II GSK 234/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 września 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 628/22 w sprawie ze skargi S. S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 28 kwietnia 2022 r. znak sprawy 0401-CKB.4040.18.2022 w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy; 2. zasądza od S. S.A. w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy 2000 (dwa tysiące) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 27 września 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 628/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi S. S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 28 kwietnia 2022 r., znak sprawy 0401-CKB.4040.18.2022 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu: uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 11 marca 2022 r. znak sprawy 0401-CKB.4040.18.2022; zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy na rzecz S. S.A. w G. 400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia na S. S.A. w G. kary pieniężnej, o której mowa w art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2021 r., poz. 1132 ze zm.) ze względu na niedopełnienie w terminie obowiązku określonego w art. 58 ww. ustawy, tj. zgłoszenia do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych informacji, o których mowa w art. 59 tej ustawy. Decyzją z dnia 11 marca 2022 r. znak sprawy 0401-CKB.4040.18.2022 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, na podstawie przepisu art. 57 ust. 2 pkt 4 oraz art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu nałożył na spółkę karę pieniężną w kwocie 10 000 zł. Następnie postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji z dnia 11 marca 2022 r. Decyzją z dnia 28 kwietnia 2022 r. znak sprawy 0401-CKB.4040.18.2022 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy utrzymał w mocy decyzję z dnia 11 marca 2022 r. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, że nie jest ona zgodna z prawem, co uzasadniało jej uchylenie wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją z dnia 11 marca 2022 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. Sąd I instancji podniósł, że nie zgadzając się podjętym przez organ rozstrzygnięciem skarżąca spółka wskazała na naruszenie przepisów k.p.a. dotyczących nakładania administracyjnych kar pieniężnych oraz regulujących postępowanie dowodowe, a także art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm., dalej "ustawa COVID"), poprzez jego niezastosowanie, pomimo uchybienia przez stronę terminowi zawitemu, które to uchybienie wywołuje ujemne dla niej skutki prawne. Sąd I instancji podważył prawidłowość stanowiska organu, z którego wynika, że art. 15zzzzzn2 ustawy COVID dotyczy tylko możliwości przywrócenia terminów procesowych, co wyklucza jego zastosowanie do terminu z art. 195 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Termin wynikający z tego przepisu jest terminem materialnoprawnym. Sąd wskazał, że art. 15zzzzzn2 ustawy COVID dotyczy także przepisów prawa materialnego. W konsekwencji uznał, że wydłużenie przez ustawodawcę terminu do zgłoszenia informacji o beneficjentach rzeczywistych nie oznacza, że termin ten nie może być przywrócony, ponieważ od regulacji zawartej w art. 15zzzzzn2 ustawy COVID nie przewidziano żadnych wyjątków. Sąd I instancji stwierdził więc, że organ naruszył art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy COVID oraz art. 6 k.p.a. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacjach kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm., dalej "ustawa o Covid") poprzez błędną wykładnie tego przepisu i w konsekwencji jego błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie, polegające na przyjęciu przez Sąd, że czynnością powodującą obowiązek zgłoszenia do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych było przekazanie w odpowiednim terminie informacji wynikających z art. 59 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz. U. z 2022 r., poz. 593, dalej jako ustawa o pppft), podczas gdy powołany art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 ustawy o Covid wyraźnie rozgranicza czynność powodującą obowiązek wpisu do rejestru od samego wpisu do rejestru, a przekazanie informacji wynikających z art. 59 ustawy o pppft do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych nie stanowi czynności, o której mowa w art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 ustawy o Covid, powodującej obowiązek zgłoszenia do CRBR, a zatem Sąd dokonał błędnej wykładni tego przepisu i w konsekwencji niesłusznie go zastosował w przedmiotowej sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało nieuzasadnionym uchyleniem zaskarżonej decyzji, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy o Covid oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku i niezasadne zobowiązanie organu, aby poinformował Skarżącą o przekroczeniu terminu do zgłoszenia informacji do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych i wyznaczył jej 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie tego terminu, podczas gdy Skarżąca dokonała w dniu 25 stycznia 2022 r. zgłoszenia do CRBR, co skutkuje bezprzedmiotowością podejmowania czynności w zakresie przywracania terminu do podjęcia czynności, która została już dokonana, a tym samym brakiem możliwości wykonania przez organ wytycznych Sądu, co doprowadziło do niezasadnego uchylenia zaskarżonej decyzji, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z. art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy o Covid poprzez błędne uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie, pomimo tego, że termin na dokonanie zgłoszenia do CRBR upływał 13 lipca 2020 r. (po uwzględnieniu zakłóceń systemu - 17 lipca 2020 r.), natomiast przepis art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 ustawy o Covid został wprowadzony z dniem 16 grudnia 2020 r., a więc nie obowiązywał w czasie, w którym upływał termin dokonania zgłoszenia do CRBR, a zatem brak jest podstaw do zastosowania tego przepisu w przedmiotowej sprawie, co skutkowało niezasadnym uchyleniem zaskarżonej decyzji, 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 ustawy o Covid polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu, poprzez przyjęcie, że przepisy ustawy o Covid mają zastosowanie w każdym przypadku, podczas gdy intencją ustawodawcy wprowadzającego art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy o Covid było umożliwienie przywrócenia terminów w sytuacjach określonych w punktach 1-6 w przypadku, gdy funkcjonowanie urzędów obsługujących organy administracji publicznej zostało ograniczone ze względu na szerzące się zakażenia, co powoduje, iż właściwa wykładnia tego przepisu nic daje podstaw do stosowania art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy o Covid w stanie faktycznym występującym w niniejszej sprawie, ponieważ z uwagi na zgłaszanie danych tylko w postaci elektronicznej brak było przeszkód do dokonania tych czynności w ustawowym terminie, co doprowadziło do niezasadnego uchylenia decyzji, 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy o Covid oraz art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000) poprzez błędne uznanie, że organ naruszył ww. przepisy prawa, podczas gdy organ działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa i zasadnie uznał, że powołany przez Sąd I instancji art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy o Covid nie znajdował zastosowania w przedmiotowej sprawie, co skutkowało niezasadnym uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 195 ustawy o pppft w związku z art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 ustawy o Covid poprzez błędną wykładnię ww. przepisów i niewłaściwe zastosowanie art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 ustawy o Covid w związku z przyjęciem przez Sąd, ze termin prawa materialnego wyznaczony w art. 195 ustawy o pppft jest w przedmiotowej sprawie modyfikowany przez art. 15zzzzzn2 ustawy o Covid, podczas gdy art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 ustawy o Covid nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, a zatem termin materialnoprawny wskazany w art. 195 ustawy o pppft nie podlegał modyfikacji przez art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 ustawy o Covid. Odpowiadając na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie na jej rzecz od organu administracji zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (niedopełnienie obowiązku zgłoszenia w terminie informacji, o których stanowi art. 59 tej ustawy) stwierdził, że decyzja ta oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia 11 marca 2022 r. nie są zgodne z prawem, co uzasadniało ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że o braku zgodności z prawem tych decyzji należało – zdaniem Sądu I instancji – wnioskować na tej podstawie, że nakładając na stronę karą pieniężną za niezgłoszenie w terminie informacji podlegających gromadzeniu w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych, organ administracji publicznej nie uwzględnił, że w odniesieniu do terminu, o którym jest mowa w art. 195 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu ma zastosowanie art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID, co miałoby nie pozostawać bez wpływu na wniosek, że termin ten – zwłaszcza, że jest to termin, o którym stanowi art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 ustawy COVID – podlega przywróceniu, a wobec niedopełnienia przez stronę obowiązku zgłoszenia informacji do CRBR w terminie wymaganym ustawą, organ powinien poinformować stronę skarżącą o przekroczeniu tego terminu i wyznaczyć jej 30 dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku uzasadniają twierdzenie, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, których wspólnym mianownikiem jest podnoszone na ich gruncie naruszenie art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej "ustawa COVID") przez jego błędne rozumienie oraz niewłaściwe zastosowanie – co wobec komplementarnego charakteru tych zarzutów uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie – trzeba stwierdzić, że sposób podejścia Sądu I instancji do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być uznany za prawidłowy z następujących powodów. Po pierwsze, jeżeli przypisane stronie naruszenie polegało na niedopełnieniu obowiązku zgłoszenia informacji podlegających gromadzeniu w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych w wymaganym przepisami prawa terminie (to jest w terminie do dnia 17 lipca 2020 r.), to zestawiając treść naruszonego i tak opisanego obowiązku z art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 ustawy COVID – z którego wynika, że jest w nim mowa o uchybieniu terminu do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że hipoteza normy prawnej rekonstruowanej z tego przepisu prawa nie odnosi się do wymienionego obowiązku, ani też do terminu jego dopełnienia. Zgłoszenie (obowiązek zgłoszenia) informacji do CRBR oraz termin dopełnienia tej czynności (tego obowiązku) nie jest – co jest, aż nadto oczywiste w świetle przepisów art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, które odpowiednio określają, podmioty zobowiązane do zgłaszania informacji o beneficjentach rzeczywistych oraz ich aktualizacji wraz ze wskazaniem konkretnego zakresu informacji podlegających zgłoszeniu do Rejestru oraz w świetle art. 60 oraz art. 195 tej ustawy, które z kolei odnoszą się do terminów zgłaszania informacji do tego Rejestru – obwarowaną terminem czynnością, którą są zobowiązane dokonać podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru, a które to czynności powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, ani też wynikającym z przepisów o ustroju tych podmiotów lub jednostek organizacyjnych obowiązkiem, którego wykonanie jest obwarowane terminem. Fakt, że na gruncie przywołanej regulacji prawnej ustawodawca operuje pojęciem "rejestru" nie oznacza, że rejestrem, o którym jest mowa w art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 ustawy COVID jest Centralny Rejestr Beneficjentów Rzeczywistych. Zwłaszcza, gdy w relacji do treści tego przepisu prawa oraz zawartego w nim opisu czynności podlegających wpisowi – co trzeba podkreślić – do "właściwego rejestru" odwołać się do treści art. 55 – art. 57 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, a co za tym idzie do zakresu informacji podlegających gromadzeniu w tym Rejestrze oraz do funkcji samego tego Rejestru. Jeżeli już, to za nie mniej uzasadniony należałoby uznać ten wniosek, że zgłoszenie (obowiązek zgłoszenia) informacji do CRBR oraz termin dopełnienia tej czynności odpowiada hipotezie przepisu art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 5 ustawy COVID zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 153 (ust. 1) ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Po drugie, wbrew stanowisku Sądu I instancji, przepis art. 15zzzzzn2 ust. 1 (pkt 6) ustawy COVID nie mógł mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie z uwagi na mniej istotne okoliczności stanu faktycznego i prawnego tej sprawy, których Sąd ten nie uwzględnił jednak w dostatecznym stopniu. Jeżeli bowiem, przepis art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID został wprowadzony do porządku prawnego przez art. 1 pkt 24 ustawy nowelizującej z dnia 9 grudnia 2020 r. z mocą obowiązującą od dnia jej ogłoszenia – co wynika z art. 10 tej ustawy nowelizującej, albowiem zakresem wyjątków, o którym jest w nim mowa nie został objęty jej art. 1 pkt 24 – to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że wymienionej nowej regulacji prawnej ustawodawca nie nadał wstecznej mocy obowiązującej – w odróżnieniu od tej, która została enumeratywnie wymieniona w pkt 3 art. 10 przywołanej noweli. Siłą rzeczy, zmiana stanu prawnego polegająca na dodaniu art. 15zzzzzn2 ustawy COVID miała więc charakter prospektywny. Wymieniony przepis prawa odnosi się więc do terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, których bieg nie zakończył się do dnia 16 grudnia 2020 r. (to jest do dnia wejścia w życie nowego prawa), a co więcej – co oczywiste w świetle powyższego – nie może on również wzruszać skutków prawnych zakończenia biegu tego rodzaju terminów, który nastąpił do dnia 15 grudnia 2020 r., co innymi słowy oznacza, że nie ma on mocy wstecznej, a co za ty idzie, że ma zastosowanie do terminów, które upłynęły od dnia 16 grudnia 2020 r., a więc od dnia wejścia w życie tego przepisu prawa (zob. wyrok NSA dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 106/23 oraz wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 313/22). W tym też kontekście wymaga podkreślenia, że niesporną w sprawie okolicznością jest to, że stronie skarżącej zostało przypisane naruszenie polegające na niedopełnieniu obowiązku zgłoszenia informacji podlegających gromadzeniu w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych w wymaganym przepisami prawa terminie (to jest w terminie do dnia 17 lipca 2020 r.), a skutek w postaci naruszenia tego obowiązku nastąpił wraz z upływem terminu jego niedopełnienia, to jest w dniu 17 lipca 2020 r. Jeżeli więc – co trzeba ponownie podkreślić – art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID ma zastosowanie do terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, których bieg nie zakończył się do dnia 16 grudnia 2020 r. i nie może wzruszać skutków prawnych zakończenia biegu takich terminów, który nastąpił do dnia 15 grudnia 2020 r. – a mianowicie terminów, których bieg już upłynął – albowiem nie ma on wstecznej mocy obowiązującej, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że wymieniony przepis prawa nie mógł mieć zastosowania do terminu określonego w art. 195 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, albowiem termin ten upłynął w dniu 17 lipca 2020 r., a więc przed wejściem w życie regulacji prawnej, której naruszenie Sąd I instancji przypisał organowi administracji publicznej. W tym też kontekście – i zarazem po trzecie – trzeba stwierdzić, że z wszystkich przedstawionych powodów w rozpatrywanej sprawie nie miał również zastosowania przepis art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID. Jeżeli równocześnie podkreślić – co w rozpatrywanej sprawie jest nie mniej oczywiste – że obowiązkowi zgłoszenia informacji do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych w terminie określonym w art. 195 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu strona skarżąca uczyniła zadość w dniu 25 stycznia 2022 r., to za oczywiście nieuzasadnione należy uznać oczekiwanie Sądu I instancji odnośnie do potrzeby – wręcz obowiązku – podjęcia przez organ administracji działań polegających na zawiadomieniu strony o uchybieniu terminu i wyznaczenia jej terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, albowiem podejmowanie tego rodzaju działań nie byłoby racjonalne i niczemu nie mogłoby służyć, co jest aż nadto oczywiste wobec zgłoszenia przez stronę informacji do Rejestru. W rekapitulacji należało stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Ponownie orzekając w sprawie ze skargi S. S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 28 kwietnia 2022 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, Sąd I instancji uwzględni przedstawione oceny prawnych oraz znaczenie wszystkich konsekwencji wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a., a wydane w sprawie orzeczenie uzasadni w sposób czyniący zadość wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. .