II GSK 524/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant asystent sędziego Aleksander Durczyński po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2369/22 w sprawie ze skargi M. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od M. w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie kwotę 6150 (sześć tysięcy sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2269/22 uwzględnił złożoną przez M. z siedzibą w W. (zwaną dalej Spółdzielnią) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (zwane dalej SKO) z dnia 30 czerwca 2022 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 29 listopada 2021 r., nr [...] nakładającą na Spółdzielnię karę pieniężną w wysokości 56 323,80 zł za zajęcie, bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi, pasa drogowego ulicy I. w W. na odcinku nr [...]-[...] w okresie od 13 maja 2021 r. do 25 października 2021 r., poprzez umieszczenie tam dwóch stróżówek o łącznej powierzchni 6,31 m2 oraz pięciu mechanizmów sterujących szlabanami o łącznej powierzchni 1,08 m2, na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2025 r., poz. 889, zwanej dalej u.d.p.). Wyrokiem uchylono zaskarżoną decyzję SKO i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta. W wyroku, z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd I instancji stwierdził, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, zwanej dalej k.p.a.), bowiem nie zgromadzono wszystkich niezbędnych do załatwienia sprawy dowodów. Choć Spółdzielni nie zostało udzielone zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w trybie 40 ust. 1 u.d.p. to jednak: a) wydano jej decyzję o zezwoleniu na budowę parkingu z dnia 26 kwietnia 1993 r., nr [...] oraz b) stwierdzono ze strony Wojewódzkiej Dyrekcji Dróg Miejskich w Warszawie, Rejon [...] brak zastrzeżeń na realizację tej inwestycji w piśmie z dnia 17 lutego 1993 r. (udzielając "de facto zezwolenia", które mogło wynikać "z nieodpłatnej umowy użyczenia zarządcy terenu") oraz c) umożliwiono w niezakłócony sposób zajmować teren na potrzeby parkingu wraz z infrastrukturą. Z dokumentów tych nie wynika jednak, czy sporne stróżówki i szlabany znajdowały się w ogóle w granicach parkingu (brak jest załącznika do decyzji z dnia 26 kwietnia 1993 r., nr [...] w postaci "planu", "projektu budowlanego") oraz nie wyjaśniono "charakteru prawnego" tych "zgód administracyjnych" oraz tego czy Spółdzielnia korzystała z terenu na podstawie umowy użyczenia. Nie można zatem było ocenić, czy nie doszło do "wyłączenia" wynikającego z u.d.p. Z wyrokiem nie zgodziło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, składając od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej, SKO zarzuciło Sądowi I instancji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: a) art. 39 ust. 3 u.d.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zezwolenie na lokalizację obiektu w pasie drogowym może być zastąpione pozwoleniem na zmianę zagospodarowania terenu (pozwoleniem na budowę), podczas gdy są to akty wydawane w odrębnych postępowaniach; b) art. 40 ust. 1 u.d.p., poprzez błędne przyjęcie, że zgoda na zmianę zagospodarowania terenu (pozwolenie na budowę) może zastąpić zgodę na zajęcie pasa drogowego, podczas gdy są to akty wydawane w odrębnych trybach; c) art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229, zwanej dalej u.p.b.) w zw. z "§ 22 § 1 pkt 2" rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48, zwanego dalej r.n.u.), poprzez pominięcie, że umiejscowienie obiektów w pasie drogowym wymagało osobnych od określonych w u.d.p. zgód i pozwoleń wynikających z prawa budowlanego, a także przez przyjęcie, że "niezakłócone zajmowanie terenu w pasie drogowym" oznaczało zawarcie umowy użyczenia; 2. naruszenie przepisów postępowania, w postaci: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 [pic] 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodów, w tym przyjęcie, że: decyzja nr [...] była pozwoleniem na budowę, podczas gdy była zezwoleniem na zmianę sposobu wykorzystania terenu z przeznaczeniem na miejsca postojowe ogólnodostępne, załącznik do tej decyzji jest potrzebny do ustalenia posiadania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (względnie umowy zastępującej to zezwolenie), a pismo z dnia 17 lutego 1993 r. wymaga ustalenia jego "charakteru prawnego" podczas gdy już z decyzji nr [...] wynika, że była to zgoda władającego terenem udzielona na potrzeby przepisów prawa budowlanego; materiał dowodowy sprawy był kompletny; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sformułowanie wymogu uzupełnienia materiału dowodowego, podczas gdy z punktu widzenia celu postępowania, wszystkie doniosłe fakty już poznano i ustalono. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. M. z siedzibą w W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie nie wystąpiły podstawy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają podstawy określone w art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, jakkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty okazały się trafne. Zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego w postaci art. 39 ust. 3 u.d.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zezwolenie na lokalizację obiektu w pasie drogowym może być zastąpione pozwoleniem na zmianę zagospodarowania terenu (pozwoleniem na budowę), podczas gdy są to akty wydawane w odrębnych postępowaniach, a także zarzut naruszenia art. 40 ust. 1 u.d.p., poprzez błędne przyjęcie, że zgoda na zmianę zagospodarowania terenu (pozwolenie na budowę) może zastąpić zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, podczas gdy są to akty wydawane w odrębnych trybach. Przepis art. 39 ust. 3 u.d.p. ma walor regulacji wyjątkowej w stosunku do zasady, jaką wprowadzono w art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. (w brzmieniu mającym zastosowanie w badanej sprawie). Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p., zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego; w szczególności zabrania się lokalizacji obiektów, umieszczenia urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Zakaz ten doznaje uchylenia na warunkach określonych w art. 39 ust. 3 u.d.p., w myśl którego, w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Regulacje w zakresie umowy zastępującej takie zezwolenie, w badanej sprawie nie mogły być zastosowane, bowiem odesłanie z art. 39 ust. 3 u.d.p. obejmuje wyłącznie: a) przypadek zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym (dającej podstawę do ustanowienia najmu, dzierżawy lub użyczenia nieruchomości), b) przypadek z art. 39 ust. 7 u.d.p. (umowa na kanał technologiczny), c) przypadek z art. 22 ust. 2a u.d.p. (umowa na zamieszczenie reklamy), d) przypadek z art. 22 ust. 2c u.d.p. (umowa na tablice i urządzenie reklamowe) oraz e) przypadek z art. 22 ust. 2 i art. 20g ust. 1 u.d.p. (umowa na umieszczenie urządzenia do obserwacji i rejestracji obrazu). Wszystkie te umowy zostały wykluczone w badanej sprawie albo z uwagi na przedmiot (ulokowano bowiem w pasie drogowym stróżówki i urządzenia sterujące) albo z uwagi na tryb (Spółdzielnia nie miała statusu partnera w rozumieniu regulacji i partnerstwie publiczno-prywatnym). W szczególności strzeżenie miejsc parkingowych w stróżówkach i nadzór nad bezpieczeństwem zaparkowanego pojazdów osób uprawnionych do przebywania na nieruchomości, nie stanowił obsługi ruchu drogowego (użytkowników tego ruchu). Zatem Spółdzielnia mogła umieszczać w pasie drogowym ul. I. [...]-[...] w W. wspomniane stróżówki i urządzenia sterujące szlabanami wyłącznie na podstawie art. 39 ust. 3 u.d.p. w części wymagającej zezwolenia. Nie jest sporne, że zezwolenie zarządcy drogi nie zostało Spółdzielni udzielone, gdyż o nie nie zabiegała. Niezależnie od nieuzyskania zezwolenia na umieszczenie urządzenia w pasie drogowym, Spółdzielnia nie posiadała zezwolenia na zajęcie pasa drogowego określonego w art. 40 ust. 1 u.d.p., które jest rozstrzygnięciem zależnym od wcześniej relacjonowanego zezwolenia z art. 39 ust. 3 u.d.p. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 1641/21, Lex nr 3811026). Zgodnie z tym przepisem, zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej; zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c u.d.p., co – jak już wykazano wcześniej – nie miało miejsca. Niespornym jest w sprawie, że urządzenia, jakie Spółdzielnia ulokowała w pasie drogowym ul. I w W. (dwie stróżówki i pięć mechanizmów sterujących szlabanami) nie miały związku z celem, jakim jest budowa, przebudowa, remont lub utrzymanie bądź ochrona dróg. Były to konstrukcje i urządzenia służące ograniczeniu i kontroli wjazdu pojazdów na nieruchomość. W myśl art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c u.d.p., zarządca wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 u.d.p. (w realiach badanej sprawy, zgodnie z art. 40 ust. 5 i art. 40 ust. 2 pkt 2 u.d.p.). Nie mogło mieć wpływu dla wyniku sprawy to, że Spółdzielnia była w przeszłości inwestorem parkingu i czyniła zabiegi o realizację inwestycji parkingowej w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane. Poza sporem pozostaje, że wydane w przeszłości w stosunku do spółdzielni akty właściwych organów (decyzja udzielająca zezwolenia na zmianę sposobu wykorzystania terenu, pod budowę parkingu, z dnia 26 kwietnia 1993 r., nr [...] oraz pismo Wojewódzkiej Dyrekcji Dróg Miejskich w Warszawie, Rejon [...] z dnia 17 lutego 193 r. o braku zastrzeżeń na realizację tej inwestycji) stanowiły wyłącznie dowód tego, że inwestycja prowadzona przez Spółdzielnię odpowiadała wymogom ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229, zwanej dalej u.p.b.) i to bez względu na to, czy sporne stróżówki i szlabany z urządzeniami sterującymi zezwolenie budowlane przewidywało, czy też nie. Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, reżimy postępowań prowadzonych w trybie prawa budowlanego z jednej strony oraz w trybie u.d.p. z drugiej strony – to dwie różne odmiany postępowań o zupełnie odmiennych celach i wymagające uzyskania różnych decyzji, od różnych organów. Wyłącznym przypadkiem, w którym urządzenia w pasie drogowym podlegają sanacji pod rządami u.d.p. i po ich ulokowaniu (umieszczeniu, wzniesieniu, zajęciu pasa drogowego) w reżimie regulacji odrębnych, nie wymagają uzyskania zezwolenia z art. 40 u.d.p. jest przypadek z art. 38 ust. 1 u.d.p., ale na tę regulację Spółdzielnia nie powoływała się w toku całego postępowania administracyjnego, a następnie sądowego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1323/24, CBOSA). Podmiot wznoszący urządzenia lub je instalujący w pasie drogowym winien dopełnić wymogów i jednej, i drugiej regulacji. Ze zgromadzonych dowodów z ww. rozstrzygnięć i pism jednoznacznie wynika, że stosowną zgodę wydano jedynie w postępowaniu z zakresu prawa budowlanego. Relacjonowana przez Sąd I instancji decyzja dnia 26 kwietnia 1993 r., nr [...] stanowiła zgodę na zmianę sposobu wykorzystania terenu w trybie art. 23 ust. 2 u.p.b., zaś obiektem planowanym były urządzone miejsca postojowe, które przepis § 22 ust. 1 pkt 2 r.n.u. kwantyfikował jako wymagające uzyskania zgody organu właściwego w sprawach budowlanych. Regulacje o wymogach związanych z system pozwoleń i zgłoszeń budowlanych oraz regulacje o wymogach związanych z zezwoleniem na lokalizację urządzenia w pasie drogowym, są odrębnymi reżimami funkcjonującymi odrębnie; spełnienie wymogów ustawy – Prawo budowlane nie upoważnia do umieszczenia urządzenia w pasie drogowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 96/13, Lex nr 1485571). Wymogi budowy urządzeń lokalizowanych w pasie drogowym są odmienne w u.d.p. i odmienne w ustawie – Prawo budowlane; te drugie nie mają wpływu na udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3288/16, Lex nr 2417554). Ustawodawca dostarcza wyraźnych normatywnych wypowiedzi wskazujących na konieczność równoczesnego dochowywania wymogów wynikających tak z u.d.p., jak i z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418), w tym w art. 39 ust. 3a u.d.p. (gdzie decyzja udzielająca zezwolenia na lokalizację urządzenia w pasie drogowym winna zawierać pouczenie o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia), w art. 38 ust. 2 u.d.p. (gdzie na urządzenie ulokowane w pasie drogowym może rodzić przebudowę drogi wymagającą pozwolenia na budowę) oraz w art. 47 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane (gdzie reglamentując prawo zabudowy terenu, ustawodawca wymaga spełnienia wymogów zawartych w przepisach odrębnych, gdy budowa wymaga zajęcia pasa drogowego). Zatem poszukiwanie ewentualnych załączników do zezwolenia (w postaci planu, czy też projektu parkingu), jak stwierdził to Sąd I instancji w ocenie prawnej kierowanej do organów – nie mogłyby w żaden sposób wpłynąć na wynik sprawy. Skoro dotychczas zgromadzony przez organy materiał dowodowy, w przedstawionych realiach stanu prawnego, po pierwsze, wykluczył dopuszczalność zawarcia umowy z zarządcą drogi na lokalizację stróżówek i szlabanów w pasie drogowym (w tym umowy użyczenia, tak atomizowanej przez Sąd I instancji) oraz, po drugie, wykluczył dopuszczalność zajęcia pasa drogowego pod te urządzenia na podstawie decyzji wydanej w oparciu o ustawę – Prawo budowlane, to odpadły wszystkie dostrzeżone przez Sąd I instancji wady decyzji wymagające – w przekonaniu tego Sądu – uzdrowienia w ponownym postępowaniu wyjaśniającym. A skoro tak, to zaskarżona decyzja odpowiadała prawu, zaś wyrok uwzględniający skargę należało uznać za wydany pomimo braku po stronie decyzji przynajmniej jednej z wadliwości określonych w art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. Taka konkluzja przesądza też, że w sprawie nie doszło ze strony SKO i Prezydenta m.st. Warszawy do naruszenia przepisów o postępowaniu dowodowym w postaci art. 7 i art. 77 k.p.a., bowiem wskazane w ocenie prawnej Sądu I instancji dowody, okazały się nie mieć znaczenia dla wyniku sprawy, tzn. nie były w stanie spowodować, iż Spółdzielnia nie podlegała ukaraniu za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Usprawiedliwiony okazał się zatem zarzut naruszenia art. 40 ust. 1 u.d.p., bowiem wbrew ocenie Sądu I instancji, w realiach badanej sprawy zajęcie pasa drogowego ulicy I. w W. na odcinku nr [...]-[...] w okresie od 13 maja 2021 r. do 25 października 2021 r., poprzez umieszczenie tam dwóch stróżówek o łącznej powierzchni 6,31 m2 oraz pięciu mechanizmów sterujących szlabanami o łącznej powierzchni 1,08 m2, wymagało określonego w tym przepisie zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, a niedopełnienie obowiązku uzyskania takiego zezwolenia przez Spółdzielnię, zrodziło odpowiedzialność administracyjnoprawną z art. 40a ust. 12 pkt 1 u.d.p. Obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego istniał niezależnie od dochowania przez Spółdzielnię wymogów adresowanych dla inwestorów budujących parking (miejsca postojowe) w związku z reżimem ustawy – Prawo budowlane. Tak podkreślany przez Spółdzielnię związek funkcjonalny zorganizowanego parkingu i ulokowanych w pasie drogowym stróżówek oraz szlabanów nie miał znaczenia jurydycznego; nie zwalniał bowiem z obowiązku uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego przez urządzenie niesłużące do administrowania utrzymaniem drogi. Nie uległ natomiast w sprawie naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sformułowanie wymogu uzupełnienia materiału dowodowego, podczas gdy z punktu widzenia celu postępowania, wszystkie doniosłe fakty już poznano i ustalono. Sąd I instancji miał tytuł aby zaprezentować rezultaty własnej wykładni prawa oraz oceny zgromadzonego przez organy materiału dowodowego. W motywach wyroku zawarł przy tym wszystkie elementy formalne wymagane od uzasadnienia wyroku przez art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (zd. pierwsze); jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozparzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania (zd. drugie). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wprawdzie okazało się niespójne i niekonsekwentne, bowiem z jednej strony zobowiązywało organy do poszukiwania dowodów na istnienie (niepotwierdzonej na piśmie, wywodzonej z faktycznego używania nieruchomości) umowy użyczenia uprawniającej do zwolnienia z zabiegów o zezwolenie, a z drugiej próbowało ze zgody na zmianę zagospodarowania terenu udzielonej w trybie ustawy – Prawo budowlane (stanowiącej odpowiednik pozwolenia na budowę) uczynić decyzję, która uwalnia w ogólności od konieczności legitymowania się zezwoleniem zarządcy na zajęcie pasa drogowego. Nietrafność wywodów nie pozbawiła jednak uzasadnienia wyroku I instancji waloru uzasadnienia spełniającego wymogi formalne określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zrelacjonowano w nim bowiem przebieg postępowania (s. 1-3), przedstawiono zarzuty skargi (s. 3 i 4), stanowisko strony przeciwnej (s. 4), podstawę prawną (s. 5 i 6), a także jej wyjaśnienie (s. 5-7) i wskazania co do dalszego postępowania przez organ (s. 8). Z wyłożonych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118).