II GSK 261/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Łukasz Gaweł po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 119/22 w sprawie ze skargi P.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 8 listopada 2021 r. nr EA-b-1915/416/21 w przedmiocie wydanie pozwolenia na broń palną sportową do celów kolekcjonerskich 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P.P. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2022 r., (sygn. akt VI SA/Wa 119/22) oddalił skargę P.P. (dalej przywoływany jako: "Skarżący", "Strona") na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 8 listopada 2021 r. nr EA-b-1915/416/21, w przedmiocie pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął ustalenia faktyczne z których wynika: 1. Skarżący wystąpił do Komendanta Stołecznego Policji (dalej przywoływany jako: "Organ I instancji"), o wydanie pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego w łącznej liczbie 10 egzemplarzy. Wniosek swój umotywował przynależnością do stowarzyszenia o charakterze kolekcjonerskim, tj. [...] (również przedstawiając zaświadczenie). Do wniosku dołączył dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji sportowych tj. licencji PZSS uprawniającej do uprawiania sportu strzeleckiego w dyscyplinach pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa i patentu strzeleckiego potwierdzającego kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego w tych dyscyplinach strzeleckich oraz orzeczenia lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że Strona może dysponować bronią. Skarżący wskazał, iż na podstawie licencji zawodniczej PZSS jest zwolniony z egzaminu przed organem Policji, zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 955, dalej przywołana jako: "u.b.a."). 2. W toku postępowania administracyjnego Organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego o niefigurowaniu Strony w tym rejestrze datowaną na dzień 12 sierpnia 2020 r., negatywną opinię z Komisariatu Warszawa Wilanów, w której wskazano m. in., że stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz pozytywną opinię z miejsca zamieszkania wydaną przez Zastępcę Komendanta Komisariatu Policji Warszawa Ursynów. Do akt sprawy Organ I instancji włączył akt oskarżenia, wydany przez Prokuraturę Rejonową w Wołominie z 16 października 2018 r., przeciwko Skarżącemu o popełnienie czynu z art. 190 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1138 ze zm., dalej przywoływana jako: "k.k."), art. 157 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. a także przesłaną przez Stronę dokumentację sądową na okoliczność istniejącego konfliktu w rodzinie. 28 stycznia 2021 r. wpłynęło pismo Strony, w którym odniosła się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Do pisma Strona załączyła dokumenty obrazujące konflikt w rodzinie, w postaci wyroków Sądu Rejonowego w Wołominie z 17 czerwca 2019 r. (sygn. akt II K 1142/16) oraz z 20 maja 2019 r., (sygn. akt K 655/17), wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie z 17 marca 2017 r. (sygn. akt III C 561/12), opinii psychologicznej z 26 stycznia 2017 r. opracowanej na potrzeby postępowania rozwodowego oraz ugody z 22 maja 2015 r. zawartej przed mediatorem w związku ze sprawą o sygn. akt VIII K 147/15. Do akt sprawy został dołączony również odpis postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie z 18 września 2015 r. o sygn. akt VIII K 147/15. 3. Organ I instancji decyzją z 4 lutego 2021 r., działając na podstawie art. 10 ust. 1 u.b.a., odmówił wydania Stronie pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego. Organ I instancji stwierdził, iż w przypadku Skarżącego zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że stanowi on zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. 4. Komendant Główny Policji (dalej przywoływany jako: Organ II instancji) uchylił wspomnianą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji celem wyeliminowania stwierdzonych uchybień w zakresie zebranego w postępowaniu materiału dowodowego. 5. Organ I instancji z uwagi na dwie sprzeczne opinie dotyczące Skarżącego, wystąpił do jednostki Policji właściwej ze względu na miejsce jego zamieszkania tj. Komendanta Policji Warszawa Wilanów, jak i jednostki właściwej ze względu na miejsce zameldowania tj. Komendanta Policji Warszawa Ursynów o wydanie szczegółowej opinii, ze szczególnym uwzględnieniem sposobu zachowania Strony oraz przesłanie wszystkich dostępnych materiałów będących w posiadaniu niniejszych jednostek odnośnie wdrożenia w rodzinie Niebieskiej Karty. Organ I instancji zwrócił się również do Sądu Rejonowego w Wołominie o przesłanie informacji dotyczącej sposobu zakończenia toczącego się przeciwko Skarżącemu postępowania karnego pod sygn. akt V K 947/18, a także o wydanie opinii przez [...], jak i przez [...]. 18 czerwca 2021 r. Organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego, że Strona w nim nie figuruje. W piśmie z 29 czerwca 2021 r. przysłanym przez [...] została zamieszczona opinia co do Skarżącego. Wskazano, iż Skarżący uczestniczy w treningach, jak i zawodach strzeleckich, zachowuje się zgodnie z zasadami bezpieczeństwa. Sąd Rejonowy w Wołominie pismem z 21 czerwca 2021 r. poinformował, iż postępowanie karne toczące się przeciwko Skarżącemu oskarżonemu z art. 190 § 1 k.k., art. 157 § 1 k.k., art. 157 § 2 k.k. (sygn. akt V K 947/18), jest w toku. W odpowiedzi Komendanta Komisariatu Policji Warszawa Ursynów z 29 czerwca 2021 r. została zawarta informacja o pozytywnej opinii dotyczącej Strony, jednak został podkreślony fakt, iż od 10 lat nie zamieszkuje on w miejscu zameldowania. [...] w piśmie z 30 czerwca 2021 r. odpowiedziało, iż gdyby Skarżący był osobą niebezpieczną dla otoczenia, zostałby usunięty z organizacji. Komendant Komisariatu Policji Warszawa Wilanów w piśmie z 13 lipca 2021 r. wydał pozytywną opinię co do Skarżącego. Podkreślono w niej, iż wdrożona 23 marca 2015 r. w rodzinie procedura Niebieskiej Karty, została zakończona 28 września 2015 r. z powodu braku zasadności podejmowanych działań. 6. Organ I instancji decyzją z 25 sierpnia 2021 r. nr PA-B-ZII-21/20/1041/63406/S/MSZ/Dp-12187/21/W, działając na podstawie art. 10 ust. 1 u.b.a., odmówił wydania Skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego. Organ I instancji stwierdził, iż w rozpatrywanym przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. 7. Organ II instancji, decyzją z 8 listopada 2021 r. nr EA-b-1915/416/21, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdził, iż zachodzą okoliczności uzasadniające, że Skarżący może należeć do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co stanowi przesłankę do decyzji odmawiającej przyznania Stronie pozwolenia na broń. Organ II instancji wziął w pierwszej kolejności pod uwagę fakt narażenia innej osoby na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, poprzez oddanie do niej trzech strzałów kulami gumowymi z rewolweru, co spowodowało u niej obrażenia ciała w postaci rozcięcia naskórka szyi na wysokości tchawicy, rozcięcia naskórka lewego barku oraz rozcięcia na lewej dłoni (czyn z art. 160 § 1 k.k.). Organ II instancji zwrócił ponadto uwagę na toczące się przeciwko Skarżącemu przed Sądem Rejonowym w Wołominie postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 190 § 1 k.k., art. 157 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k., gdzie jako pokrzywdzona występuje córka i była żona Skarżącego. Dodatkowo Organ II instancji wskazał na istniejący konflikt rodzinny pomiędzy byłymi małżonkami, który na przestrzeni lat uległ nasileniu. W opinii Zespołu Sądowych Specjalistów Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie, wydanej 26 stycznia 2017 r., byli małżonkowie są silnie skonfliktowani i nie podejmują żadnych działań mających na celu zmianę tej sytuacji, a wręcz przeciwnie z biegiem lat konflikt zaostrza się. Okoliczności powyższe, zdaniem Organu II instancji, dają podstawę do twierdzenia, że Skarżący, posiadając broń palną i znajdując się w sytuacji stresowej, może zareagować nieadekwatnie do okoliczności wykorzystując przy tym broń palną, powodując skutki, często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie. Zdaniem Organu II instancji stały konflikt z inną osobą nie pozostaje obojętny dla ochrony takich wartości jak bezpieczeństwo innych osób. Szczególne uprawnienie, jakim jest pozwolenie na broń palną mogą posiadać jedynie osoby, dające gwarancję dysponowania bronią w sposób bezpieczny, tymczasem w przypadku Skarżącego, ustalono okoliczności budzące takie okoliczności. 8. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 9. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przywoływanym na wstępie wyroku z dnia 18 sierpnia 2022 r. orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej przywołana jako: "p.p.s.a.") W ocenie Sądu I instancji Organ II instancji wydając swą decyzję zasadnie odwołał się do samej treści skierowanego przeciwko Skarżącemu aktu oskarżenia. Nie sposób bowiem oczekiwać od Organów, aby, oceniając zasadność wniosku o udzielenie pozwolenia na broń, złożonego przez osobę, wobec której skierowano do sądu akt oskarżenia, nie brały pod uwagę sformułowanych w takim akcie oskarżenia zarzutów. Wniesienie aktu oskarżenia jest, zdaniem Sądu I instancji, jedną z najistotniejszych czynności procesowych w skargowym procesie karnym. Co więcej muszą zaistnieć określone dowody, aby oskarżyciel publiczny mógł podjąć taką decyzję. Uwzględniając zatem konieczność zaistnienia określonych dowodów, warunkującą w ogóle możliwość wywiedzenia oskarżenia wobec podejrzanego, organy Policji jak najbardziej zasadnie na etapie ustalenia stanu faktycznego sprawy, wzięły pod uwagę okoliczności wynikające z treści skierowanego przeciwko Skarżącemu aktu oskarżenia. Jednocześnie Sąd I instancji zauważył, że z tej samej przyczyny, wbrew zarzutom skargi, Organy nie były zobligowane do przeprowadzenia dowodu z całości zgromadzonej w sprawie karnej dokumentacji. Na prawidłowość rozstrzygnięcia Organu II instancji z 8 listopada 2021 r., nie rzutuje przy tym zapadły później wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z 21 grudnia 2021 r. (sygn. akt V K 947/18), którym Sąd uniewinnił Skarżącego od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt 1 i 2 (groźby pozbawienia życia i naruszenia czynności narządów ciała byłej żony) oraz warunkowo umorzył wobec niego postępowanie karne na okres jednego roku próby, uznając przy tym, że Skarżący, nieumyślnie tj. nie mając takiego zamiaru, a na skutek niezachowania należytej ostrożności spowodował u swojej córki uszczerbek na zdrowiu, o którym mowa w art. 157 § 1 k.k., w ten sposób, że po uniesieniu jej upuścił ją na ziemię, co skutkowało powstaniem u niej otarcia naskórka brody po stronie prawej, otarcia naskórka kolana prawego oraz złamania paliczka dalszego palce IV ręki prawej, które stanowiły naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni. Odnośnie do akcentowanej w skardze zmiany kwalifikacji prawnej czynu, Sąd I instancji podkreślił, że w świetle art. 10 ust. 1 u.b.a., kluczowa jest tu materia samego konkretnego zachowania Skarżącego, a nie jej ewentualna kwalifikacja prawna. Ma ona w tym wypadku znaczenie drugorzędne. Istotny jest sam fakt karalnego zachowania Strony. Co więcej, zachowanie to ewidentnie wpisuje się w dostrzeżony i podkreślony przez Organy obu instancji daleko posunięty konflikt pomiędzy Skarżącym, a jego byłą żoną, wynikający z utrudniania Skarżącemu przez byłą żonę wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką, do czego Skarżący jest uprawniony i konsekwentnie dąży. Zdaniem Sądu I instancji nie ulega wątpliwości, że sytuacja ta niesie ze sobą duży ciężar negatywnych emocji po obu stronach, w tym także po stronie Skarżącego. Świadczy o tym chociażby inkryminowane działanie pod galerią handlową, gdzie Skarżący, spotykając swoje dziecko po ponad rocznej przerwie podjął czynności, które niestety stworzyły zagrożenie dla córki. Zasadnie zatem Organy obu instancji wywiodły brak rękojmi ze strony Skarżącego, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, także z faktu silnego skonfliktowania byłych małżonków i braku szans na zmianę tej sytuacji. Sąd I instancji nie podzielił także zarzutów Skarżącego odnośnie do nieuzasadnionego powołania się przez Organy obu instancji na zdarzenie z roku 2013, dotyczące oddania przez Skarżącego trzech strzałów kulkami gumowymi z rewolweru. Pomimo bowiem, że sprawa zakończyła się umorzeniem postępowania, poprzedzonym zawarciem ugody przed mediatorem oraz zwrotem Skarżącemu rewolweru marki [...], istotne są tu same okoliczności popełnienia zarzucanego Skarżącemu czynu. Otóż jego skutkiem było po pierwsze narażenie J.P. na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a po drugie spowodowanie u niego obrażeń ciała. To zatem ten aspekt jest kluczowy dla oceny prognozy zachowania Skarżącego w przyszłości, odnośnie do ewentualnego stworzenia zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego a nie umorzenie postępowania z uwagi na pojednanie się sprawcy z pokrzywdzonym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że osoby ubiegające się o pozwolenie na broń powinny dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego przez cały okres swojego życia. Osoby posiadające pozwolenie na broń, a także ubiegające się o takie pozwolenie, powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy. Zatem niemożności odniesienia się do czynu z przeszłości, nie sposób skutecznie wywodzić z faktu umorzenia postępowania karnego wskutek pojednania się stron, gdyż Organy obu instancji ustalały zdolność Skarżącego do dysponowania bronią w oparciu o konkretne zachowanie a nie przebieg samego postępowania przed sądem. W ocenie Sądu I instancji, uprawnione jest więc stanowisko Organów obu instancji, że rodzaj popełnionych przez Skarżącego czynów oraz okoliczności ich popełnienia, w kontekście trwającej silnie zantagonizowanej relacji z byłą żoną, na tle zapewnienia Skarżącemu kontaktów z córką, powodują, iż nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, że ocena Organów obu instancji dotycząca wypełnienia przez Skarżącego przesłanki braku zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, nie wymaga, wbrew zarzutom Skarżącego, przeprowadzenia przez Organy obu instancji dodatkowego uzupełniającego postępowania w zakresie podważenia prawidłowości orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, stwierdzającego, że Skarżący może dysponować bronią. 10. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący zaskarżając ww. wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie od Organu II instancji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący zarzucił: 1) naruszenie art. 151 p.p.s.a w związku z art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a., § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 10 ust 1 u.b.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Organ II instancji wyżej wskazanych przepisów postępowania administracyjnego polegające na braku wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego i okoliczności faktycznych mających wpływ na treść decyzji i zaniechanie przez Organ II instancji dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz błędne przyjęcie, że Skarżący stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a w szczególności: a. dowolne, bez zbadania okoliczności sprawy i podjęte wbrew domniemaniom wynikającym z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 5 § 1 k.p.k. przyjęcie, że postępowania przed Sądem Rejonowym w Wołominie V K 947/18 budzi wątpliwość odnośnie do zagrożenia przez Skarżącego dla porządku prawnego, pomimo że w sprawie tej nie zapadł wyrok skazujący, skarżący nie przyznał się do zarzucanego mu czynu a Organ II instancji nie zapoznał się nawet z aktami tej sprawy. b. pominięcie przy wydaniu zaskarżonej decyzji twierdzeń o bezzasadnym kierowaniu przeciwko Skarżącemu postępowań karnych przez M.K. i dowodów na poparcie tych twierdzeń, a w szczególności: znajdujących się w aktach, prawomocnych wyroków karnych skazujących M.K., wnioskowanych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Prokuratury Rejonowej w Wołominie PR 1 Ds. 263.2018; c. dowolne, bez zbadania okoliczności sprawy i podjęte wbrew domniemaniom wynikającym z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 5 § 1 k.p.k. ustalenia że Skarżący dopuścił się czynu zarzuconego aktem oskarżenia w sprawie przed Sądem Rejonowym dla Warszawy-Mokotowa VIII K 147/15 pomimo że w sprawie tej nie zapadł wyrok skazujący, została ona wiele lat temu prawomocnie umorzona, Skarżący nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, a Organ II instancji nie zapoznał się nawet z aktami tej sprawy; d. zaniechanie przesłuchania Skarżącego na okoliczności objęte aktem oskarżenia w sprawie VIII K 147/15 w sytuacji gdy jedną z przesłanek, którymi kierował się Organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję, było powołanie się na te okoliczności; 2) naruszenie art. 151 p.p.s.a w związku z art. 80 k.p.a. i art. 84 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Organ II instancji wyżej wskazanych przepisów postępowania administracyjnego polegające na całkowicie dowolnym i niepopartym dowodem z opinii biegłego psychologa, zanegowaniem znajdujących się w aktach opinii biegłych i przyjęcie, że Skarżący jest osobą mogącą reagować gwałtownie, impulsywnie i nieadekwatnie do okoliczności a także, że znajdując się w sytuacji stresowej może zareagować nieadekwatnie do okoliczności używając broni palnej, w sytuacji gdy powyższym okolicznościom przeczy zarówno złożona do akt sprawy Opinia OZZS Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z 26 stycznia 2017, jak i orzeczenie psychologiczne wydane na potrzeby postępowania, a Organ II instancji ani nie zakwestionował tych opinii ani nie dysponuje inną opinią potwierdzającą przyjęte przez Organ II instancji błędne założenie; 3) naruszenie art. 151 p.p.s.a w związku z art. 7 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a. i art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Organ II instancji wyżej wskazanych przepisów postępowania administracyjnego polegające na niewykonaniu wytycznych zawartych w decyzji Organu II instancji z 26 maja 2021, którą uchylono poprzednią decyzję Organu I instancji wydaną w niniejszej sprawie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, to jest: a. zaniechanie dodatkowych wyjaśnień w zakresie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, stwierdzających że strona może dysponować bronią; b. zaniechanie dokładnego wyjaśnienia szczegółów spraw VIII K 147/15 i V K 947/18; c. zaniechanie czynności mających na celu wyjaśnienie kwestii dotyczących konfliktu Skarżącego z M.K. i pominięcie wnioskowanych przez stronę dowodów dotyczących tego konfliktu; 4) naruszenie art. 151 p.p.s.a w związku z art. 10 ust 1 u.b.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Organ II instancji tego przepisu poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że niezawiniony przez Skarżącego konflikt z żoną jest okolicznością wskazującą na zagrożenie przez Skarżącego dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego; 5) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a i art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez nierozpoznanie i nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, to jest nieodniesienie się do zarzutów naruszenia przez Organ II instancji art. 7 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a. i art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. a także zarzutu naruszenia przez Organ II instancji art. 10 ust 1 u.b.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu. 11. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 12. Odnosząc się do zarzutu pierwszego dotyczącego naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, należy wskazać, że jego istota sprowadza się do kwestionowania przyjętej przez Organy i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji oceny materiału dowodowego, w szczególności w zakresie wykorzystania informacji wynikających z postępowań karnych oraz znaczenia przypisanego tym okolicznościom dla oceny przesłanki z art. 10 ust. 1 u.b.a. W tym zakresie nie sposób podzielić stanowiska Skarżącego, jakoby Sąd pierwszej instancji zaakceptował decyzję wydaną bez wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Istota tego zarzutu sprowadza się do twierdzenia, że Organy oparły się na samych aktach oskarżenia i wbrew domniemaniu niewinności przyjęły popełnienie przez Skarżącego określonych czynów. Tak postawiony zarzut nie oddaje jednak rzeczywistej podstawy rozstrzygnięcia. W sprawie o wydanie pozwolenia na broń organ nie rozstrzyga o odpowiedzialności karnej strony, lecz dokonuje prognozy, czy dana osoba daje rękojmię, że nie będzie stanowić zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ta ocena ma charakter prewencyjny i z natury rzeczy może uwzględniać także te okoliczności, które nie zakończyły się wyrokiem skazującym, jeżeli rzutują one na ocenę postawy i sposobu reagowania wnioskodawcy. Z tego względu samo odwołanie się do spraw o sygn. akt V K 947/18 oraz VIII K 147/15 nie oznacza jeszcze naruszenia art. 42 ust. 3 Konstytucji RP ani art. 5 § 1 k.p.k. Organ i WSA nie przypisywały Skarżącemu winy w sensie karnym, lecz oceniały, czy całokształt jego zachowań i relacji interpersonalnych pozwala na obdarzenie go zaufaniem koniecznym przy dostępie do broni. W materiale sprawy istniały ku temu podstawy, skoro obok informacji o tych postępowaniach uwzględniono także zdarzenie z 2013 r. związane z oddaniem strzałów z rewolweru na kulki gumowe i spowodowaniem obrażeń, a także utrwalony konflikt rodzinny. 13. Nie zasługuje też na podzielenie ta część zarzutu pierwszego, która dotyczy pominięcia twierdzeń Skarżącego o bezzasadnym kierowaniu przeciwko niemu postępowań karnych przez byłą żonę oraz dowodów mających to potwierdzać. W postępowaniu o pozwolenie na broń nie chodzi o definitywne rozstrzygnięcie, która ze stron konfliktu rodzinnego ponosi za niego większą odpowiedzialność, lecz o ocenę, czy natężenie tego konfliktu i sposób reagowania wnioskodawcy w jego ramach pozwalają na pozytywną prognozę co do bezpiecznego posługiwania się bronią. Nawet więc przy założeniu, że część zachowań byłej żony Skarżącego była naganna, nie niweczy to znaczenia tych okoliczności, które Organy przypisały samemu Skarżącemu. Dla zastosowania art. 10 ust. 1 ustawy istotne jest bowiem nie tyle źródło konfliktu, ile jego istnienie, przebieg oraz sposób reagowania wnioskodawcy. W tym zakresie Organy dysponowały materiałem pozwalającym na dokonanie oceny, a Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał tę ocenę za dopuszczalną. 14. Z tych samych względów nie można uznać za istotne procesowo zaniechania przesłuchania Skarżącego na okoliczności objęte sprawą o sygn. akt VIII K 147/15. Z akt sprawy wynika, że Skarżący miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska i wyjaśnień co do okoliczności sprawy, a Organ odniósł się do jego twierdzeń. Brak przeprowadzenia dowodu w postulowanym przez Skarżącego zakresie nie oznacza sam przez się naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jeżeli zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do dokonania oceny sprawy. 15. Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 80 i art. 84 k.p.a., również nie jest zasadny. Skarżący zarzucając WSA naruszenie art. 151 p.p.s.a. twierdzi, że Organ wbrew opiniom specjalistycznym samodzielnie przypisał mu impulsywność i skłonność do reakcji nieadekwatnych do sytuacji. Zarzut ten ujmuje jednak rolę opinii psychologicznej zbyt szeroko. Orzeczenie psychologiczne i opinia OZZS mają niewątpliwie istotne znaczenie, ale nie zamykają organowi drogi do oceny innych okoliczności relewantnych z punktu widzenia art. 10 ust. 1 u.b.a. Organ nie zastępował biegłego psychologa, lecz zestawił pozytywne wyniki badań z innymi dowodami, w szczególności z zachowaniem Skarżącego w sytuacjach konfliktowych oraz z materiałem dotyczącym przebiegu wieloletniego sporu rodzinnego. Od osób ubiegających się o pozwolenie na broń należy wymagać nieskazitelnej postawy, a sama pozytywna ocena psychologiczna nie przekreśla możliwości odmowy, jeżeli z innych ustaleń wynika realna wątpliwość co do rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią. Taka wykładnia jest zgodna z art. 10 ust. 1 ustawy. 16. Nie jest trafny również zarzut trzeci, dotyczący niewykonania wytycznych zawartych w decyzji kasacyjnej Organu II instancji z dnia 26 maja 2021 r. Z akt sprawy wynika, że po uchyleniu poprzedniej decyzji Organ pierwszej instancji ponownie przeprowadził postępowanie, uzupełniając materiał dowodowy, w tym odnosząc się do wskazanych postępowań karnych oraz do sytuacji osobistej Skarżącego. To, że Skarżący oczekiwał dalszych lub odmiennych ustaleń, nie oznacza, że wytyczne nie zostały wykonane. 17. Nie zasługuje wreszcie na uwzględnienie zarzut czwarty petitum skargi kasacyjnej, dotyczący błędnej wykładni art. 10 ust. 1 u.b.a. przez przyjęcie, że konflikt z żoną może być okolicznością wskazującą na zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zarzut ten został oparty na założeniu, że konflikt był niezawiniony przez Skarżącego, a zatem powinien pozostawać bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Takie ujęcie nie odpowiada jednak konstrukcji art. 10 ust. 1 ustawy. Przepis ten nie wymaga ustalenia "winy" wnioskodawcy w powstaniu konfliktu, lecz nakazuje ocenić, czy w świetle wszystkich okoliczności osoba ubiegająca się o broń daje gwarancję, że nie sprowadzi zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sam fakt długoletniego, ostrego konfliktu rodzinnego, połączonego z zachowaniami przemocowymi lub impulsywnymi, może być zatem relewantny niezależnie od tego, jak rozkłada się odpowiedzialność za jego genezę. 18. Nie jest również trafny zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez rzekome nieodniesienie się przez WSA do wszystkich zarzutów skargi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala odtworzyć tok rozumowania Sądu pierwszej instancji oraz przyczyny, dla których uznał on decyzję organu za zgodną z prawem. Sąd wyraźnie odniósł się do kwestii zakresu materiału dowodowego, znaczenia postępowań karnych, konfliktu rodzinnego oraz wykładni art. 10 ust. 1 ustawy, uznając, że dla zastosowania tego przepisu nie jest konieczne istnienie skazania, a organ może brać pod uwagę także inne ustalone w toku postępowania okoliczności wskazujące na brak gwarancji bezpiecznego posługiwania się bronią. To, że nie uczynił tego w formule odpowiadającej oczekiwaniom Skarżącego, nie oznacza jeszcze, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA słusznie wskazał, że na prawidłowość rozstrzygnięcia organu odwoławczego z dnia 8 listopada 2021 roku, nie rzutuje przy tym zapadły później wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 21 grudnia 2021 r. (sygn. akt V K 947/18), którym Sąd uniewinnił Skarżącego od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt 1 i 2 (groźby pozbawienia życia i naruszenia czynności narządów ciała byłej żony) oraz warunkowo umorzył wobec niego postępowanie karne na okres jednego roku próby, uznając przy tym, że Skarżący, nieumyślnie tj. nie mając takiego zamiaru, a na skutek niezachowania należytej ostrożności spowodował u swojej córki uszczerbek na zdrowiu, o którym mowa w art. 157 § 1 k.k., w ten sposób, że po uniesieniu jej upuścił ją na ziemię, co skutkowało powstaniem u niej otarcia naskórka brody po stronie prawej, otarcia naskórka kolana prawego oraz złamania paliczka dalszego palce IV ręki prawej, które stanowiły naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni. Odnośnie do akcentowanej w skardze zmiany kwalifikacji prawnej czynu, słusznie zatem WSA podkreślił, że w świetle art. 10 ust. 1 u.b.a., kluczowa jest tu materia samego konkretnego zachowania Skarżącego, a nie jej ewentualna kwalifikacja prawna. 19. Za prawidłową należy także uznać ocenę wyrażoną przez WSA, który abstrahując od trudnej sytuacji Skarżącego, spowodowanej przeszkodami ze strony byłej żony, w utrzymywaniu, jako ojciec kontaktów z własnym dzieckiem wskazał, że nie ulega wątpliwości, że sytuacja ta niesie ze sobą duży ciężar negatywnych emocji po obu stronach, w tym także po stronie Skarżącego. Świadczy o tym chociażby inkryminowane działanie pod galerią handlową, gdzie Skarżący, spotykając swoje dziecko po ponad rocznej przerwie podjął czynności, które niestety stworzyły zagrożenie dla córki. Zasadnie zatem WSA uznał, że prawidłowo Organy wywiodły brak rękojmi ze strony Skarżącego, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego także z faktu silnego skonfliktowania byłych małżonków i braku szans na zmianę tej sytuacji. Brak szczegółowego odniesienia się do każdego argumentu w sposób oczekiwany przez Skarżącego nie stanowi jeszcze naruszenia wskazanych przepisów. 20. Podsumowując, zasadniczy tok rozumowania skargi kasacyjnej zmierza do utożsamienia postępowania o wydanie pozwolenia na broń z postępowaniem karnym i do przyjęcia, że bez prawomocnego skazania organ nie może negatywnie ocenić rękojmi wnioskodawcy. Takie założenie nie znajduje podstaw w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten ma charakter prewencyjny, a jego zastosowanie wymaga oceny prognostycznej, dokonywanej na podstawie całokształtu ustalonych okoliczności. W realiach tej sprawy Sąd pierwszej instancji miał podstawy, aby uznać, że Organ nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów i że zgromadzony materiał pozwalał na przyjęcie, iż Skarżący nie daje dostatecznej gwarancji bezpiecznego posługiwania się bronią. 21. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że sądowi z urzędu znane jest najnowsze orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2026 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2258/25), wydane w sprawie dotyczącej tego samego Skarżącego. W orzeczeniu tym zaakcentowano, że konflikt stanowiący tło sprawy nie miał wyłącznie charakteru historycznego, a zachowania Skarżącego oceniane były jako wskazujące na brak opanowania i impulsywność; wskazano również, że jeszcze w styczniu 2025 r. była żona Skarżącego deklarowała poczucie zagrożenia w razie przyznania mu pozwolenia na broń. Okoliczności te nie stanowią podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, mogą jednak stanowić dodatkowe potwierdzenie, że ocena dokonana przez organy administracji nie opierała się na incydentalnym, oderwanym od kontekstu zdarzeniu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla jednocześnie, że przedstawiona ocena nie przesądza o trwałym pozbawieniu Skarżącego możliwości uzyskania pozwolenia na broń w przyszłości. Utrata rękojmi należytego wykonywania obowiązków związanych z posiadaniem broni ma charakter oceny aktualnej, uzależnionej od całokształtu okoliczności danej sprawy, i jako taka może ulec zmianie. W tym kontekście znaczenie mają w szczególności stabilizacja sytuacji osobistej, wyciszenie konfliktów oraz postawa pozwalająca na przyjęcie, że korzystanie z broni nie będzie stanowiło zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. 22. Z tych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.