II GSK 682/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant straszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 września 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 740/20 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w K. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 24 września 2020 r. nr PR.543.52.2019 ldz.26932/09/2020/AF w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 14 września 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 740/20 oddalił skargę K. sp. z o.o. w K. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z [...] września 2020 r. ([...]), utrzymującą decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z [...] października 2019 r. (nr [...]), którą ten organ, na podstawie art. 140 ust. ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 2 i art. 140 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2021 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2019 r., poz. 868 ze zm., dalej również jako: "P.g.g."), ustalił skarżącej Spółce opłatę podwyższoną za wydobycie bez wymaganej koncesji 372.084,83 ton kopaliny (piasku), w okresie od [...] września 2015 r. do [...] września 2018 r., na części działki o nr ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości B., w wysokości 8.930.036,00 zł. i zobowiązał do wniesienia jej w odpowiednich częściach na konto Gminy K. oraz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wszczęte zostało w grudniu 2018 r., w związku z ustaleniami pracowników Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] poczynionymi w dniach [...] i [...] września 2018 r., w toku wizji terenowej nieruchomości, że znajdują się tam dwa wyrobiska stokowo-wgłębne, wskazujące na to, że niedawno wydobywano tam kruszywo oraz dokonanymi wówczas pomiarami ilości wydobytej kopaliny. Następnie, w dniu [...] stycznia 2019 r. przeprowadzono, z udziałem pełnomocnika skarżącej Z. Z., oględziny tej nieruchomości, podczas których stwierdzono, że stan wyrobisk nie uległ zmianie od czasu przeprowadzonej wizji terenowej. W oparciu o te dowody organy administracji (Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w [...], a następnie - w związku z odwołaniem skarżącej, Prezes Wyższego Urzędu Górniczego), nałożyły na Spółkę jako właściciela wymienionej nieruchomości (jak również nieruchomości z nią sąsiadującej, na której prowadzi zakład górniczy "B."), opłatę podwyższoną za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji. Organy administracyjne orzekające w tej sprawie nie dały wiary wyjaśnieniom Z. Z., odnośnie tego, że na terenie nieruchomości skarżąca Spółka nie prowadziła wydobycia kopaliny, a prace wydobywcze prowadziły osoby trzecie w godzinach nocnych. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że nieruchomość nie jest oświetlona, ale ilość kopaliny wydobytej w okresie od [...] września 2015 r. do [...] września 2018 r. nie mogła pozostać niezauważona, wykonanie półek między piętrami wydobywczymi, wydobywanie kruszywa z wyrobiska zawodnionego i składowanie go na pryzmach, utworzenie pochylni transportowych ułatwiających wjazd na teren wyrobiska wskazuje zaś na prowadzenie działalności w sposób profesjonalny. Nadto odnosząc się do wyjaśnień Z. Z., że na przestrzeni ostatnich trzech lat miało miejsce szereg wejść z ciężkim sprzętem na terenie nieruchomości i zdarzenia te były zgłaszane na Policję, podał, że z informacji pozyskanych z miejscowej Policji, wynika, że od początku 2016 r. właściciel tej działki bądź inna osoba nie składała zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia czynu zabronionego, o którym mowa w art. 176 ust. 1 P.g.g., nie prowadzono też postępowania sprawdzającego, przygotowawczego oraz w sprawach o wykroczenie w związku z nielegalną eksploatacją kruszywa na działce nr [...]. Za wiarygodne organ uznał natomiast wyjaśnienia K. Z. (pełniącej funkcję prezesa zarządu Spółki), zgodnie z którymi osoby trzecie raczej nie mają dostępu do działki nr [...]. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego dodał, że w niniejszej sprawie znamienny jest fakt uprzedniego nałożenia na Z. Z. jako poprzedniego prezesa zarządu K. Sp. z o. o. opłaty podwyższonej za wydobycie 300 ton piasku i żwiru z terenu działki [...] bez wymaganej koncesji. Świadczy to zatem o tym, ze prowadząc sprawy strony, posiadał wiedzę o konsekwencjach wiążących się z wydobywaniem kruszywa bez wymaganej koncesji, w tym także o grożącej jej z tego tytułu odpowiedzialności administracyjnej. Zważywszy na fakt, że strona zgodnie z wpisem widniejącym w Krajowym Rejestrze Sadowym, prowadzi profesjonalną działalność związaną z górnictwem i wydobywaniem kopalin, osoby działające w jej imieniu powinny być świadome, że wydobycie kopaliny wiąże się z obowiązkiem uzyskania odpowiedniego aktu administracyjnego uprawniającego do wykonywania tego typu działalności, zaś składane w tym przedmiocie wyjaśnienia są w istocie dążeniem do uniknięcia odpowiedzialności za prowadzenie nielegalnej eksploatacji kopalin. Zdaniem Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego, zeznania świadków nie pozwoliły na ustalenie podmiotów innych niż skarżąca Spółka, które prowadziły nielegalną eksploatację kopaliny. Ponadto, pomimo rzekomego istnienia monitoringu zainstalowanego w zakładzie górniczym, strona nie przedstawiła dowodu umożliwiającego zidentyfikowanie pojazdów wjeżdżających na teren działki [...] . Mając na uwadze, że we wcześniejszym okresie prowadzono na tym terenie eksploatację kopaliny, za miarodajny dla celów obliczenia ilości wydobytej kopaliny uznano stan rzeźby terenu na dzień [...] września 2015 r., uwidoczniony na mapie pozyskanej ze Starostwa Powiatowego w P., oraz stan rzeźby terenu z pomiaru sytuacyjno-wysokościowego, wykonanego w dniach od [...] do [...] września 2018 r. podczas wizji terenowej. Z zestawienia danych w nich zawartych wynika, że we wskazanym okresie prowadzono sukcesywną eksploatację kopaliny, której efektem było znaczące pogłębienie oraz poszerzenie wyrobisk zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] w miejscowości B.. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego odnosząc się do zarzutów Spółki dotyczących wizji terenowej nieruchomości z [...] i [...] września 2018 r., podał, że czynność ta odbyła się trzy miesiące przed wszczęciem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Dowód ten nie został pozyskany w toku postępowania administracyjnego, a zatem skoro Spółka nie była stroną postępowania, to na organie nie ciążył obowiązek jej informowania o tej czynności (art. 79 k.p.a.). Niezależnie od okoliczności faktycznych związanych z okazaniem legitymacji służbowej w związku z przystąpieniem do czynności, o których mowa w art. 153 ust. 1 P.g.g., ustalenia poczynione [...]i [...] września 2018 r. stanowią dowód, o którym mowa w art. 75 § 1 k.p.a. W związku z tym zarzut naruszenia art. 153 ust. 1 i art. 154 P.g.g., jak również art. 10 k.p.a., uznać należy za nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 14 września 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 740/20 podzielił zapatrywanie organu, wyrażone w zaskarżonej decyzji, co do tego, że na nieruchomości nr [...], Spółka wydobywała kopalinę bez wymaganej koncesji. Zdaniem Sądu I instancji, organy administracji prawidłowo oceniły jako niewiarygodne wyjaśnienia Z. Z., że skarżąca nie prowadziła nielegalnej eksploatacji kopaliny, jak również nie wie, kto eksploatacji kopaliny dokonywał, a prace wydobywcze prowadziły osoby trzecie w godzinach nocnych. Sąd podzielił również stanowisko Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w zakresie oceny zeznań pozostałych świadków (T. Z. oraz M. C.) co do tego, że nie posiadają oni wiedzy o prowadzonych pracach wydobywczych na działce należącej do skarżącej Spółki. Ustosunkowując się do zarzutu, że pracownicy organu I Instancji nie okazali legitymacji służbowej w trakcie wizji terenowej nieruchomości nr [...] i w ten sposób naruszyli art. 153 ust. 1 pkt 1 lit. b P.g.g., Sąd I instancji podał, że przepis ten daje pracownikom organów nadzoru górniczego uprawnienie wstępu na teren wydobywania kopaliny z pominięciem zasady oficjalności wyrażonej m.in. w art. 10 k.p.a. Czynności nadzoru w tej jego fazie mają bowiem miejsce jeszcze przed wszczęciem postępowania, gdy ustaleniu podlega sam fakt prowadzenia eksploatacji, a strona przyszłego postępowania, niekiedy właściciel terenu, nie są jeszcze znane. Słusznie wskazał organ, że w dacie prowadzenia wizji nie było wiadomo kto jest właścicielem działki, ustalono to dopiero w trakcie czynności poprzedzających wszczęcie postępowania wobec Spółki. Co więcej, skoro trwała w tym samym czasie kontrola na sąsiedniej nieruchomości (należącej do skarżącej), to jej przedstawiciele mogli zażądać okazania legitymacji służbowych, przy jednoczesnym oświadczeniu, że Spółka jest właścicielem działki Sąd dodał, że w sytuacji, gdy wizja przeprowadzana jest w toku postępowania administracyjnego, bądź dochodzi do kontroli przedsiębiorcy (art. 154 ust. 1 P.g.g.), wymóg okazania legitymacji służbowej powinien być zrealizowany na zasadach określonych w tych przepisach. Taka wizja została przeprowadzona w dniu [...] stycznia 2019 r. a więc już w toku postępowania administracyjnego i nie jest przez Spółkę kwestionowana. Strona nie wniosła w trakcie postępowania o powtórzenie pomiarów w jej obecności. Z tych wszystkich względów WSA w Gliwicach stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy administracji zgodnie z przepisami procedury administracyjnej (art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80) ustaliły dostatecznie wszystkie istotne okoliczności sprawy i zasadnie uznały, że zachodzą podstawy do nałożenia na skarżącą opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji. K. sp. z.o.o. w K. złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gliwicach z 14 września 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 740/20, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Spółka zarzuciła temu wyrokowi naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego pomimo błędnej wykładni art. 153 ust. 1 ustawy P.g.g. poprzez "przekroczenie granic legalności uprawnień pracowników Organu przy wykonywaniu czynności w dniach [...] i [...] września 2018 roku, co powoduje, ze tak dokonane czynności nadzorcze nie mogą stanowić podstawy czynienia ustaleń faktycznych w sprawie"; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu pomimo naruszenia przepisu art. 8 k.p.a., poprzez pogwałcenie zasady zaufania do władzy publicznej poprzez wydanie decyzji ustalającej opłatę podwyższoną na podstawie czynności pracowników organów dokonanych z rażącym naruszeniem wymogów ustawowych; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu pomimo naruszenia przepisu art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, błędną ocenę materiału dowodowego sprawy i brak podjęcia przez organ wszystkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w postaci przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka D. N. oraz dowodu z dokumentów w postaci map terenu według stanu sprzed [...] września 2015 r., co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł m. in., że w art. 153 ust. 1 P.g.g., będącym przepisem szczególnym w stosunku do art. 79 k.p.a., ustawodawca określił minimalne wymogi, które muszą zostać spełnione, aby czynności nadzoru dokonane na tej podstawie były ważne i legalne. Jak wynika wprost z treści przepisu, jednym z takich wymogów jest obowiązek okazania legitymacji służbowej przez pracowników organów administracji geologicznej oraz pracowników organów nadzoru górniczego. Obowiązek ten nie został w niniejszej sprawie dochowany, co powoduje, ze czynności dokonane w toku "wizji terenowej" nie mogły stanowić dowodu w sprawie. Przepis art. 154, który odnosi się do postępowania kontrolnego oraz odsyła do stosowania ustawy Prawo przedsiębiorców, nie wyłącza ani nie modyfikuje wymogu okazania legitymacji służbowej określonego w art. 153 ust. 1 P.g.g. Odnosząc się do stwierdzenia Sądu, że skoro trwała w tym samym czasie kontrola na sąsiedniej nieruchomości (należącej do skarżącej), to jej przedstawiciele mogli zażądać okazania legitymacji służbowych, przy jednoczesnym oświadczeniu, że Spółka jest właścicielem działki, autor skargi kasacyjnej podał, że Spółka nie miała wiedzy, że na nieruchomości nr [...] będą dokonywane jakiekolwiek czynności. Nadto to nie Spółka była obowiązana do podejmowania określonych działań, tylko pracownicy organu zobowiązani byli do dochowania w trakcie czynności nadzoru wymogów art. 153 ust. 1 P.g.g. Spółka dodała, ze nie jest słuszne stwierdzenie Sądu, że przeprowadzona wizja nieruchomości z dnia [...] stycznia 2019 r. nie była przez nią kwestionowana. Spółka nigdy bowiem nie potwierdziła prawidłowości pomiarów dokonanych w dniach [...]-[...] września 2018 r. Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie organ w sposób jawny nadużył swoich uprawnień dokonując "wizji terenowej" niejako "przy okazji" toczących się równolegle na sąsiedniej działce czynności kontrolnych. Organ nie poinformował Spółki o czynnościach podjętych na sąsiedniej nieruchomości, choć jej przedstawiciele pozostawali do pełnej dyspozycji, współpracowali z pracownikami organu, składali wyjaśnienia, przedstawiali dokumenty. W uzasadnieniu ostatniego z zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej jej autor podniósł, że organ obowiązany był zebrać niezbędny materiał dowodowy i dopuścić z urzędu dowód z zeznań świadka D. N., który wraz z P. T. w dniach [...]-[...] września 2018 r. dokonywał wizji terenowej nieruchomości, na okoliczność jej przebiegu, a nadto winien był przeprowadzić dowód z dokumentów w postaci map terenu według stanu sprzed dnia [...] września 2015 r. Skarżąca nabyła bowiem nieruchomość w dniu [...] lipca 2015 r. i brak jest wiarygodnego dowodu potwierdzającego, że wydobycie kopaliny miało miejsce już po nabyciu nieruchomości przez skarżącą. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Przed przystąpieniem do oceny zasadności zarzutów kasacyjnych, konieczne jest przypomnienie, że skarga kasacyjna to sformalizowany środek prawny, którym strona skarżąca wyznacza granice sprawy rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyznaczenie tych granic wiąże NSA, a ich modyfikacja może mieć miejsce tylko na zasadach określonych w uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1). Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, oraz uzasadnienia ich naruszenia. W związku z tym obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych, a także wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładania w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje bowiem każde ich uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być faktyczny, to jednak musi wskazywać na istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Jak już powiedziano, NSA nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej, konkretyzować, uściślać jej zarzutów, jest władny badać jedynie naruszenie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą kasacyjnie (por. np. wyroki np. NSA z: 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 909/14, z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1253/13, z 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2490/14; z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2096/13; z 16 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 892/12, z 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2321/11). NSA nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane (por. np. wyrok NSA z 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2021/12). Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne ustalenie, który przepis prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną tego zarzutu. Wadliwość sformułowania zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania, analizy argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza autonomii strony postępowania kasacyjnego w decydowaniu o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (por. uchwałę pełnego składu NSA z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1, wyroki NSA z: 19 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 509/07, z 29 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 26/11, z 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1679/11, z 27 września 2019 r., sygn. akt II GSK 1753/17, z 1 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 3948/17, z 17 września 2020 r., sygn. akt II GSK 2598/17 i z 18 sierpnia 2025 r., sygn. akt II GSK 175/22). Konfrontując treść pierwszego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego pomimo błędnej wykładni art. 153 ust. 1 ustawy P.g.g. poprzez "przekroczenie granic legalności uprawnień pracowników Organu przy wykonywaniu czynności w dniach [...] i [...] września 2018 r., powodującą , ze tak dokonane czynności nadzorcze nie mogą stanowić podstawy czynienia ustaleń faktycznych w sprawie"; NSA doszedł do przekonania, że zamiarem autora skargi kasacyjnej było zarzucenie Sądowi I instancji naruszenia art. 153 ust.1 pkt 1 lit. b) P.g.g., przez niezwrócenie uwagi na niedopełnienie przez pracowników wykonujących czynności nadzorcze w dniach [...] i [...] września 2018 r. obowiązku okazania legitymacji służbowych. W ramach tego zarzutu naruszenia art. 153 ust.1 ustawy P.g.g. autor nie kwestionował bowiem faktu niezawiadomienia o czynnościach (wizji nieruchomości). W ocenie NSA tak sformułowany zarzut nie mógł być uwzględniony, ponieważ nie został w sposób należyty uzasadniony. Powyższy przepis, którego naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej, jest przepisem prawa procesowego (w związku z tym powinien być sformułowany w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a), a jak już podniesiono, zarzut naruszenia przepisów postępowania może zostać uznany za skuteczny, o ile wnoszący skargę kasacyjną wykaże, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem ani w ramach konstrukcji zarzutu, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie wyjaśnił wpływu nieokazania legitymacji na wynik sprawy. Można dodać, że z akt postępowania wynika, że wizja terenowa spornej nieruchomości nr [...] została przeprowadzona niejako przy okazji kontroli sąsiedniej działki należącej do skarżącej Spółki, w obecności jej pracowników. Przedstawiciele tej Spółki mieli więc sposobność faktycznego udziału w tych czynnościach, dotyczących działki stanowiącej przecież jej własność. Z tego samego powodu nie Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, błędną ocenę materiału dowodowego sprawy i brak podjęcia przez organ wszystkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań świadka D. N. Można dodać, że - jak wynika z akt sprawy - organ odwoławczy w toku postępowania zwrócił się do organu I instancji o zobowiązanie starszego inspektora D. N. i inspektora P. T., którzy w dniach [...]-[...] września 2018 r. dokonali wizji terenowej nieruchomości nr [...], do złożenia pisemnej informacji, czy podczas wizji okazali legitymację służbową. Organ dysponował wyjaśnieniami P. T., z których wynika, że pełnomocnik przedsiębiorcy był obecny podczas wizji terenowej przeprowadzonej na działce nr [...] i że "standardem jest okazywanie legitymacji i polecenia wyjazdu służbowego w przypadku udziału strony w wizji terenowej", nadto wyjaśnił, że D. N. nie jest już pracownikiem Okręgowego Urzędu Górniczego w Gdańsku. NSA nie podziela stanowiska autora skargi kasacyjnej co do tego, że Sad I instancji niezasadnie oddalił skargę, mimo że w toku postępowania administracyjnego nie ustalono stanu nieruchomości przed [...] września 2015 r. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego decyzją z [...] września 2020 r. ustalił Spółce opłatę podwyższoną za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji w okresie od [...] września 2015 r. do [...] września 2018 r., a zatem dla celów obliczenia ilości wydobytej kopaliny prawidłowo uznał stan rzeźby terenu na dzień [...] września 2015 r., uwidoczniony na mapie pozyskanej ze Starostwa Powiatowego w P. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a., należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej nie uwzględnił, że powołany przepis ma dwa paragrafy dotyczące różnej, chociaż powiązanej ze sobą materii, nie wyjaśnił też w uzasadnieniu skargi, czego konkretnie ten zarzut dotyczy. W orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadnianie zarzutu kasacyjnego jest istotnym elementem skargi kasacyjnej, którego nie można usunąć poprzez wezwanie do uzupełnienia braków (por. wyroki NSA z: 9 listopada 2023 r., sygn. akt I FSK 1146/23 i z 9 sierpnia 2023 r., sygn. akt. III FSK 1458/22). Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a., podlegała oddaleniu. O odstąpieniu od kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 powołanej ustawy.