II GSK 2692/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 380/21 w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz R. D. 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 27 maja 2021 r. sygn. VI SA/Wa 380/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. D. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził na rzecz R. D. kwotę 2217 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Urząd Patentowy RP zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 4 w związku z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1062), przez uznanie przez Sąd, że organ dokonał błędnej wykładni art. 1 ust. 4 prawa autorskiego w związku z art. 8 ust. 2 prawa autorskiego przyjmując, że wykazanie prawa autorskiego do spornego oznaczenia jest ścisłe związane z uwidocznieniem nazwiska twórcy na egzemplarzu utworu, podczas gdy ochrona prawno-autorska przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia przesłanek, chociaż organ dokonał prawidłowej wykładni art. 1 ust. 4 prawa autorskiego w związku z art. 8 ust. 2 prawa autorskiego, która jest tożsama z wykładnią przyjętą w zaskarżonym wyroku, co skutkowało błędnym uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz stwierdzeniem następczego naruszenia przez organ przepisów postępowania tj. m.in. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.); 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 1321 ust. 1 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 324; dalej: p.w.p.) przez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że jedną z przesłanek tego przepisu jest ustalenie, że zgłaszający posiada autorskie prawa majątkowe lub osobiste do spornego oznaczenia, w sytuacji kiedy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, iż taką przesłanką jest wyłącznie stwierdzenie, że wnoszący sprzeciw posiada prawa autorskie majątkowe do utworu będącego przedmiotowym zgłoszeniem, a w przypadku braku spełnienia tej przesłanki sprzeciw należy oddalić niezależnie od tego, czy w toku postępowania wykazano, czy prawa te przysługują zgłaszającemu; 3. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 15219 ust. 3, 5, 6, 7 i 8 oraz art. 15220 p.w.p., prowadzącym do uwzględniania skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji błędnym uznaniem przez Sąd, że organ naruszył przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie dokonał oceny treści wiadomości e-mail znajdujących się w aktach sprawy i błędnie ocenił te dowody nie biorąc pod uwagę milczenia zgłaszającego, w sytuacji kiedy organ prawidłowo dokonał oceny treści tych wiadomości, a brak zajęcia stanowiska przez zgłaszającego nie ma znaczenia dla oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, gdyż celem postępowania sprzeciwowego w przypadku powołania się przez wnoszącego sprzeciw na przysługujące mu prawo autorskie osobiste i majątkowe do utworu zgłoszonego jako znak towarowy, jest ustalenie czy prawa te przysługują wnoszącemu sprzeciw i to na nim spoczywa ciężar dowodu w tym zakresie; 4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a, przez sporządzenie uzasadnienia z naruszeniem wskazanego przepisu, w szczególności przez: • brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w tym sprzeczne wskazanie przez Sąd, iż uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, w sytuacji gdy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania przez organ, a przyjęta przez organ wykładnia art. 1 ust. 4 prawa autorskiego w związku z art. 8 ust. 2 prawa autorskiego jest tożsama z przyjętą przez Sąd w zaskarżonym wyroku, • pominięcie dokładnej analizy przesłanek art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p., przez co dokonanie błędnej wykładni tego przepisu i uznanie, że w postępowaniu sprzeciwowym organ powinien rozstrzygnąć do kogo należą prawa autorskie majątkowe i osobiste do utworu będącego zgłoszeniem, co powoduje, że organ nie ma jasności jakie fakty, zdaniem Sądu powinny zostać udowodnione w tym postępowaniu i przez kogo, • brak wyjaśnienia w jaki sposób milczenie zgłaszającego powinno być wzięte pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego i twierdzeń wnoszącego sprzeciw, przy jednoczesnym ustaleniu, że taka ocena jest konieczna, co uniemożliwia ustalenie naruszenia jakich właściwie przepisów dopuścił się organ zdaniem Sądu, a także w jaki sposób Sąd interpretuje art 1321 ust 1 pkt 1 p.w.p. oraz wprowadza niepewność Urzędu, co do kierunku dalszych czynności postępowania podejmowanych przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, w szczególności co do oceny milczenia strony w postępowaniu, a tym samym uniemożliwia realizację zasady wyrażonej w art 153 p.p.s.a. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie przytoczonych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. D. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił zatem od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Przedmiotem zaskarżenia jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którym uchylono decyzję Urzędu Patentowego RP oddalającą sprzeciw wobec zgłoszenia słowno-graficznego znaku towarowego "[...]" na podstawie art. 152 21 w zw. z art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., uznanie jego zasadności mogłoby bowiem wykluczyć możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje podstawowe elementy konstrukcyjne, które musi zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie to, w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. musi być na tyle ważkie, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żadna z wymienionych sytuacji. Podkreślenia wymaga, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z 22 czerwca 2016r., sygn. I GSK 1821/14, z 6 marca 2019 r., sygn. II GSK 985/17). Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zatem łączyć z ocenami i stanowiskiem, jakie prezentuje Sąd pierwszej instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, a do tego właśnie zmierza uzasadnienie omawianego zarzutu w rozpatrywanej skardze kasacyjnej. Zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywód w sposób wystarczająco logiczny i jasny przedstawia stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP. Niezgoda strony wnoszącej skargę kasacyjną na ocenę prawną Sądu pierwszej instancji wyrażoną w wyroku nie umożliwia jego skutecznego zakwestionowania z perspektywy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ocenianym uzasadnieniu w sposób prawidłowy przedstawił powody uchylenia zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, lecz ewentualna wadliwość argumentacji, bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do zarzutów skargi w kwestach mających istotne znaczenie w sprawie poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie. Zauważyć w związku z tym należy, że część analityczna uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji, który doprowadził do stanowiska o braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a tym samym możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł też wskazania, co do dalszego postepowania. Sformułowanie wskazań co do dalszego postępowania nie może jednak być utożsamiane z nakazaniem organowi wydania decyzji określonej treści. W rozpatrywanej sprawie wykazanie przez Sąd powodów niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji stanowi jednocześnie udzielenie organowi wskazówek co do prawidłowego sposobu postępowania przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada zatem warunkom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej oparto na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., tj. zarówno na naruszeniu przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię. W tym stanie rzeczy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu błędnej wykładni , gdyż o zakresie ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy przesądzają prawidłowo interpretowane normy prawa materialnego. Z kolei ustalenia faktyczne - dokonane zgodne z zasadami postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z prawidłowo interpretowanych norm prawa materialnego - pozwalają na ocenę prawidłowości ich zastosowania. W tym miejscu przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jako sformalizowany środek zaskarżenia powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Podkreślenia wymaga, że sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez Sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Odnosząc się do zarzutu ujętego w punkcie pierwszym petitum skargi kasacyjnej, w którym zarzucono błędną wykładnię art. 1 ust. 4 w związku z art. 8 ust. 2 prawa autorskiego, stwierdzić należy, że zarówno sam zarzut, jak i jego uzasadnienie jest wewnętrznie sprzeczny, a przez to niezrozumiały i niepoddający się ocenie Sądu drugiej instancji. Już z treści zarzutu wynika bowiem, że skarżący kasacyjnie organ nie kwestionuje przyjętej przez Sąd wykładni art. 1 ust. 4 prawa autorskiego w związku z art. 8 ust. 2 prawa autorskiego oraz, że w istocie wykładnia przyjęta przez Sąd pierwszej instancji jest tożsama z wykładnią przyjętą przez organ w skardze kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał mianowicie, że wykreowanie praw autorskich nie wymaga żadnych formalności, ich powstanie w sposób pierwotny następuje bowiem z mocy ustawy, bezpośrednio na rzecz twórcy, którym w prawie polskim może być wyłącznie osoba fizyczna. Odwołując się do art. 8 ust. 2 prawa autorskiego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że sformułowane zostało w nim domniemanie prawne zwykłe, co do faktu autorstwa utworu oraz, że przepisem tym nie zostały objęte wymogi dotyczące środków dowodowych, jakie powinny być przeprowadzone dla obalenia domniemania, jak i dowodzenie własnego autorstwa. Wskazywał też, że warunkiem prawno-autorskiej ochrony nie jest przesłanka uwidocznienia na egzemplarzach utworu nazwiska twórcy. Wiąże się to z faktem, iż ochrona autorsko-prawna przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności. Celem ustanowionego przez prawodawcę domniemania jest jedynie możliwość łatwego ustalenia osoby twórcy. Skarżący kasacyjnie organ nie podważa przyjętej przez Sąd pierwszej instancji wykładni wskazanych przepisów (co więcej wskazuje, że jest ona tożsama z przyjętą przez organ), lecz za pomocą omawianego zarzutu pragnie wykazać, że Sąd błędnie odczytał stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec tego zarzut ten nie może zostać uznany za usprawiedliwiony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. przez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że jedną z przesłanek tego przepisu jest ustalenie, że zgłaszający posiada autorskie prawa majątkowe lub osobiste do spornego oznaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku nie prezentował bowiem takiej wykładni art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Zarzut organu zbudowany jest wokół stwierdzenia Sądu pierwszej instancji dotyczącego braku zanegowania przez zgłaszającego stanowiska wnoszącego sprzeciw. Zatem cała przedstawiona przez organ w uzasadnieniu omawianego zarzutu argumentacja dotyczy wykładni, której Sąd pierwszej instancji nie prezentował. Omawiany zarzut nie może zatem zostać uznany za usprawiedliwiony. Sąd pierwszej instancji nie negował bowiem, że przesłanką zastosowania art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. jest ustalenie, że to wnoszącemu sprzeciw służą prawa osobiste lub majątkowe (w tym przypadku prawa autorskie), które mogą być naruszone przez używanie spornego oznaczenia. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 15219 ust. 3, 5, 6, 7 i 8 oraz art. 15220 p.w.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie stwierdził, że organ dokonując oceny materiału dowodowego powinien był to uczynić z zachowaniem reguł z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 15223 ust. 1 p.w.p., w zakresie, w jakim powołane uregulowania nakazują rozpatrzyć materiał dowodowy w jego całokształcie. Postępowanie w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego jest szczególnym postępowaniem, którego przebieg został szczegółowo unormowany w art.15219 p.w.p. Zgodnie z ustępem pierwszym tego przepisu Urząd Patentowy niezwłocznie zawiadamia zgłaszającego o wniesieniu sprzeciwu oraz informuje strony postępowania o możliwości ugodowego rozstrzygnięcia sporu w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia informacji. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, Urząd Patentowy wzywa zgłaszającego do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw w wyznaczonym terminie. W odpowiedzi na sprzeciw zgłaszający przedstawia zarzuty oraz przytacza wszystkie okoliczności faktyczne i dowody na ich poparcie (ust. 3). Urząd Patentowy przekazuje wnoszącemu sprzeciw odpowiedź na sprzeciw oraz wyznacza mu termin na zajęcie stanowiska i uzupełnienie dowodów. Przepis art. 169 ust. 6 stosuje się odpowiednio (ust. 5). Zgłaszający może odnieść się do dowodów i twierdzeń przedstawionych na podstawie ust. 5 przez wnoszącego sprzeciw w terminie wyznaczonym przez Urząd Patentowy (ust. 6). Zgodnie z art. 15223 ust. 1 p.w.p. do postępowania w sprawie sprzeciwu przepisy art. 242 ust. 1 i 2, art. 251, art. 252 i art. 253 ust. 1 p.w.p. stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 252 p.w.p. w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że w postępowaniu w sprawie sprzeciwu zasada działania organu z urzędu w kwestiach dotyczących ustalania i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy podlega odpowiedniej modyfikacji stosownie do powołanych przepisów. Organ w tym postępowaniu powinien przede wszystkim wyczerpująco rozpatrzeć i ocenić materiał dowodowy przedstawiony przez strony, a zwłaszcza przez wnoszącego sprzeciw, który stosownie do art.15217 ust.3 p.w.p. już w sprzeciwie winien wskazać jego podstawę faktyczną i prawną wraz z uzasadnieniem i zakresem sprzeciwu. Zgłaszający znak towarowy w odpowiedzi na sprzeciw winien przedstawić zarzuty oraz przytoczyć wszystkie okoliczności faktyczne i dowody na ich poparcie, może również odnieść się do dowodów i twierdzeń przedstawionych przez wnoszącego sprzeciw po otrzymaniu odpowiedzi na sprzeciw (art. 15219 ust. 3 i 6 p.w.p.). Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę, że w rozpatrywanej sprawie zgłaszający nie zajął stanowiska w przedmiocie sprzeciwu wobec dokonanego przez niego zgłoszenia znaku towarowego. Nie przedstawił żadnych zarzutów, nie przytoczył okoliczności faktycznych, ani dowodów na ich poparcie. Zatem jedyny materiał dowodowy jakim dysponował Urząd Patentowy RP został przedstawiony przez wnoszącego sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że materiał ten winien być poddany ocenie z zachowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 15223 ust. 1 p.w.p., w zakresie, w jakim powołane uregulowania nakazują rozpatrzyć materiał dowodowy w jego całokształcie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę, że Urząd Patentowy RP w ogóle nie przeanalizował treści przedstawionych przez wnoszącego sprzeciw wiadomości mailowych, do których były załączone różne loga. Odnosząc się do wywodów skargi kasacyjnej zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji jedynie dodatkowo wskazał na brak odniesienia się przez zgłaszającego do zarzutów wnoszącego sprzeciw i przedstawionych przez niego dowodów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na gruncie rozpatrywanej sprawy, należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że brak przedstawienia przez zgłaszającego odpowiedzi na sprzeciw i jakichkolwiek argumentów przeciwko zarzutom sprzeciwu winien być wzięty przez organ pod uwagę przy ocenie całokształtu okoliczności sprawy. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględnił to, że pełnomocnik skarżącego, który występował wcześniej w sprawie, sporządził w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedź na skargę kasacyjną.