II GSK 262/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Łukasz Gaweł po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 120/22 w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 8 listopada 2021 r. nr EA-b-1916/417/21 w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną sportową w celu szkoleniowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. P. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 120/22 oddalił skargę P. P. (dalej: Skarżący, Strona, Wnioskodawca) na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej: KGP, Komendant GP) z 8 listopada 2021 r. nr EA-b-1916/417/21, którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z 25 sierpnia 2021 r. nr [...], o odmowie wydania Wnioskodawcy pozwolenia na broń palną sportową do celu szkoleniowego w łącznej liczbie 10 egzemplarzy, na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r., poz. 955; dalej: u.b.a.), wobec stwierdzenia, że zachodzą okoliczności uzasadniające stanowisko, że Strona stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, Strona wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając ww. wyrok w całości i wnosząc o: jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie od Organu II instancji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a., § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 10 ust 1 u.b.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ wyżej wskazanych przepisów postępowania administracyjnego polegające na braku wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego i okoliczności faktycznych mających wpływ na treść decyzji i zaniechanie przez organ dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz błędne przyjęcie, że Skarżący stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a w szczególności: a) dowolne, bez zbadania okoliczności sprawy i podjęte wbrew domniemaniom wynikającym z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 5 § 1 k.p.k. przyjęcie, że postępowanie przed Sądem Rejonowym w [...] budzi wątpliwość odnośnie do zagrożenia przez Skarżącego dla porządku prawnego, pomimo że w sprawie tej nie zapadł wyrok skazujący, Skarżący nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, a organ nie zapoznał się nawet z aktami tej sprawy; b) pominięcie przy wydaniu zaskarżonej decyzji twierdzeń o bezzasadnym kierowaniu przeciwko Skarżącemu postępowań karnych przez M. K. i dowodów na poparcie tych twierdzeń, a w szczególności: znajdujących się w aktach, prawomocnych wyroków karnych skazujących M. K., wnioskowanych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Prokuratury Rejonowej w [...]; c) dowolne, bez zbadania okoliczności sprawy i podjęte wbrew domniemaniom wynikającym z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 5 § 1 k.p.k. ustalenia że Skarżący dopuścił się czynu zarzuconego aktem oskarżenia w sprawie przed Sądem Rejonowym dla [...] pomimo że w sprawie tej nie zapadł wyrok skazujący, została ona wiele lat temu prawomocnie umorzona, Skarżący nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, a organ nie zapoznał się nawet z aktami tej sprawy; d) zaniechanie przesłuchania Skarżącego na okoliczności objęte aktem oskarżenia w sprawie [...] w sytuacji, gdy jedną z przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję, było powołanie się na te okoliczności; 2) art. 151 p.p.s.a w związku z art. 80 k.p.a. i art. 84 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ wyżej wskazanych przepisów postępowania administracyjnego polegające na całkowicie dowolnym i niepopartym dowodem z opinii biegłego psychologa, zanegowaniem znajdujących się w aktach opinii biegłych i przyjęcie, że Skarżący jest osobą mogącą reagować gwałtownie, impulsywnie i nieadekwatnie do okoliczności a także, że znajdując się w sytuacji stresowej może zareagować nieadekwatnie do okoliczności używając broni palnej, w sytuacji gdy powyższym okolicznościom przeczy zarówno złożona do akt sprawy Opinia [...] Sądu Okręgowego [...] z [...] stycznia 2017r., jak i orzeczenie psychologiczne wydane na potrzeby postępowania, a organ ani nie zakwestionował tych opinii, ani nie dysponuje inną opinią potwierdzającą przyjęte przez organ błędne założenie; 3) art. 151 p.p.s.a w związku z art. 7 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a. i art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ wyżej wskazanych przepisów postępowania administracyjnego polegające na niewykonaniu wytycznych zawartych w decyzji KGP z 26 maja 2021, którą uchylono poprzednią decyzję Komendanta Stołecznego Policji wydaną w niniejszej sprawie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, to jest: a) zaniechanie dodatkowych wyjaśnień w zakresie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, stwierdzających że Strona może dysponować bronią; b) zaniechanie dokładnego wyjaśnienia szczegółów spraw [...] i [...]; c) zaniechanie czynności mających na celu wyjaśnienie kwestii dotyczących konfliktu Skarżącego z M. K. i pominięcie wnioskowanych przez stronę dowodów dotyczących tego konfliktu; 4) art. 151 p.p.s.a w związku z art. 10 ust. 1 u.b.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ tego przepisu poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że niezawiniony przez Skarżącego konflikt z [...] jest okolicznością wskazującą na zagrożenie przez Skarżącego dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego; 5) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a i art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez nierozpoznanie i nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, to jest nieodniesienie się do zarzutów naruszenia art. 7 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a. i art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. a także zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 u.b.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej Autor przedstawił argumentację na poparcie zgłoszonych zarzutów. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na rozprawie NSA na mocy art. 111 § 2 p.p.s.a. połączył do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt: II GSK 260/23, II GSK 261/23, II GSK 262/23, II GSK 263/23. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Strony nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił zatem od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Przed oceną skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględnia jednak z urzędu nieważność postępowania. W sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyszczególnione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie Sądu odwoławczego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Zadaniem autora skargi kasacyjnej jest więc sformułowanie zarzutów kasacyjnych, a w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania również wykazanie, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To ostatnie twierdzenie jest tym bardziej ważne, ponieważ Strona skargę kasacyjną oparła na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i zgłosiła wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, wobec braku zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd odwoławczy może odnieść się do kwestii prawa materialnego tylko w zakresie koniecznym ze względu na podniesione zarzuty procesowe. W konsekwencji Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do kwestionowania wykładni przepisów prawa materialnego poczynionej przez Sąd I instancji, szczególnie że zakres związania wykładnią prawa materialnego wytycza granice skuteczności wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej. Opisany przypadek wystąpił w kontrolowanej skardze kasacyjnej, gdyż Skarżący w ramach zarzutu z pkt 4) petitum skargi kasacyjnej, wskazanego jako zarzut naruszenia przepisów postępowania: art. 151 p.p.s.a. w zw. z 10 ust. 1 u.b.a. podnosił błędną wykładnię art. 10 ust. 1 u.b.a. (czyli zarzut mieszczący się w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, gdyż przepis art. 10 ust. u.b.a. stanowił podstawę materialną zaskarżonej decyzji). Zarzut ten wobec wadliwej konstrukcji nie mógł być skuteczny, a do tego okazał się także nietrafny. Zarzut ten - dotyczący błędnej wykładni art. 10 ust. 1 u.b.a. przez przyjęcie, że konflikt z [...] może być okolicznością wskazującą na zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, został oparty na założeniu, że konflikt był niezawiniony przez Skarżącego, a zatem powinien pozostawać bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Takie ujęcie nie odpowiada jednak konstrukcji art. 10 ust. 1 ustawy. Przepis ten nie wymaga ustalenia "winy" wnioskodawcy w powstaniu konfliktu, lecz nakazuje ocenić, czy w świetle wszystkich okoliczności osoba ubiegająca się o broń daje gwarancję, że nie sprowadzi zagrożenia dla samego siebie, jak i dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sam fakt długoletniego, ostrego konfliktu [...], połączonego z zachowaniami przemocowymi lub impulsywnymi, może być zatem relewantny niezależnie od tego, jak rozkłada się odpowiedzialność za jego genezę. Osoby ubiegające się o pozwolenie na broń powinny bowiem dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym bardziej, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawo do posiadania broni ma w świetle omawianej ustawy reglamentacyjny charakter, zatem osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy (por. wyrok NSA z 14 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3221/17; opublikowany, jak niżej cytowane wyroki: orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do zarzutu zgłoszonego w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 u.b.a., należy wskazać, że jego istota sprowadza się do kwestionowania przyjętej przez Organy i zaakceptowanej przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego, w szczególności w zakresie wykorzystania informacji wynikających z postępowań karnych oraz znaczenia przypisanego tym okolicznościom dla oceny przesłanki z art. 10 ust. 1 u.b.a. W tym zakresie nie sposób podzielić stanowiska Skarżącego, jakoby WSA zaakceptował decyzję wydaną bez wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Istota tego zarzutu sprowadza się do twierdzenia, że Organy oparły się na samych aktach oskarżenia i wbrew domniemaniu niewinności przyjęły popełnienie przez Skarżącego określonych czynów. Tak postawiony zarzut nie oddaje jednak rzeczywistej podstawy rozstrzygnięcia. W sprawie o wydanie pozwolenia na broń organ nie rozstrzyga o odpowiedzialności karnej strony, lecz dokonuje prognozy, czy dana osoba daje rękojmię, że nie będzie stanowić zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Musi być stwierdzone, że przesłanka rękojmi występuje. Ta ocena ma charakter prewencyjny i z natury rzeczy może uwzględniać także te okoliczności, które nie zakończyły się wyrokiem skazującym, jeżeli rzutują one na ocenę postawy i sposobu reagowania wnioskodawcy. Chodzi o zachowania wnioskodawcy, które mogą wskazywać na jego określone właściwości, tendencje lub skłonności do nieprzestrzegania lub lekceważenia porządku prawnego. Z tego względu samo odwołanie się do spraw o sygn. akt [...] oraz [...] nie oznacza jeszcze naruszenia art. 42 ust. 3 Konstytucji RP ani art. 5 § 1 k.p.k. Organ i WSA nie przypisywały Skarżącemu winy w sensie karnym, lecz oceniały, czy całokształt jego zachowań i relacji interpersonalnych pozwala na obdarzenie go zaufaniem koniecznym przy dostępie do broni. Bezpośrednie uregulowanie w przepisach konstytucyjnych zasady procesu karnego (np. art. 42 ust. 3 ustawy zasadniczej), jaką jest domniemanie niewinności, nie oznacza rozciągnięcia tej gwarancji konstytucyjnej na procedury ustawowe, których celem w ogóle nie jest ustalenie naganności zachowania ludzkiego i wymierzenie sankcji (por. wyroki NSA z 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 4618/16; 13 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 1193/21). Ponadto w materiale sprawy istniały podstawy do przyjęcia, że Wnioskodawca stanowił zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Postępowanie karne w sprawie [...] zakończyło się ugodą zawartą [...] maja 2015 r., w której Strona przyznała się do użycia broni z gumowymi kulkami i zobowiązała do nieużywania takiej broni w stosunku do innych uczestników ruchu (Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z [...] września 2015 r., sygn. akt [...] postępowanie umorzył wobec Strony). Z kolei w sprawie [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] Skarżący przyznał, że miał zapaść wyrok korzystny dla niego, ale Wnioskodawca nie przedstawił tego orzeczenia Sądowi I instancji. Ponadto w [...] Strony istniał długotrwały konflikt, w który wpisywały się postępowania karne przeciwko niemu, jak i byłej [...], szereg agresywnych, impulsywnych zachowań szczegółowo opisanych w wyroku Sądu Okręgowego [...] z [...] marca 2017 r., sygn. akt [...]. Do tego w opinii KP Warszawa –[...] z [...] sierpnia 2020 r. wspomina się także o popełnionych przez Stronę wykroczeniach w ruchu drogowym, również w 2019 i 2020 r. Dlatego ilość stwierdzonych zdarzeń, do tego podważających dawanie przez Stronę rękojmi, że nie stanowi zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, nagromadzonych w okresie kilku lat, dawała uzasadnione podstawy do przyjęcia przez organy i za nimi przez WSA, że Skarżący nie spełniał przesłanki z art. 10 ust. 1 u.b.a. Należy podkreślić, że prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dająca rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem (wyroki NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1097/11; 23 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 411/21; 26 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 1994/21). Nie zasługuje też na podzielenie ta część zarzutu pierwszego, która dotyczy pominięcia twierdzeń Skarżącego o bezzasadnym kierowaniu przeciwko niemu postępowań karnych przez byłą [...] oraz dowodów mających to potwierdzać. W postępowaniu o pozwolenie na broń nie chodzi o definitywne rozstrzygnięcie, która ze stron konfliktu rodzinnego ponosi za niego większą odpowiedzialność, lecz o ocenę, czy natężenie tego konfliktu i sposób reagowania wnioskodawcy w jego ramach pozwalają na pozytywną prognozę co do bezpiecznego posługiwania się bronią. Nawet więc przy założeniu, że część zachowań byłej [...] Skarżącego była naganna, nie niweczy to znaczenia tych okoliczności, które Organy przypisały samemu Skarżącemu. Dla zastosowania art. 10 ust. 1 u.b.a. istotne jest bowiem nie tyle źródło konfliktu, ile jego istnienie, przebieg oraz sposób reagowania wnioskodawcy. W tym zakresie Organy dysponowały materiałem pozwalającym na dokonanie oceny, a Sąd I instancji zasadnie uznał tę ocenę za dopuszczalną. Z tych samych względów nie można uznać za istotne procesowo podnoszone przez Skarżącego zaniechanie przesłuchania Strony na okoliczności objęte sprawą o sygn. akt [...]. Z akt sprawy wynika, że Skarżący miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska i wyjaśnień co do okoliczności sprawy, a Organ odniósł się do jego twierdzeń. Brak przeprowadzenia dowodu w postulowanym przez Stronę zakresie, nie oznacza samo przez się naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jeżeli zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do dokonania oceny. Za niezasadny należało także uznać zarzut zgłoszony w pkt 2) petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 80 i 84 k.p.a. Skarżący zarzucając WSA naruszenie art. 151 p.p.s.a. twierdzi, że Organ wbrew opiniom specjalistycznym samodzielnie przypisał mu impulsywność i skłonność do reakcji nieadekwatnych do sytuacji. Zarzut ten ujmuje jednak rolę opinii psychologicznej zbyt szeroko. Orzeczenie psychologiczne i opinia [...] mają niewątpliwie istotne znaczenie, ale nie zamykają organowi drogi do oceny innych okoliczności relewantnych z punktu widzenia art. 10 ust. 1 u.b.a. Organ nie zastępował biegłego psychologa, lecz zestawił pozytywne wyniki badań z innymi dowodami, w szczególności z zachowaniem Skarżącego w sytuacjach konfliktowych oraz z materiałem dotyczącym przebiegu wieloletniego sporu rodzinnego. Od osób ubiegających się o pozwolenie na broń należy wymagać nieskazitelnej postawy, a sama pozytywna ocena psychologiczna nie przekreśla możliwości odmowy, jeżeli z innych ustaleń wynika realna wątpliwość co do rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią. Taka wykładnia jest zgodna z art. 10 ust. 1 ustawy. Nie jest trafny również zarzut zgłoszony w pkt 3) petitum skargi kasacyjnej, dotyczący niewykonania wytycznych zawartych w decyzji kasacyjnej Komendanta KG z 26 maja 2021 r. Z akt sprawy wynika, że po uchyleniu poprzedniej decyzji Organ I instancji ponownie przeprowadził postępowanie, uzupełniając materiał dowodowy, w tym odnosząc się do wskazanych postępowań karnych oraz do sytuacji osobistej Skarżącego. To, że Skarżący oczekiwał dalszych lub odmiennych ustaleń, nie oznacza, że wytyczne nie zostały wykonane. Sąd uznał za nietrafny zarzut zgłoszony w pkt 5) petitum skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez rzekome nieodniesienie się przez WSA do wszystkich zarzutów skargi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala odtworzyć tok rozumowania Sądu I instancji oraz przyczyny, dla których uznał on decyzję organu za zgodną z prawem. Sąd wyraźnie odniósł się do kwestii zakresu materiału dowodowego, znaczenia postępowań karnych, konfliktu rodzinnego oraz wykładni art. 10 ust. 1 u.b.a., uznając, że dla zastosowania tego przepisu nie jest konieczne istnienie skazania, a organ może brać pod uwagę także inne ustalone w toku postępowania okoliczności wskazujące na brak gwarancji bezpiecznego posługiwania się bronią. To, że nie uczynił tego w sposób odpowiadający oczekiwaniom Skarżącego, nie oznacza jeszcze, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA słusznie wskazał, że na prawidłowość rozstrzygnięcia organu odwoławczego z 8 listopada 2021 roku, nie rzutuje wydany 21 grudnia 2021 r. (czyli po wydaniu zaskarżonej decyzji) wyrok Sądu Rejonowego w [...] w sprawie [...], którym Sąd miał uniewinnić Skarżącego od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt 1 i 2 (groźby pozbawienia życia i naruszenia czynności narządów ciała byłej [...]) oraz warunkowo umorzyć wobec niego postępowanie karne na okres jednego roku próby, uznając przy tym, że Skarżący, nieumyślnie tj. nie mając takiego zamiaru, a na skutek niezachowania należytej ostrożności spowodował u [...] uszczerbek na zdrowiu, o którym mowa w art. 157 § 1 k.k., w ten sposób, że [...], które stanowiły naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni. Sąd podkreślił słusznie, że w świetle art. 10 ust. 1 u.b.a., kluczowa jest kwestia samego konkretnego zachowania Skarżącego, a nie jej ewentualna kwalifikacja prawna. Za prawidłową należało także uznać ocenę wyrażoną przez WSA, który abstrahując od trudnej sytuacji Skarżącego, spowodowanej przeszkodami ze strony byłej [...], w utrzymywaniu, jako ojciec, kontaktów z własnym dzieckiem wskazał, że nie ulega wątpliwości, że sytuacja ta niesie ze sobą duży ciężar negatywnych emocji po obu stronach, w tym także po stronie Skarżącego. Opisane zachowania Skarżącego potwierdzały, co zasadnie zauważył WSA, że prawidłowo Organy wywiodły brak rękojmi ze strony Skarżącego, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego także z faktu silnego skonfliktowania byłych małżonków i braku szans na zmianę tej sytuacji. Brak szczegółowego odniesienia się do każdego argumentu w sposób oczekiwany przez Skarżącego nie stanowi jeszcze naruszenia wskazanych przepisów. Podsumowując, zasadniczy tok rozumowania skargi kasacyjnej zmierza do utożsamienia postępowania o wydanie pozwolenia na broń z postępowaniem karnym i do przyjęcia, że bez prawomocnego skazania organ nie może negatywnie ocenić rękojmi wnioskodawcy. Takie założenie nie znajduje podstaw w art. 10 ust. 1 u.b.a. Przepis ten ma charakter prewencyjny, a jego zastosowanie wymaga oceny prognostycznej, dokonywanej na podstawie całokształtu ustalonych okoliczności. W realiach tej sprawy WSA miał podstawy, aby uznać, że Organ nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów i że zgromadzony materiał pozwalał na przyjęcie, iż Skarżący nie daje dostatecznej gwarancji bezpiecznego posługiwania się bronią. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla jednocześnie, że przedstawiona ocena nie przesądza o trwałym pozbawieniu Skarżącego możliwości uzyskania pozwolenia na broń w przyszłości. Utrata rękojmi należytego wykonywania obowiązków związanych z posiadaniem broni ma charakter oceny aktualnej, uzależnionej od całokształtu okoliczności danej sprawy, i jako taka może ulec zmianie. Z tych względów skarga kasacyjna Strony podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r. poz. 118).