zatem do wszystkich podmiotów (osób fizycznych i prawnych) i to bez względu na to z czego wynika ich interes w prowadzeniu takich reklam. (...). Przepisy wprowadzające kategoryczny zakaz prowadzenia reklamy apteki oraz stanowiące o sankcji nakładanej za naruszenie tego zakazu nie wymagają przy tym aby reklamująca się apteka (czy podmiot ją prowadzący) była właścicielem wykorzystywanych w tej działalności materiałów reklamowych (promocyjnych). Niezasadne są także zarzuty spółki wskazujące na niewskazanie przez organ miejsca i ilości ww. napisów/plakatów/ billboardów. Otóż lokalizacja umiejscowienia plakatów/bannerów została utrwalona na znajdujących się w aktach zajęciach, z których jednoznacznie wynika, że jedna z reklam zlokalizowana była na ogrodzeniu znajdującym się w okolicach supermarketu L. (str. 6-11 akt administracyjnych), oznaczona nią była także witryna i wejście do apteki oraz umieszczono ją na co najmniej jednym autobusie P. G.." (s. 11). Te ustalenia faktyczne organów czynią niezasadnymi zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. Nie znajduje zatem uzasadnienia także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. Rację ma zatem Sąd I instancji stwierdzając, iż ustalenie ww. okoliczności pozwalało organom na przyjęcie, że w sprawie naruszono zakaz wynikający z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego oraz - w konsekwencji - na wydanie decyzji o nakazaniu zaprzestania prowadzenia opisanej tam działalności i nałożeniu kary, o której mowa w art. 129b ust. 1 i 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Wobec niezasadności pomieszczonych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych, Naczelny Sąd Administracyjny orzekał na podstawie niepodważonego stanu faktycznego sprawy (ustalonego przez organy i przyjętego przez Sąd I instancji) i na tym tle oceniał zasadność zarzutów kasacyjnych naruszenia prawa materialnego. Sąd kasacyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 94a ust. 1 i 2 p.f. poprzez niewłaściwą wykładnię art. 94a ust. 1 i art. 129b p.f. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie spółki, wykładnia art. 94a ust. 1 p.f. dokonana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest prawidłowa i koresponduje z utrwalonym już w orzecznictwie sądów administracyjnych podejściem interpretacyjnym. Z regulacji tej wynika, że pojęcie reklamy aptek – której nie stanowi informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego – ustawodawca potraktował stosunkowo szeroko. Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje w swym orzecznictwie, że reklamą jest każde działanie, które ma na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (por. np. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2583/15; wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt II GSK 682/15; wyroki NSA z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 97/15 oraz sygn. akt II GSK 550/15; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 1718/13; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1981/13) i to niezależnie od form i metod tego działania oraz użytych środków (por. np wyroki NSA z dnia: 28 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3346/15; 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2310/15). Podobnie reklama definiowana jest w art. 2 Dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 376, s. 21). W akcie tym przyjęto, że reklama oznacza przedstawienie w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów w celu wspierania zbytu towarów lub usług, w tym nieruchomości, praw i zobowiązań (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2016 r., II GSK 3397/15). Wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez jego adresatów. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru. Taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana. Wszelkie promocje, w tym cenowe i rabatowe, są reklamą towaru i firmy, która ich dokonuje (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 3102/17). Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej kasacyjnie spółki o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości UE pytania prejudycjalnego na podstawie art. 267 TFUE w kwestii zgodności zakazu reklamy aptek z art. 94a p.f. z dyrektywą PE i Rady UE 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz art. 37 i 56 TFUE. Odnosząc się zaś do wskazanego w skardze kasacyjnej argumentu, że taka wykładnia zakazu reklamy aptek i ich działalności jest sprzeczna z ustanowionymi zasadami swobody przepływu towarów oraz swobody świadczenia usług, NSA stwierdza, że nawet gdyby przyjąć, że ustanowiony w prawie krajowym zakaz reklamy aptek, odnoszący się bez wyjątku do wszystkich podmiotów gospodarczych prowadzących taką działalność, mieści się w pojęciu ograniczeń, o których mowa w art. 35 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, to należy zwrócić uwagę na to, że zakaz zawarty w tym przepisie nie ma charakteru bezwzględnego, o czym świadczy treść art. 36 Traktatu (por. wyroki NSA z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2932/15 i II GSK 1413/16). Jak podkreśla się w doktrynie, przepisy art. 34 i 35 37 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie znajdują zastosowania do przepisów krajowych, które nie oddziałując na obrót między państwami członkowskimi, nie mają na celu regulowania wymiany handlowej. Celem tych przepisów nie jest zagwarantowanie wolności przedsiębiorczości, ale jedynie wolności wyboru i prawa do nabycia towaru, którym jednostka jest zainteresowana, jeżeli tylko towar taki jest dostępny zgodnie z prawem na jakimkolwiek obszarze wchodzącym w skład terytorium rynku wewnętrznego (P. Oliver, W.-H. Roth, The Internal Market and the Four Freedoms, CMLRev. 41: 407-441, 2004, s. 408; L.W. Gormley, EU law of free movement of goods and customs union, Oxford 2009, s. 408 podano za: Mąsik D.: Komentarz do art. 34 i 35 i 37 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Lex). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w stanie faktycznym niniejszej sprawy, WSA słusznie uznał, że działania skarżącej – zostały prawidłowo ocenione przez organy administracji obu instancji z punktu widzenia znamion reklamy apteki, o której mowa w art. 94a ust. 1 p.f. Były to bowiem działania organizowane w celu pozyskania klientów i zachęcenia ich do nabywania towarów oferowanych przez aptekę. Skoro zaś okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy uzasadniają stwierdzenie, że powyższe działania skarżącej były przedsięwzięciem mającym zachęcać do korzystania z usług apteki, to nie ma też podstaw do kwestionowania stanowiska organów, że w sprawie doszło do naruszenia przez skarżącą spółkę zakazu reklamy apteki ustanowionego w art. 94a ust. 1 p.f. Nie może odnieść oczekiwanego przez skarżącą kasacyjnie rezultatu także okoliczność, iż skarżąca posiada zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A. D. O. C. H." w G., przy ul. D. [...]. Rację ma Sąd I instancji wskazując, iż rzeczywiście – żaden przepis nie reguluje wprost zasad posługiwania się nazwą apteki. Jednak jak słusznie podkreślił NSA w wyroku z dnia 9 stycznia 2019 r. (sygn. akt II GSK 1987/18): "Rozumienie pojęcia > pozwala na przyjęcie, że taką reklamą może być w pewnych przypadkach również użycie nazwy apteki zawierającej zwroty wartościujące, czy sugerujące korzyść związaną z zakupem, zachęcające do dokonania zakupów w konkretnej aptece." W niniejszej sprawie działania podjęte przez spółkę powodują, iż nad funkcją informacyjną wypowiedzi, w tym przypadku nazwy apteki, przeważa funkcja marketingowa. Stosownie zaś do treści art. 94a ust. 1 zd. 2 p.f. nie stanowi reklamy apteki wyłącznie informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Przepis ten nie wspomina o nazwie apteki. Wskazać trzeba także na wyrok NSA z dnia 20 marca 2019 r. (sygn. akt II GSK 4298/17), którego tezę skład orzekający w analizowanej sprawie podziela, gdzie podkreślono, iż: "Reklama apteki to reklama, która zachęca do nabycia towarów (określonych lub nie) w konkretnej aptece, pozbawiony podstaw jest wyrażony w skardze kasacyjnej pogląd, iż reklama apteki musi zachęcać do nabycia konkretnych towarów. Z faktu więc, że nazwa apteki oraz reklama jej działalności miały swoistego rodzaju wspólny mianownik – zarówno nazwa apteki, jak i przekaz reklamowy zamieszczony na bilbordach nawiązywały do pojęcia > - nie sposób jest wywodzić konsekwencje wskazywane przez spółkę. Trzeba więc przyjąć, że nazwa pod którą prowadzona jest apteka nie może stanowić swoistego rodzaju pretekstu do naruszania zakazu prowadzenia reklamy działalności apteki. Zwłaszcza w sytuacji, gdy nazwa ta jest eksponowana w sposób właściwy dla przekazu reklamowego oraz celu, któremu ma on służyć." W niniejszej sprawie, jak zasadnie podkreślił Sąd I instancji, organ wskazał w zaskarżonej decyzji przesłanki ustalenia wysokości nałożonej na skarżącą spółkę kary 5.000 zł, akcentując, że przy jej wymierzaniu uwzględniono to, iż nie była ona uprzednio karania za naruszenie zakazu reklamy aptek i ich działalności, a sama reklama nie miała dużego zasięgu oddziaływania. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 129b ust. 1 i 2 p.f. W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.