II GSK 340/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Zofia Frąckowiak po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 333/20 w sprawie ze skargi A. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 29 listopada 2019 r. nr BF.WDB.027.247.2019.2 w przedmiocie nadpłaty z tytułu kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. S.A. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 22 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 333/20 oddalił skargę A. S.A. w W. (dalej: spółka, skarżąca) na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) z 29 listopada 2019 r. nr BF.WDB.027.247.2019.2 w przedmiocie nadpłaty. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Decyzją z 30 grudnia 2011 r. Prezes UKE nałożył na P. sp. z o.o. (dalej: P.) karę pieniężną w wysokości 5 000 000 zł za naruszenie art. 172 ust. 1 w związku z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1954 z późn. zm.; dalej: p.t.) poprzez niewypełnienie obowiązku uzyskania zgody abonentów lub użytkowników końcowych w przypadku 8 400 934 numerów MSSISDN sieci telekomunikacyjnej P. na używanie automatycznych systemów wywołujących dla celów marketingu bezpośredniego i użycie w stosunku do tych abonentów lub użytkowników końcowych automatycznych systemów wywołujących dla celów marketingu bezpośredniego. P. sp. z o.o. została przejęta w dniu 31 grudnia 2013 r. przez T. S.A. i przyjęła nazwę A. S.A. Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 20 grudnia 2016 r., sygn. akt VI ACa 1644/14 utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 11 lipca 2014 r. oddalający odwołanie spółki od decyzji Prezesa UKE z 30 grudnia 2011 r. o nałożeniu kary, skutkiem czego stała się ona prawomocna. Spółka 30 grudnia 2016 r. wpłaciła na rachunek UKE kwotę 5 000 000 zł tytułem nałożonej kary. Prezes UKE wystawił 20 września 2017 r. upomnienie, w którym wskazując na art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., dalej: u.p.e.a.), wezwał spółkę do uregulowania: 1) należności głównej w kwocie 10 935,03 zł tytułem kary pieniężnej nałożonej decyzją Prezesa UKE z 30 grudnia 2011 r. oraz 2) kosztów upomnienia w kwocie 11,60 zł oraz 3) odsetek podatkowych w kwocie 657 zł na dzień wystawienia upomnienia (za okres od 21 grudnia 2016 r. do 20 września 2017 r.). W odpowiedzi spółka 2 października 2017 r. wpłaciła na rachunek UKE kwotę 11 632,63 zł objętą upomnieniem. Natomiast pismem z 12 stycznia 2018 r. skarżąca wniosła do Prezesa UKE o stwierdzenie nadpłaty powstałej w wyniku niezasadnego naliczenia przez organ odsetek za zwłokę w zapłacie kary pieniężnej oraz z tytułu kosztów upomnienia. Prezes UKE decyzją z 28 lutego 2018 r. stwierdził nadpłatę w kwocie 54 groszy z tytułu nałożonej kary pieniężnej, odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu kosztów upomnienia oraz odmówił zastosowania do nadpłaty art. 78 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.; dalej: o.p.), tzn. naliczenia oprocentowania nadpłaty. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 20 czerwca 2018 r. Prezes UKE utrzymał w mocy pkt 2 decyzji z 28 lutego 2018 r. oraz – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 205 ust. 1 p.t. – uchylił pkt 1 decyzji Prezesa UKE z 28 lutego 2018 r. i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy, po pierwsze stwierdził nadpłatę w kwocie 64 groszy z tytułu kary pieniężnej powstałą 2 października 2017 r., po drugie uchylił pkt 3 decyzji z 28 lutego 2018 r. i odmówił zastosowania do nadpłaty w kwocie 64 groszy art. 78 o.p. WSA w Warszawie wyrokiem z 26 lutego 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1602/18 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa UKE z 20 czerwca 2018 r. stwierdzając naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ponieważ obie wydane w tej sprawie decyzje zostały podpisane przez tę samą osobę. Zaskarżoną obecnie decyzją z 29 listopada 2019 r. Prezes UKE utrzymał w mocy pkt 2 decyzji własnej z 28 lutego 2018 r. oraz uchylił pkt 1 tej decyzji i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy, stwierdził nadpłatę w kwocie 64 groszy z tytułu kary pieniężnej nałożonej decyzją z 30 grudnia 2011 r. oraz uchylił pkt 3 decyzji Prezesa UKE z 28 lutego 2018 r. i odmówił zastosowania do nadpłaty art. 78 o.p. Zdaniem Prezesa UKE, termin wymagalności kary pieniężnej nałożonej w decyzji z 30 grudnia 2011 r. jest równoznaczny z terminem prawomocności i wykonalności wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2016 r. sygn. akt VI ACa 1644/14, ponieważ kara pieniężna będąca przedmiotem tej decyzji podlegała reżimowi przepisów postępowania cywilnego i dopiero od tej daty mogła być dochodzona. Prezes UKE stwierdził, że brak jest przesłanek ku temu, aby do oceny terminu wymagalności tej kary pieniężnej stosować odpowiednio przepis art. 47 § 1 o.p. Zaskarżonym wyrokiem z 22 października 2020 r. WSA w Warszawie oddalił skargę spółki. W ocenie sądu pierwszej instancji kwestią sporną w sprawie było ustalenie terminu wymagalności kary pieniężnej nałożonej decyzją Prezesa UKE z 30 grudnia 2011 r. w związku z tym, że spółka zaskarżyła tę decyzję do sądu powszechnego. W konsekwencji w ocenie spółki to nie decyzja administracyjna, ale dopiero data ogłoszenia wyroku sądu powszechnego stanowi o dacie wymagalności nałożonej kary. WSA wskazał, że skarżąca nie skorzystała z trybu administracyjnego, o którym mowa w art. 47 § 1 o.p., który przewiduje, że terminem płatności jest ostatni dzień, w którym zgodnie z przepisami prawa podatkowego powinna nastąpić wpłata należności z tytułu podatku. Fakt ten jest oczywisty i bezsporny, dlatego zdaniem WSA skarżącą ma rację, że terminowe złożenie odwołania od decyzji Prezesa UKE nakładającej karę 5 000 000 zł zrodziło jej uprawnienie do wstrzymania się z zapłatą kary, bez ryzyka egzekucji administracyjnej oraz generowało przez te lata dobrodziejstwo w postaci nienaliczania odsetek podatkowych za zwłokę do 20 grudnia 2016 r., tj. daty wydania prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Zdaniem WSA nie jest natomiast trafny pogląd skarżącej, że skorzystanie z cywilistycznego trybu odwoławczego od decyzji administracyjnej powoduje dalsze "zamrożenie", niewykorzystanego 8 lat wcześniej, uprawnienia do zapłaty kary w terminie 14 dni i towarzyszącego mu dobrodziejstwa niestosowania przymusu administracyjnego w postaci egzekucji administracyjnej oraz nienaliczania odsetek za zwłokę w tym terminie. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że kara pieniężna będąca przedmiotem decyzji mogłaby być dochodzona dopiero od 20 grudnia 2016 r., gdyby skarżąca nie uiściła jej 30 grudnia 2016 r. Niemniej nie pozbawiało to organu prawa do dochodzenia odsetek za zwłokę. Z tego względu, zdaniem WSA, Prezes UKE prawidłowo ocenił, że brak jest przesłanek, aby do oceny terminu wymagalności kary pieniężnej nałożonej decyzją z 30 grudnia 2011 r. stosować odpowiednio przepis art. 47 § 1 o.p. WSA za chybiony uznał również zarzut naruszenia art. 78 § 1 o.p. w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w niniejszej sprawie. WSA za prawidłowe uznał wyliczenie przez organ odwoławczy wysokości nadpłaty. Wskazał, że w istocie to nie wyliczenie było kwestionowane, a zasada odpowiedzialności za zwłokę. W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, domagając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji, zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z zastrzeżeniem 3-krotności stawek minimalnych. Ponadto skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), spółka zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie przez WSA w Warszawie uzasadnienia wyroku nieodpowiadającego wymogom wskazanym w tym przepisie poprzez sporządzenie takiego uzasadnienia, którego treść nie umożliwia kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, ponieważ niemożliwe jest prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu poprzez: brak jakiegokolwiek ustosunkowania się do przedstawionych przez skarżącą w zakresie uzasadnienia skuteczności zarzutu naruszenia art. 47 §1 o.p. argumentów dotyczących: - wykładni systemowej przemawiającej za sugerowaną przez skarżącą interpretacją przepisów dotyczących terminu płatności kary nałożonej decyzją Prezesa UKE (pkt 2.1.3, str. 4 i 5 skargi spółki do WSA w Warszawie), - aspektów praktycznych stanowiska Prezesa UKE, iż wydanie prawomocnego wyroku utrzymującego w mocy karę nałożoną przez ww. regulatora rodzi obowiązek natychmiastowej zapłaty tej kary (pkt. 2.1.4, str. 5 i 6 skargi spółki), co w konsekwencji uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku WSA z 22 października 2020 w tym zakresie; 2) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi spółki w sytuacji, w której zachodziły przesłanki do uwzględnienia postawionych w skardze do WSA w Warszawie zarzutów i uwzględnienia skargi; II. naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) art. 363 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (dalej: k.p.c.) w zw. z art. 209 ust. 3 p.t. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na jego wyłącznym zastosowaniu w niniejszej sprawie do określenia terminu wykonalności wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2016 r. VI ACa 1644/14 podczas gdy należało w tym celu zastosować odpowiednio art. 47 § 1 o.p.; 2) art. 47 § 1 o.p. w zw. art. 209 ust. 3 p.t. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na jego niezastosowaniu w niniejszej sprawie podczas gdy zdaniem skarżącej z uwagi na treść art. 210 ust. 5 p.t. w zw. z art. 67 ust. 1 i art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej: u.f.p.) w niniejszej sprawie należało dokonać odpowiedniego zastosowania art. 47 § 1 o.p., uwzględniającego specyficzny, mieszany (hybrydowy) charakter postępowania w zakresie nakładania kar finansowych przez Prezesa UKE, gdzie kara jest nakładana w trybie administracyjnym, lecz weryfikowana wg przepisów procedury cywilnej przed sądami powszechnymi; 3) art. 78 § 1 o.p. w zw. z art. 32 Konstytucji RP w zw. art. 209 ust. 3 p.t. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na jego niezastosowaniu w niniejszej sprawie podczas gdy zdaniem skarżącej "z uwagi w niniejszej sprawie konieczne było naliczenie oprocentowania nadpłaty na rzecz skarżącej". Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Prezes UKE nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Obecny na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub sąd drugiej instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przyczyny nieważności postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Skarga kasacyjna spółki oparta została na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji sąd drugiej instancji w pierwszej kolejności odnosi się do procesowych zarzutów skargi kasacyjnej, a dopiero w dalszej dokonuje oceny podniesionych w niej zarzutów procesowych. Zachowanie takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wówczas, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo że nie został on skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Skarga kasacyjna spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. W ocenie NSA oczywiście niezasadne są podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe. W ten sposób należy ocenić zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Przede wszystkim należy zauważyć, że zarzut ten jest formalnie wadliwy, bowiem łączy naruszenia dwóch norm prawnych, które nie pozostają ze sobą w żadnym związku, poza tym, że są one jednostkami redakcyjnymi tej samej ustawy. Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. to przepis, który określa sposób orzekania sądu pierwszej instancji w związku z kontrolą zaskarżonego rozstrzygnięcia organu. Zatem sąd stosuje ten przepis wówczas, gdy dopatruje się wad procesowych w postępowaniu prowadzonym przez organ. Natomiast art. 141 § 4 p.p.s.a. to przepis odnoszący się wprost do działań sądu pierwszej instancji, gdyż dotyczy on prawidłowości sporządzonego uzasadnienia wyroku. Przepis ten może być samoistną podstawą kasacyjną, natomiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. może być taką podstawą tylko ze względu na naruszenie przepisów proceduralnych przez organ. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy zaskarżony wyrok został uzasadniony w sposób, który narusza warunki w nim określone. Zatem ma miejsce wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera elementów wymaganych ustawą. Oznacza to, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. zawsze musi być wiązane z brakami formalnymi uzasadnienia wyroku, a więc z tym, że uzasadnienie to nie posiada elementów określonych w tym przepisie. Z tego wynika, że art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może być podstawą zwalczania merytorycznej zasadności uzasadnienia. Ten rodzaj wady uzasadnienia wyroku strona może kwestionować zarzutami materialnymi lub procesowymi, bowiem brak zgody strony w zakresie twierdzeń i wniosków sądu nie jest brakiem formalnym samego uzasadnienia, ale odmienną oceną wykładni i stosowania prawa albo innym spojrzeniem na ustalenia faktyczne sprawy. Z tych względów rozpoznawany zarzut należało uznać za nietrafny. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez WSA w Warszawie art. 151 p.p.s.a. Podobnie jak w przypadku wyżej ocenianego zarzutu jego niezasadność ma źródło w wadliwości formalnej. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że art. 151 p.p.s.a., zresztą podobnie jak art. 145 § 1–3 tej ustawy, nie może być samoistną podstawą kasacyjną. Przepis ten dla skuteczności skargi kasacyjnej musi być powiązany z naruszeniami prawa materialnego lub procesowego, jakich dopuścił się organ, bowiem tylko wówczas można zasadnie twierdzić, że sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej kontroli zaskarżonego orzeczenia organu administracyjnego. Zdaniem NSA nietrafne są również zarzuty materialne skargi kasacyjnej. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że naruszenie prawa materialnego ma polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa. Z treści zarzutów kasacyjnych wynika, że spółka formułuje zarzut niewłaściwego zastosowania wskazanych w zarzutach przepisów polegającego na ich niezastosowaniu. Sąd drugiej instancji zauważa, że z językowego punktu widzenia niezastosowanie przepisu nie może polegać na niewłaściwym zastosowaniu. Niewłaściwe zastosowanie to sytuacja, gdy przepis jest stosowany, ale w sposób wadliwy, tzn. do stanu faktycznego, w którym nie miał zastosowania. Natomiast brak zastosowania przepisu do ustaleń faktycznych to po prostu brak zastosowania, a nie niewłaściwe zastosowanie. Niezależnie od językowego ujęcia zarzutów materialnych stwierdzić należy, że są one merytorycznie niezasadne. Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć art. 363 § 1 k.p.c. w związku z art. 209 ust. 3 p.t., bowiem sąd ten nie stosował jako podstawy orzekania art. 363 § 1 k.p.c. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze specyfiką postępowania odwoławczego od decyzji nakładającej karę na spółkę. Specyfika ta polega na tym, że odwołanie od decyzji Prezesa UKE przenosi skargę na poziom postępowania cywilnego. Można zastanawiać się czy jest to postępowanie "hybrydowe", jak to funkcjonuje w języku prawniczym, czy raczej jest to modyfikacja postępowania odwoławczego, bo prowadzonego według reguł k.p.c., jednak jeden fakt jest oczywisty, a mianowicie, że złożenie odwołania od decyzji Prezesa UKE nakładającej karę na podstawie art. 209 ust. 1 pkt 25 p.t. przenosi rozpoznanie sprawy do innego trybu niż administracyjny. Konsekwencją takiego rozwiązania normatywnego jest to, że z chwilą złożenia odwołania sprawa toczy się według innych reguł niż wynikające z ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i według tych reguł należy ustalać wykonalność takiej decyzji. W tym zakresie organ administracji publicznej traci swoją kompetencję i trudno byłoby wymagać, że to on ma określać terminy i zasady wykonania wyroku sądu cywilnego, jeżeli w tym zakresie brak jest wyraźniej regulacji ustawowej. Z tego też względu sąd pierwszej instancji nie mógł i nie naruszył art. 363 § 1 k.p.c. w związku z art. 209 ust. 3 p.t. W podobny sposób należy ocenić pozostałe zarzuty materialne skargi kasacyjnej. Zgodzić należy się z sądem pierwszej instancji, że w przypadku skorzystania przez stronę ze środków odwoławczych w postępowaniu o nałożenie kary na podstawie art. 209 ust. 1 pkt 25 p.t., a więc przeniesienia postępowania w tej sprawie na poziom postępowania cywilnego, strona (spółka) ponosi skutki niewykonania prawomocnego wyroku, jaki zapadł w jej sprawie. Oznacza to, że nie może ona korzystać z przepisów, które regulują obowiązek wykonania decyzji organu, bowiem podstawą prawną takiego obowiązku nie jest już decyzja, ale wyrok sądu cywilnego. W takich przypadkach stosowne przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące terminów płatności podatku, a więc art. 47 o.p. nie mogą mieć zastosowania ze względu na treść art. 209 ust. 3 p.t., który stanowi, że do kar nakładanych przez Prezesa UKE mają zastosowanie przepisy dotyczące egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Zdaniem NSA wskazana regulacja odnosi się tylko do technicznej strony egzekucji kar, a nie do zasad wykonania orzeczenia sądowego rozstrzygającego o tych karach. Zasady wykonania orzeczenia o nałożonej karze są określone w różny sposób dla decyzji, od których nie złożono odwołania i decyzji, od której takie odwołalnie było złożone i ostatecznie o zasadności kary orzekał sąd cywilny. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.). Zasądzona kwota 360 zł stanowi zwrot kosztów za udział w rozprawie przed NSA pełnomocnika organu, który nie występował przed sądem pierwszej instancji (pkt 2 sentencji).