II GSK 410/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi [...] o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2084/15 ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2902/14 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. wznawia postępowanie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2084/15; 2. uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2084/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2902/14; 3. uchyla decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2013 r. nr [...] i umarza postępowanie administracyjne w tej sprawie; 4. określa, że zwrotowi na rzecz [...] podlega kwota uiszczonej kary pieniężnej w wysokości [...] zł z odsetkami jak dla zaległości podatkowych od dnia zapłaty tej kwoty do dnia wydania prawomocnego orzeczenia; 5. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz [...] [...] złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2084/15, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2902/14, uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę [...] (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Nałożona na skarżącego kara wynikała ze stwierdzonego braku zezwolenia kategorii IV w związku z przejazdem pojazdu, którym w imieniu skarżącego wykonywany był przewóz ładunku podzielnego (profile). Podstawą stwierdzonego naruszenia był wynik kontroli pojazdu na drodze o dopuszczalnym nacisku osi do 10t, stwierdzający przekroczenie nacisku pojedynczej osi pojazdu o 0,3 t. W skardze o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem NSA z 25 lutego 2021 r. (wpływ do NSA – 2 marca 2021 r.), [...] domaga się wznowienia tego postępowania. Jako podstawę żądania wznowienia postępowania skarżący wskazał art. 19 w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 54; dalej: u.zm.d.p.) w związku z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (sygn. C-127/17) z dnia 21 marca 2019 r. W związku z powyższym skarżący wniósł o 1) wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt: II GSK 2084/15, uchylenie tego wyroku i po rozpoznaniu sprawy zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie nałożonej kary pieniężnej w całości i orzeczenie zwrotu całości uiszczonej kary w wysokości [...] zł wraz z odsetkami i innymi poniesionymi kosztami egzekucyjnymi; 2) uwzględnienie niniejszej skargi o wznowienie postępowania oraz zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie o uchyleniu nałożonej kary pieniężnej w całości oraz orzeczenie zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony na poczet kary w wysokości 5 000 zł wraz z odsetkami ustalonymi za okres od dnia uiszczenia kary pieniężnej do dnia wydania prawomocnego orzeczenia skutkującego koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania orzeczenia, w wysokości jak dla zaległości podatkowych - w związku z zapadłym w dniu 21 marca 2019 r. orzeczeniem TSUE (sygn. C-127/17), gdzie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że Rzeczpospolita Polska naruszyła prawo unijne poprzez ograniczenie możliwości ruchu pojazdów o nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony na większości traktów, gdzie zasadą we wspólnocie ma być bowiem dopuszczenie na drogi bez żadnych specjalnych zezwoleń pojazdów, których nacisk pojedynczej osi napędowej nie przekracza 11,5 tony , w związku z którym nałożona kara jest bezpodstawna; 3) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz wnoszącego skargę o wznowienie postępowania według norm przepisanych. Skarżący stwierdził, że TSUE uznał, iż Polska wprowadzając powszechnie obowiązujące ograniczenia dopuszczalnych nacisków osi na znacznej części dróg publicznych naruszyła prawo UE, w szczególności art. 3 i 7 dyrektywy Rady nr 96/53/WE z 25 lipca 1996 roku. TSUE stwierdził, że sprzeczne z prawem Unii Europejskiej są przepisy prawa polskiego nakładające na przedsiębiorstwa transportowe, wykonujące przewozy międzynarodowe, wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych. Wyrok stwierdza sprzeczność tych przepisów z art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym. Tym samym kwestionowaniu z uwagi na ich bezpodstawność, podlegały nałożone przez organy kontrolne kary za przeważenie pojazdów (brak zezwolenia na przewóz ponadnormatywny) na drogach o parametrach poniżej 11.5 t dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu. Zdaniem skarżącego, na mocy tego wyroku, podstawą do zwrotu zapłaconych kar są następujące przesłanki: - pojazd nie przekroczył DMC (dopuszczalnej masy całkowitej); - stwierdzony podczas pomiaru nacisk osi napędowej przekraczał wartości dopuszczalne dla danej drogi, ale nie przekraczał 11,5 t. Zdaniem skarżącego przesłanki te w niniejszej sprawie zostały spełnione, gdyż stwierdzony podczas kontroli nacisk na pojedynczą oś napędową wyniósł 10,3t, tym samym stwierdzono przekroczenie o 0,3 t. Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania zasługuje na uwzględnienie. Z treści skargi o wznowienie wynika, że zasadności tego żądania strona upatruje w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17, jak również w przepisie art. 19 u.zm.d.p. w zw. z art. 18 ust. 1 u.zm.d.p. Przepis art. 18 u.zm.d.p. przewiduje, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dotyczącą: 1) zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego albo 2) nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, o którym mowa w pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia – w zakresie przejazdu dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy można żądać wznowienia postępowania w związku z orzeczeniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodności przepisów krajowych nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach publicznych pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t z dyrektywą Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. WE L 235 z 17.09.1996, str. 59, Dz. Urz. WE L 67 z 09.03.2002, str. 47 oraz Dz. Urz. UE L 115 z 06.05.2015, str. 1). Zgodnie zaś z art. 19 ust. 1 u.zm.d.p., w sprawie określonej w art. 18 ust. 1 zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego można żądać wznowienia postępowania przed tym sądem w związku z orzeczeniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodności przepisów krajowych nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach publicznych pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t z dyrektywą Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym. Wznowienia, o którym mowa w ust. 1, można żądać niezależnie od trasy przejazdu pojazdu lub miejsca jego załadunku lub rozładunku (art. 19 ust. 2). W sytuacji określonej w ust. 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, a wznowienie postępowania następuje tylko na żądanie strony (art. 19 ust. 3). Art. 19 ust. 8 u.zm.d.p. przewiduje, że w zakresie nieuregulowanym w ust. 1-7, do postępowania, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy p.p.s.a. Podkreślić trzeba, że unormowania te korelują z art. 272 § 2a p.p.s.a. (dodanym na mocy art. 4 pkt 1 u.zm.d.p.), który przewiduje, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia, przy czym trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 275 p.p.s.a., do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. W niniejszej sprawie NSA jest zatem właściwy do rozpoznania niniejszej skargi o wznowienie. Badając przesłanki wznowienia postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały wymogi formalne skargi o wznowienie, prawidłowo wskazano wyrok TSUE jako podstawę wznowienia, a skarga o wznowienie została wniesiona w terminie określonym w art. 19 ust. 3 u.zm.dr.p. W tym stanie rzeczy, w celu realizacji prawa strony do ponownego rozpoznania sprawy w następstwie wydania przez TSUE wyroku z 21 marca 2019 r., C-127/17, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił wznowić postępowanie w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2017 r. (pkt 1 wyroku). Na skutek wznowienia Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 281 § 1 p.p.s.a., rozpoznał sprawę na nowo w granicach podstaw wznowienia. Zaskarżonym skargą wznowieniową wyrokiem NSA z dnia 25 kwietnia 2017 r. uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2015 r. i oddalono skargę uznając, że skarżący naruszył przepisy prawa ruchu drogowego oraz ustawy o drogach publicznych, wykonując przewóz towarów pojazdem nienormatywnym, przekraczającym dopuszczalne naciski na osi powyżej 10 ton, w sytuacji gdy droga, po której poruszał się pojazd została na podstawie prawa polskiego zakwalifikowana jako droga o dopuszczalnych naciskach do 10 ton (droga krajowa nr 75) i nie posiadał stosownego zezwolenia na przejazd, w kategorii IV. Rozpoznając sprawę w postępowaniu wznowieniowym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w tej sprawie należy uwzględnić stanowisko TSUE zawarte w wyroku z dnia 21 marca 2019 r., C-127/17. W orzeczeniu tym Trybunał uznał, że Rzeczpospolita Polska nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w związku z punktem 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53. Treść tego wyroku należy odczytywać przy uwzględnieniu stanowiska Trybunału zawartego w uzasadnieniu wyroku, a zwłaszcza pkt. 56, 61, 69, 72 i 107 tego uzasadnienia. Nie do przyjęcia byłaby zatem taka interpretacja postanowień dyrektywy, która prowadziłaby do uznania, że pojazd wykonujący ruch międzynarodowy, a więc poruszający się po co najmniej dwóch terytoriach państw członkowskich, po opuszczeniu transeuropejskiej sieci dróg lub głównych dróg krajowych, byłby traktowany jako nie wykonujący transportu międzynarodowego, a więc w stosunku do niego nie miałyby zastosowania wspólne normy dotyczące maksymalnego nacisku na osi z dyrektywy 96/53. Przyjęcie w tym zakresie funkcjonującego w prawie polskim rozróżnienia związanego z nośnością poszczególnych kategorii dróg, zamiast realizować cel dyrektywy polegający na tworzeniu obszaru swobodnego przemieszczania się pojazdów, prowadziłoby do wprowadzania niczym nieuzasadnionych przeszkód w realizacji założonego przez Wspólnotę celu, związanego ze swobodnym przemieszczaniem pojazdów. Wskazany cel jest jedną z podstawowych wartości związanych z funkcjonowaniem wspólnego rynku, zatem musi mieć wpływ na definiowanie pojęć ruchu międzynarodowego i krajowego do jakich odnosi się dyrektywa. W tym zakresie Trybunał wskazał, że wprawdzie w art. 3 ust. 1 tiret 2 dyrektywy nie ustanowiono wymogu, aby państwa członkowskie stosowały w ruchu krajowym określone w dyrektywie wspólne normy odnoszące się do maksymalnego dopuszczalnego nacisku osi w odniesieniu do ruchu pojazdów zarejestrowanych lub wprowadzonych do ruch w każdym innym państwie członkowskim, to jednak wykładnia pojęcia ruchu międzynarodowego nie może nie obejmować sytuacji, gdy ruch odbywa się tylko na terytorium państwa członkowskiego, bez dokonywania rozróżnień po jakich drogach jest prowadzony. W takich okolicznościach należy uznać, że wprowadzone przez Polskę ograniczenia w dostępie do polskiej sieci dróg dla pojazdów, które spełniają warunki określone w załączniku I pkt 3.1 i 3.4 do dyrektywy są sprzeczne z art. 3 ust. 1 tiret 1 dyrektywy. Jest tak dlatego, że wprowadzony przez Polskę system nieograniczonych zezwoleń uprawniających do poruszania się po drogach, kształtuje ograniczenia w dostępie do dróg publicznych, które nie są powodowane ich stanem technicznym, co w konsekwencji musi prowadzić do stwierdzenia, że tak funkcjonujący, powszechny zakaz ruchu pojazdów, który może być uchylony tylko poprzez uzyskanie zezwolenia określonej kategorii, jest sprzeczny z dyrektywą, ponieważ ogranicza swobodny ruch pojazdów i jest dla niego przeszkodą. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje, że wprowadzony przez polskiego ustawodawcę system zezwoleń, uniemożliwiając swobodny ruch pojazdów po niektórych drogach, narusza przepisy art. 3 i 7 dyrektywy 96/53 nie tylko w odniesieniu do ruchu międzynarodowego w ścisłym tego słowa znaczeniu, ale także w zakresie ruchu krajowego rozumianego w sposób przyjęty w dyrektywie i ustalony wskazanym wyrokiem TSUE, przede wszystkim dlatego, że z przyjętego w dyrektywie wyjątku pozwalającego państwom członkowskim na wprowadzanie ograniczeń w ruchu, uczynił zasadę, przez co ograniczył zasadę wynikającą z dyrektywy, a więc swobodę przemieszczania się pojazdów po drogach publicznych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw, by na podstawie rozwiązań prawnych przyjętych w dyrektywie, państwa członkowskie tak rozumiały możliwość odmiennego regulowania ruchu po drogach na własnych terytoriach, że skutkiem przyjętych przez nie rozwiązań prawnych w prawie krajowym dochodziło do wypaczenia regulacji przyjętych w dyrektywie. Skoro w niniejszej sprawie decyzją z [...] listopada 2013 r. wydaną przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, utrzymaną w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2014 r., nałożono na skarżącego karę pieniężną za przekroczenie o 0,3 t dopuszczalnego nacisku na oś napędową, podczas przejazdu wykonywanego na drodze krajowej, na której dopuszczony był ruch pojazdów o naciskach pojedynczej osi do 10 t, to nie ulega wątpliwości, że nałożono sankcję administracyjną w sytuacji, w której – w świetle powołanego wyżej wyroku TSUE – nie doszło do naruszenia dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej określonego przepisami wspólnotowymi. Sprzeczne z art. 3 dyrektywy 96/53/WE było przewidziane w polskim prawie obniżenie dopuszczalnych wartości nacisków osi pojazdów poniżej 11,5 t, a zatem przepis krajowy ustanawiający w tym zakresie limit na poziomie 10 t nie mógł stanowić podstawy nałożenia na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł za przejazd bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym o nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu wynoszącym 10,3 t. W sprawie wadliwie zastosowano zatem art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d., gdyż w świetle powołanego wyroku TSUE C-127/17 stwierdzony nacisk pojedynczej osi napędowej nie przekraczał dopuszczalnych wartości, a więc brak było podstaw do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy na nowo w granicach zakreślonych podstawą wznowienia, na podstawie art. 282 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a., uchylił wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2017 r. i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2015 r., jak również decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2014 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2013 r., gdyż naruszały one art. 3 i art. 7 w zw. z pkt 3.1 oraz pkt 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53/WE (pkt 2 i 3 sentencji wyroku). Wobec braku podstaw do kontynuowania wobec [...] postępowania administracyjnego w sprawie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, NSA na mocy art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie (punkt 3 sentencji wyroku). Naczelny Sąd Administracyjny określił, że zwrotowi na rzecz skarżącego podlega kwota uiszczonej kary pieniężnej w wysokości [...] zł z odsetkami jak dla zaległości podatkowych od dnia zapłaty tej kwoty do dnia wydania prawomocnego wyroku w tej sprawie (pkt 4 sentencji wyroku). Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 5 u.zm.d.p. "w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania, o którym mowa w ust. 1, wydane zostanie prawomocne orzeczenie skutkujące koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania decyzji ostatecznej albo prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, w orzeczeniu tym określa się również kwotę podlegającą zwrotowi wraz z odsetkami". Na podstawie art. 19 ust. 6 u.zm.d.p. "odsetki ustala się za okres od dnia zapłaty lub ściągnięcia tej kwoty od strony do dnia wydania prawomocnego orzeczenia skutkującego koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania decyzji ostatecznej albo prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, w wysokości jak dla zaległości podatkowych". Z art. 19 ust. 7 u.zm.d.p. wynika, że zwrot następuje w terminie 14 dni od dnia, w którym orzeczenie skutkujące koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania decyzji ostatecznej albo prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, stało się prawomocne z: 1) budżetu właściwej jednostki samorządu terytorialnego – w przypadku gdy środki z tytułu uiszczonej opłaty albo nałożonej kary wpłynęły do tego budżetu na podstawie art. 64g ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym albo art. 140ae ust. 1 ustawy zmienianej w art. 3; 2) Krajowego Funduszu Drogowego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym – w przypadku gdy środki z tytułu uiszczonej opłaty albo nałożonej kary wpłynęły do tego funduszu na podstawie art. 64g ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3 albo art. 140ae ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 276 w zw. art. 200 p.p.s.a. (pkt 5 sentencji wyroku). Na koszty te składały się koszty postępowania wznowieniowego i przed Sądem pierwszej instancji – wpis od skargi o wznowienie postępowania, wpis od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego strony w postępowaniu wznowieniowym – ustalone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 poz. 265). Na zasądzoną kwotę 1217 zł składają się: zwrot uiszczonego wpisu od skargi do WSA (200 zł), zwrot uiszczonego wpisu od skargi o wznowienie postępowania (100 zł) zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego, który nie reprezentował strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi o wznowienie postępowania (900 zł).