II GSK 368/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 539/22 w sprawie ze skargi N. Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 25 marca 2022 r. znak sprawy 0401-CKB.4040.39.2022 w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 18 października 2022 r. w sprawie ze skargi N. Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 25 marca 2022 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy na rzecz N. Sp. z o.o. w G. 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy decyzją z dnia 25 marca 2022 r. nałożył na N. Sp. z o.o. w G. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za niedopełnienie obowiązku terminowego zgłoszenia informacji, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 593, dalej: "ustawa"). W uzasadnieniu Organ wskazał, że Spółka dokonała zgłoszenia informacji, o których mowa w art. 59 ustawy do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych (dalej: "CRBR") w dniu 2 lutego 2022 r. Natomiast z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że Spółka została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców 28 grudnia 2020 r., a zatem ustawowy termin do dokonania zgłoszenia do CRBR dla Spółki upłynął 8 stycznia 2021 r. W konsekwencji, w związku z niedopełnieniem ciążącego na Spółce obowiązku w postaci zgłoszenia do CRBR w ustawowo przewidzianym terminie, zaistniały, zdaniem Organu, podstawy do nałożenia kary pieniężnej, wynikającej z art. 153 ust. 1 ustawy. W ocenie DIAS, w sprawie nie wystąpiły przesłanki umożliwiające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, zarówno w trybie obligatoryjnym (art. 189f § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, obecnie t.j. Dz. U. z 2025 r., poz.1691, dalej: "k.p.a."), jak i fakultatywnym (art. 189f § 2 k.p.a.). Organ zaznaczył, że dokonanie wpisu do CRBR nastąpiło dopiero po upływie 13 miesięcy od terminu ustawowego, a więc przedmiotowe naruszenie nie może być potraktowane jako naruszenie, którego waga ma charakter znikomy. Zdaniem organu, odstąpienie od nałożenia kary jest wyjątkiem i powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, których nie stwierdzono w przedmiotowej sprawie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył, że przy określeniu wysokości kary wziął pod uwagę czas trwania naruszenia prawa, tj. rejestrację w CRBR po upływie roku od ustawowego terminu, fakt dokonania rejestracji przed wszczęciem postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a także trwający w okresie naruszenia stan pandemii. Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdził, że narusza ona prawo. W ocenie Sądu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie zastosowanie miała regulacja zawarta w art. 15zzzzzn(2) ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm., dalej: "ustawa o COVID"), który dotyczy terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru. W przedmiotowej sprawie tą czynnością było przekazanie przez spółkę w odpowiednim terminie do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych informacji wynikających z art. 59 ustawy. Zdaniem WSA, zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, od regulacji zawartej w art. 15zzzzzn(2) ustawy o COVID nie przewidziano żadnych wyjątków. Tym samym w każdym przypadku niezachowania przez stronę terminu przewidzianego przepisami prawa administracyjnego, organ powinien zastosować się do treści powyższego przepisu. Sąd podkreślił, że iż związku z tym, ustawa dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255), wprowadzająca art. 15zzzzzn(2) ustawy o COVID, nie zawierała przepisów przejściowych., wspomniany art. 15 zzzzzn(2) ustawy o COVID ma zastosowanie do wszystkich spraw administracyjnych toczących się w dniu jej wejścia w życie i dotyczy także terminów, którym strona uchybiła przed jej wejściem w życie. WSA podkreślił, iż stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 został ogłoszony na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 20 marca 2020 r. i obowiązywał do dnia 16 maja 2022 r., a więc regulacja zawarta art. 15zzzzzn(2) obowiązywał w czasie, w którym Skarżąca powinna dokonać zgłoszenia stosownych informacji do Rejestru. W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji uznał, że Organ naruszył art. 15zzzzzn(2) ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 ustawy o COVID, a także art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Sąd zaznaczył, iż nałożenie na Spółkę kary pieniężnej było przedwczesne oraz przedwczesne byłoby również odniesienie się do zarzutów zawartych w skardze. Sąd wskazał, że organ ponownie rozpatrując sprawę uwzględni regulację zawartą w art. 15zzzzzn(2) ustawy o COVID, poinformuje skarżącą o przekroczeniu terminu do zgłoszenia do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych informacji, o których mowa w art. 59 ustawy i wyznaczy jej 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie tego terminu. W podstawie prawnej orzeczenia wskazano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz.143, dalej: "p.p.s.a."). O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Organ nie zgadzając ze wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżając go w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie następujących przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 15zzzzzn(2) ust. 1 pkt 6 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacjach kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), poprzez błędną wykładnię tego przepisu i w konsekwencji jego błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie, polegające na przyjęciu przez Sąd, że czynnością powodującą obowiązek zgłoszenia do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych było przekazanie w odpowiednim terminie informacji wynikających z art. 59 ustawy z 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz. U. z 2022 r., poz. 593) dalej jako ustawa o pppft, podczas gdy powołany art. 15zzzzzn(2) ust. 1 pkt 6 ustawy o Covid wyraźnie rozgranicza czynność powodującą obowiązek wpisu do rejestru od samego wpisu do rejestru, a przekazanie informacji wynikających z art. 59 ustawy o pppft do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych nie stanowi czynności, o której mowa w art. 15zzzzzn(2) ust. 1 pkt 6 ustawy o Covid, powodującej obowiązek zgłoszenia do CRBR. a zatem Sąd dokonał błędnej wykładni tego przepisu i w konsekwencji niesłusznie go zastosował w przedmiotowej sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało nieuzasadnionym uchyleniem zaskarżonej decyzji, 2) art. 145 § I pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 15 zzzzzn(2) ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy o Covid oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku i niezasadne zobowiązanie organu, aby poinformował Skarżącą o przekroczeniu terminu do zgłoszenia informacji do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych i wyznaczył jej 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie tego terminu, podczas gdy Skarżąca dokonała w dniu 2 lutego 2022r. zgłoszenia do CRBR, co skutkuje bezprzedmiotowością podejmowania czynności w zakresie przywracania terminu do podjęcia czynności, która została już dokonana, a tym samym brakiem możliwości wykonania przez organ wytycznych Sądu, co doprowadziło do niezasadnego uchylenia zaskarżonej decyzji, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 15 zzzzzn(2) ust. 1 pkt 6 ustawy o Covid polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu, poprzez przyjęcie, że przepisy ustawy o Covid mają zastosowanie w każdym przypadku, podczas gdy intencją ustawodawcy wprowadzającego art. 15 zzzzzn(2) ust. 1 ustawy o Covid było umożliwienie przywrócenia terminów w sytuacjach określonych w punktach 1-6 w przypadku, gdy funkcjonowanie urzędów obsługujących organy administracji publicznej zostało ograniczone ze względu na szerzące się zakażenia, co powoduje, iż właściwa wykładnia tego przepisu nie daje podstaw do stosowania art. 15 zzzzzn(2) ust. 1 ustawy o Covid w stanie faktycznym występującym w niniejszej sprawie, ponieważ z uwagi na zgłaszanie danych tylko w postaci elektronicznej brak było przeszkód do dokonania tych czynności w ustawowym terminie, co doprowadziło do niezasadnego uchylenia decyzji, 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z arl. 15 zzzzzn(2) ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy o Covid oraz art. 6 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organ naruszył w/w przepisy prawa, podczas gdy organ działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa i zasadnie uznał, że powołany przez Sąd I instancji art. 15 zzzzzn(2) ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy o Covid nie znajdował zastosowania w przedmiotowej sprawie, co skutkowało niezasadnym uchyleniem zaskarżonej decyzji, 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez brak wskazania w treści uzasadnienia wyroku jakie przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, co uniemożliwia weryfikację poprawności i ustosunkowanie się do twierdzeń Sądu, podczas gdy prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać, oprócz przytoczenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., również wyraźne wskazanie, które przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez organ; uchybienie takie uniemożliwia skontrolowanie rozumowania Sądu, które doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji, co w oczywisty sposób wpłynęło na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, organ wniósł uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kosztów postępowania kasacyjnego, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Przed ustosunkowaniem się do zarzutów, należy zauważyć, że analogiczny problem był już przedmiotem rozpoznania przez NSA m.in. w wyrokach z: 24 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 1139/23 oraz II GSK 369/23. Poglądy wyrażone w tych judykatach skład orzekający w pełni podziela i przyjmuje za własne również na kanwie sprawy niniejszej. W przedmiotowej sprawie jak słusznie zauważył Sąd I instancji, niesporne pozostają ustalenia faktyczne. Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest dowodów na dopełnienie przez organ obowiązku wynikającego z art. 15 zzzzzn(2) ustawy o COVID, tj. obowiązku zawiadomienia strony o uchybieniu terminowi zgłoszenia do CRBR. Przystępując do oceny zasadności zarzutów kasacyjnych podniesionych podkreślić należy, że z uwagi na sposób przedstawienia zarzutów w skardze kasacyjnej oraz ich argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zasadne jest ich łączne rozpoznanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Ij instancji trafnie zauważył, że organy obu instancji rozpoznając przedmiotową sprawę całkowicie pominęły istotną okoliczność, a mianowicie, że sprawa toczyła się w okresie obowiązywania stanu epidemicznego wprowadzonego w życie rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii. Z akt sprawy wynika, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia organu w sprawie niniejszej stanowił przepis art. 153 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. Przepis ten stanowi, iż podmioty wymienione w art. 58 pkt 1-5 i 7-13 lub powiernik, lub osoba zajmująca stanowisko równoważne w podmiocie, o którym mowa w art. 58 pkt 6, które nie dopełniły obowiązku zgłoszenia lub aktualizacji informacji, o których mowa w art. 59, w terminie wskazanym w ustawie lub podały informacje niezgodne ze stanem faktycznym, podlegają karze pieniężnej do wysokości 1 000 000 zł. Na gruncie powołanych przepisów organy przyjęły, że skarżący nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 59 w/w ustawy, co z kolei uzasadniało nałożeniem kary pieniężnej w oparciu o przepis art.153 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. Zgodnie z przepisem art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19, w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, o czym mowa już w ust. 2 cytowanego artykułu, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Stosownie zaś do ust. 3 w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienie terminu. Należy więc stwierdzić, iż z treści wskazanego przepisu prawa wynika, że powyższa regulacja obejmuje zdarzenia, które miały miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, czyli od 20 marca 2020 r. i trwał do 16 maja 2022 r. w związku z jego odwołaniem na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1027). W niniejszej sprawie, spółka została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego 28 grudnia 2020 r., a więc zgłoszenia do CRBR powinna dokonać do 8 stycznia 2021 r. Zaskarżona decyzja została zaś wydana 25 marca 2022 r. Tak więc skoro w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji nie zastosował przepisu art. 15zzzzzn(2) ustawy COVID-19 i nie wyznaczył stronie 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, to słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że doszło do pozbawienia skarżącego możliwości skorzystania z zagwarantowanej w tym przepisie instytucji przywrócenia terminu, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że we wskazanych wyżej okolicznościach sprawy konieczne było najpierw - w trybie art. 15zzzzzn(2) ust. 1 i 2 ustawy COVID-19 - zawiadomienie przez organ skarżącego o uchybieniu terminu i wyznaczenie mu terminu 30 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W konsekwencji ponownie rozpatrując sprawę organ winien wziąć pod uwagę, że to organ nie dopełnił tego obowiązku oraz okoliczność, iż spółka w dniu 2 lutego 2022 r. dokonała już zgłoszenia do CRBR. W tym zakresie wytyczne Sądu I instancji, pomieszczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie mogą być uznane za zasadne, co nie czyni wadliwym samego wyroku WSA, ponieważ art. 184 in fine p.p.s.a. stanowi, iż: "Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu." Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy interpretacji normy zawartej w art. 15zzzzzn(2) ustawy COVID-19 należy wziąć pod uwagę cel wprowadzenia przez ustawodawcę tego przepisu. Kierując się wykładnią celowościową i funkcjonalną przyjąć należy, że przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, wprowadzający szczególny tryb przywrócenia terminu w okresie trwania stanu epidemii, ma zastosowanie do regulacji zawartych w prawie administracyjnym w szerokim znaczeniu, a zatem także do przepisów ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Poza sporem winno pozostawać, że intencją ustawodawcy było bowiem objęcie zakresem art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 wszystkich przepisów, w tym również prawa materialnego, które regulują relacje pomiędzy obywatelem a organami państwa, aby obywatel nie ponosił negatywnych konsekwencji nieterminowego dopełnienia obowiązków. Natomiast od przewidzianego w tym przepisie obowiązku zawiadomienia strony o uchybieniu terminu oraz wyznaczenia stronie 30 dni na złożenie wniosku o jego przywrócenie, nie przewidziano żadnych wyjątków. Z tych względów za niezasadne uznać należało zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na wadliwe zastosowanie przepisu art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19. Zdaniem NSA nie są także zasadne zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art.141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczny zarzut kasacyjny zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia, albowiem funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie zażalenia. Wyjaśnienia – i zarazem podkreślenia – wymaga również, że siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu kontrolowanego orzeczenia stanowi zupełnie inne zagadnienie. W ocenie NSA uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. i zostało sporządzone w sposób, który umożliwia przeprowadzenie kontroli prawidłowości tego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.