II GSK 300/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 849/19 w sprawie ze skargi L. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 14 sierpnia 2019 r. nr 1001-IOA.4246.16.2019.6.MB w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych z naruszeniem warunków udzielonego zezwolenia i zatwierdzonego regulaminu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. Sp. z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 8 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 849/19 oddalił skargę L. sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: Dyrektor IAS) z 14 sierpnia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 28 grudnia 2018 r. w przedmiocie nałożenia na spółkę kary pieniężnej w wysokości 3000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych z naruszeniem warunków udzielonego zezwolenia z 13 maja 2016 r. i zatwierdzonego regulaminu w Punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych - bukmacherskich zlokalizowanym w P. przy ul. [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła: I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.) naruszenie: 1. art. 3 § 1 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w nienależytej kontroli nad prawidłowością postępowania przeprowadzonego przez Dyrektora IAS, który wydał zaskarżoną decyzję, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji wydanej przy naruszeniu przepisów postępowania oraz naruszeniu prawa materialnego, a to art. 122, art. 187 § 1, 180 § 1 oraz art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800; dalej: o.p.) oraz art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 847; dalej: u.g.h.); 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, 180 § 1 oraz art. 229 o.p. oraz art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.g.h., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na jego bezzasadnym niezastosowaniu, a w konsekwencji nieuchyleniu zaskarżonej decyzji w całości pomimo tego, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego, polegającym w szczególności na błędnym ustaleniu, że skarżąca nie opublikowała w punkcie przy ul. [...] w P. oferty, kursu i wyniku zakładów, przyjmowała zakłady i wypłacała wygrane przez terminale i bankomat, a nie przez pracowników oraz urządzała zakłady wzajemne na stronie Internetowej [...] oraz [...]; 3. art. 151 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na bezzasadnym zastosowaniu tego przepisu i oddaleniu skargi pomimo tego, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa materialnego, wobec czego skarga powinna zostać uwzględniona, polegającym w szczególności na błędnym ustaleniu, że skarżąca nie opublikowała w punkcie oferty, kursu i wyniku zakładów, przyjmowała zakłady i wypłacała wygrane przez terminale i bankomat, a nie przez pracowników, urządzała zakłady wzajemne na stronie Internetowej [...] oraz [...]; co nie polega na prawdzie; II. na podstawie art.174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.g.h. poprzez nałożenie na spółkę obowiązku zapłaty kary pieniężnej pomimo braku udowodnienia jakiejkolwiek winy po stronie skarżącej. W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie przedstawiła argumenty, mające świadczyć o trafności zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora IAS wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2023 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2021, poz. 2095 ze zm.) sprawa została skierowana do rozpoznania w dniu 3 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym zostali poinformowani strony i uczestnicy postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub sąd drugiej instancji) nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i sąd pierwszej instancji. Wobec powyższego NSA odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. NSA przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom, tzn. powinna zawierać prócz innych wymogów, m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nieodpowiadające tym warunkom uniemożliwiają sądowi drugiej instancji ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. np. wyroki NSA: z 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10, z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 22/18; publ. CBOSA). NSA nie jest zatem władny badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył również innych przepisów, niedostrzeżonych lub pominiętych przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez sąd drugiej instancji stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez WSA czy działające w sprawie organy. Wobec związania NSA granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Należy też zauważyć, że zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych ale i ich uzasadnienie. Poczynienie powyższych uwag natury ogólnej było konieczne wobec dostrzeżonych wad skargi kasacyjnej, tak w zakresie sformułowania zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Zarzuty te zmierzają do podważenia stanowiska sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych z naruszeniem warunków udzielonego zezwolenia i zatwierdzonego regulaminu w Punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych - bukmacherskich mieszczącym się przy ul. [...] w P. stwierdził, że decyzja ta odpowiada prawu. W ocenie WSA, istotny w sprawie jest fakt, że kontrolę przeprowadzono w stacjonarnym punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych – bukmacherskich, w którym stwierdzono również przyjmowanie zakładów internetowych. Zdaniem NSA, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają stanowiska sądu pierwszej instancji. Rozpatrywaną skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach z art. 174 p.p.s.a., tj. zarówno na naruszeniu przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego – jednak bez wskazania przez autora skargi kasacyjnej, czy zarzut naruszenia prawa materialnego polega na jego błędnej wykładni czy niewłaściwym zastosowaniu. W tym stanie rzeczy, w ocenie NSA, w pierwszej kolejności należało odnieść się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych, a dopiero w dalszej do naruszeń prawa materialnego. Zachowanie takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego jest uzależniona od uznania, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. W ocenie NSA nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 180 § 1 i art. 229 o.p. oraz art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.g.h., które w ocenie skarżącej kasacyjnie polegać miało na błędnym ustaleniu, że spółka nie opublikowała w punkcie oferty, kursu i wyniku zakładów, przyjmowała zakłady i wypłacała wygrane przez terminale i bankomat a nie przez pracowników, oraz urządzała zakłady wzajemne na stronie Internetowej [...] oraz [...]. W ocenie NSA, trafnie sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenia faktyczne poczynione przez organy w tym zakresie, nie naruszają one bowiem wskazanych w zarzucie przepisów ordynacji podatkowej. Skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje faktów ustalonych w toku kontroli, jej argumentacja sprowadza się do polemiki z ustaleniami organu, opartej na odmiennej interpretacji przepisów, w szczególności z odwołaniem się do niekwestionowanego przez organ faktu, że skarżąca posiadała dwa zezwolenia tj. zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych – bukmacherskich w punktach stacjonarnych oraz zezwolenie na urządzanie zakładów wzajemnych – bukmacherskich przez sieć Internet. Podkreślić jednak należy, że zaskarżona decyzja dotyczyła ustaleń poczynionych w trakcie kontroli w punkcie stacjonarnym i zgodności prowadzonej tam działalności z udzielonym zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem. Przeprowadzona kontrola wykazała, że publikacja ofert, kursów i wyników została uregulowana w różny sposób w zależności od rodzaju zawieranego zakładu. Dla zakładów zawieranych w punktach stacjonarnych – oferta, kursy i wyniki powinny być podane do publicznej wiadomości, ale nie za pomocą strony internetowej [...] lecz poprzez wydrukowanie i zamieszczenie wydruków w punkcie. Dla zakładów przyjmowanych przez sieć Internet – oferta, kursy i wyniki powinny być podane do publicznej wiadomości za pomocą strony internetowej [...] i tam powinny być zamieszczone. Zatem uzasadnione jest stanowisko organu, zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji i niepodważone skutecznie w skardze kasacyjnej, że w regulaminie dotyczącym przyjmowania zakładów w punktach stacjonarnych brak jest postanowień dopuszczających możliwość podawania oferty, kursów i wyników do publicznej wiadomości za pomocą strony internetowej [...]. Za wypełnienie obowiązku publikacji w punkcie stacjonarnym ofert, kursów i wyników nie można uznać możliwości udostępnienia graczom przeglądania ofert, kursów i wyników w sieci Internet za pomocą umieszczonych punkcie terminali. W ocenie NSA, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, oceny tej nie może zmienić fakt, że w aktach weryfikacyjnych dokonano zgłoszenia zmian w zakresie publikacji kursów oraz wyników na stronie internetowej. Jak trafnie podkreślił sąd pierwszej instancji, zmian tych nie zgłoszono Ministrowi Finansów tj. organowi właściwemu, a także nie wprowadzono tych zmian do zatwierdzonego przez Ministra Finansów regulaminu. W ocenie sądu drugiej instancji, prawidłowo również WSA uznał, że ustalenia organu wskazujące, że skarżąca przyjmowała zakłady wzajemne – bukmacherskie wbrew warunkom udzielonego zezwolenia i zatwierdzonego regulaminu, bowiem w stacjonarnym punkcie przyjmowała zakłady przez sieć Internet znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale. W kontrolowanym punkcie funkcjonariusze celni stwierdzili bowiem terminale internetowe powiązane z bankomatem [...], przez które gracze mogli samodzielnie zawierać zakłady, podczas gdy w punkcie stacjonarnym, zgodnie z regulaminem, możliwe jest przyjmowanie zakładów jedynie przez obsługę punktu. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przez punkt przyjmowania zakładów wzajemnych rozumie się wydzielone miejsce, w którym przyjmowane są zakłady totalizatora lub bukmacherstwa, na podstawie zatwierdzonego regulaminu. Dokonując wykładni tego przepisu, sąd pierwszej instancji wskazał, że chodzi w nim o miejsce w rozumieniu przestrzeni fizycznej, a nie wirtualnej. WSA odwołał się przy tym do orzecznictwa NSA wskazując, że tym miejscem – punktem przyjmowania zakładów nie mogła być witryna internetowa (strona internetowa). NSA w składzie orzekającym w tej sprawie podziela taką wykładnię omawianego przepisu, która znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z 13 stycznia 2016 r., sygn. II GSK 1170/14; z 19 listopada 2015 r., sygn. II GSK 2558/15; dostępne w CBOSA), a także w treści art. 14 ust. 3 u.g.h. Zgodnie z tym przepisem przyjmowanie zakładów wzajemnych jest dozwolone – stosownie do udzielonego zezwolenia – wyłącznie w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych lub przez sieć Internet na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. Sąd pierwszej instancji trafnie wywodził, że przepisy u.g.h. rozróżniają dwie drogi przyjmowania zakładów: w punkcie przyjmowania zakładów lub przez sieć Internet. Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął zatem, że mimo, iż skarżąca dysponuje zezwoleniem na urządzanie zakładów zarówno w punktach stacjonarnych, jak również przez Internet, nie zmienia to faktu, że urządzanie zakładów musi odbywać się zgodnie z regulaminem zatwierdzonym oddzielnie dla punktów stacjonarnych i przez sieć Internet. Z akt sprawy nie wynika, by skarżąca uzyskała zgodę ministra właściwego do spraw finansów publicznych poprzez zatwierdzenie zmian w regulaminie gier hazardowych, w którym opisane zostałyby szczegółowe zasady użytkowania terminali oraz bankomatu [...]. Powyższe oznacza, że prawidłowo organ, a za nim sąd pierwszej instancji uznały, że stwierdzone w kontrolowanym punkcie przyjmowanie zakładów i wypłata wygranych przez terminale i bankomat, a nie przez pracowników – czemu skarżąca w istocie nie zaprzecza – stanowiło naruszenie art. 17 ust. 1, art. 25 ust. 2, art. 25 ust. 4 regulaminu i udzielonego zezwolenia. W ocenie NSA prawidłowo również sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenia organów, że skoro skarżąca wprowadziła terminale do zawierania w punktach stacjonarnych zakładów poprzez stronę internetową [...] i [...] to uzasadniony jest zarzut, że takie działanie należy uznać także za urządzanie zakładów wzajemnych – bukmacherskich przez sieć Internet bez wymaganego zezwolenia. NSA podziela stanowisko, że do takiego działania nie uprawniało skarżącej posiadanie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych – bukmacherskich przez sieć Internet. Jak trafnie bowiem stwierdził sąd pierwszej instancji, w wydanym skarżącej zezwoleniu na urządzanie zakładów wzajemnych-bukmacherskich przez sieć Internet, wskazano stronę internetową przypisaną do domeny [...]. Powołując się na ustalenia organu WSA wskazał, że domeny trzeciego rzędu, subdomeny takich jak np.: [...], czy [...] mogą być powiązane z tą samą stroną internetową (stroną internetową jest dokument html udostępniony w Internecie przez serwer www) jak domena wyższego rzędu, albo z inną lub w ogóle nie muszą być powiązane z jakimikolwiek usługami sieciowymi. Przepisy art. 36 pkt 8a lit. a, art. 43 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 51 ust. 2 pkt 1 lit. e u.g.h. jasno wskazują, iż podmiot ubiegający się i któremu ostatecznie udzielono zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych - bukmacherskich przez sieć Internet nie może swobodnie kreować adresów stron internetowych, gdyż jedyne legalne są te objęte zezwoleniem. Jeżeli w zezwoleniu i regulaminie jako adres strony internetowej podano nazwę domeny [...], to z uwagi na to, iż jest to unikalny adres internetowy nie można stosować innych adresów takich jak wskazywane przez skarżącą kasacyjnie [...] czy [...] itd. Podsumowując powyższe rozważania, w ocenie NSA trafnie sąd pierwszej instancji uznał, że zgromadzony w sprawie, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów o.p., wszechstronny i kompletny materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że spółka naruszyła określone w zatwierdzonym Regulaminie warunki prowadzenia działalności polegającej na urządzaniu zakładów wzajemnych-bukmacherskich. W ocenie NSA sąd pierwszej instancji nie naruszył również art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Nie powinno w tej sprawie budzić wątpliwości, że WSA dokonał kontroli działalności administracji publicznej – Dyrektora IAS i zastosował środek przewidziany w ustawie tj. oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wobec nieskuteczności zarzutów naruszenia zaskarżonym wyrokiem wskazanych wyżej przepisów postępowania i prawa materialnego, nieuzasadnione są też zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Wskazane przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż są to przepisy wynikowe, stanowiące jedynie prawną podstawę orzeczenia oddalającego skargę, uchylającego decyzję lub stwierdzającego bezczynność organu lub przewlekłość postępowania. Wskazanie tylko tych przepisów nie stanowi prawidłowego określenia podstawy skargi kasacyjnej, ponieważ podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być przepisy określające samo rozstrzygnięcie jedynie w powiązaniu z przepisami regulującymi proces dochodzenia do rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 26 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 3002/18, LEX nr 2846496), czego w tym wypadku zabrakło. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.g.h. poprzez nałożenie na stronę obowiązku zapłaty kary pieniężnej pomimo braku udowodnienia jakiejkolwiek winy po stronie skarżącej. Stanowi on w istocie powielenie zarzutu sformułowanego w skardze, do którego WSA odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 33-34). Jak trafnie wskazał sąd pierwszej instancji, NSA wielokrotnie prezentował stanowisko, iż kary pieniężne przewidziane w ustawie o grach hazardowych mają charakter obiektywny, ich nałożenie związane jest z naruszeniem prawa i nie jest uzależnione od winy podmiotu naruszającego prawo lub jego świadomości co do bezprawności czynu. Niezależnie od tego, mając na względzie przedstawione we wstępnej części rozważań wywody co do związania NSA granicami skargi kasacyjnej i wymogów dotyczących tego środka zaskarżenia, podkreślić należy, że podstawą materialnoprawną zaskarżonych decyzji były przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 pkt 2 lit. a u.g.h., nie zaś wskazane w zarzutach kasacyjnych art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 tej ustawy, które nie miały zastosowania w sprawie. Już tylko z tego powodu omawiany zarzut nie może zostać uznany za usprawiedliwiony. Wobec powyższego NSA uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną (pkt 1 sentencji). O kosztach postępowania kasacyjnego (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Zasądzona kwota 450 zł stanowi zwrot kosztów dla pełnomocnika organu, który występował przed sądem pierwszej instancji, a w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną.