II GSK 2113/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 1255/22 w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 czerwca 2022 r. nr SKO.K/41.3/844/2022/9145/EŚ w przedmiocie uchylenia uprawnień do kierowania pojazdami, po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/GI 1255/22, oddalił skargę B.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 czerwca 2022 r. nr SKO.K/41.3/844/2022/9145/EŚ w przedmiocie uchylenia uprawnień do kierowania pojazdami, po wznowieniu postępowania. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia: I Postanowieniem z dnia 17 marca 2022 r. Prezydent Miasta M. - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) - wznowił z urzędu postępowanie dotyczące uprawnienia B. M. (dalej: skarżąca, strona) do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B. W uzasadnieniu wskazał na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w M. Wydział II Karny z dnia 29 sierpnia 2018 r. o sygn. akt [...] z którego wynika, że w zaświadczeniu dotyczącym ukończenia przez skarżącą szkolenia podstawowego kursu nauki jazdy kategorii B została poświadczona nieprawda. Następnie decyzją z dnia 23 maja 2022 r. Prezydent Miasta M. uchylił swoją ostateczną decyzję z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie wydania stronie prawa jazdy kategorii B. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ wskazał art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm.; dalej: u.k.p. lub ustawa o kierujących pojazdami) oraz § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2016 r. poz. 231 ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2016 r.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na ww. wyrok Sądu Rejonowego w M. W wyroku tym Sąd karny orzekł, że K.P., właściciel Ośrodka Szkolenia Kierowców w M., w zaświadczeniu o ukończeniu przez skarżącą kursu na prawo jazdy potwierdził nieprawdę co do: odbytych zajęć teoretycznych, nauki udzielenia pierwszej pomocy, egzaminu wewnętrznego praktycznego i egzaminu wewnętrznego teoretycznego. Zatem kandydatka na kierowcę nie odbyła wymaganych przez art. 23 ust. 2 pkt 1 u.k.p. zajęć części teoretycznej przeprowadzonych w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie podstaw kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym, w zakresie obowiązków i praw kierującego pojazdem, a także nie ukończyła wymaganego przez art. 23 ust. 4 u.k.p. egzaminu praktycznego wewnętrznego i egzaminu teoretycznego wewnętrznego, jak również nie odbyła wymaganej art. 23 ust. 2 pkt 3 u.k.p. nauki udzielenia pierwszej pomocy przeprowadzanej w formie wykładów i zajęć praktycznych. Organ uznał, że w rozpoznawanej sprawie z całą pewnością wystąpiła przesłanka uzasadniająca wznowienie przedmiotowego postępowania, tj. fałsz dowodów, na której podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Organ stwierdził, iż weryfikacja dokumentów wypadła negatywnie, zatem - zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 2016 r. - należało odmówić stronie wydania prawa jazdy kategorii B. Decyzją z dnia 29 czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie zaszła przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem dowód, będący podstawą wydania decyzji o wydaniu skarżącej prawa jazdy, okazał się fałszywy. SKO wskazało na treść art. 11 ust.1 pkt 3 u.k.p. i zacytowało art. 23 ust. 2 u.k.p. oraz przywołało treść prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt [...]. W ocenie SKO prawomocnym wyrokiem sądu karnego przesądzono, że w zaświadczeniu o ukończeniu kursu potwierdzono nieprawdę co do odbytych przez skarżącą zajęć teoretycznych, nauki udzielenia pierwszej pomocy, egzaminu wewnętrznego praktycznego i egzaminu wewnętrznego teoretycznego. SKO stwierdziło, że w przypadku strony weryfikacja dokumentacji związanej z uzyskaniem uprawnienia do kierowania pojazdami, zakończyła się negatywnie, gdyż ww. nie odbyła szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy kategorii B. Fakt ten - jako wynikający z prawomocnego wyroku sądu karnego - jest niewątpliwy i nie wymaga dalszego dowodzenia. Zatem należało orzec o odmowie wydania wnioskowanego prawa jazdy. Skargę na powyższą decyzję wywiodła skarżąca. Natomiast w dniu 13 lipca 2023 r. do Sądu I instancji wpłynęło drogą elektroniczną pismo procesowe Rzecznika Praw Obywatelskich (dalej: Rzecznik, RPO), który zgłosił swój udział w postepowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę strony. Zdaniem Sądu I instancji orzekające w niniejszej sprawie organy zasadnie uznały, że zachodziła podstawa do wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Okolicznością istotną dla treści rozstrzygnięcia było stwierdzenie w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w M. Wydział II Karny z dnia 29 sierpnia 2018 r. o sygn. akt [...], że w zaświadczeniu dotyczącym ukończenia przez skarżącą szkolenia podstawowego kursu nauki jazdy kategorii B, została poświadczona nieprawda. Zdaniem WSA stwierdzenie przez sąd karny sfałszowania dokumentu urzędowego, jakim jest zaświadczenie o odbyciu wymaganego prawem szkolenia, powinno uruchomić tym samym dwa postępowania administracyjne - jedno w zakresie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy - zgodnie z art. 72 u.k.p. - a drugie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie wydania prawa jazdy, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji wyjaśnił, że nie ma możliwości sanowania w ramach prowadzonego postępowania wznowieniowego braku zgodnego ze stanem rzeczywistym zaświadczenia o odbyciu szkolenia w ośrodku szkolenia kierowców, które okazało się fałszywe. Stwierdzony przez sąd karny fałsz intelektualny wydanego przez ośrodek szkolenia kierowców zaświadczenia, czyli potwierdzenia nieprawdy o odbytym szkoleniu w wymiarze i zakresie zgodnym z przepisami prawa, uniemożliwia organowi administracji prowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego, który związany jest wyrokiem karnym nie tyle w jego zakresie podmiotowym (bo przecież wyrok karny nie dotyczył skarżącej), ale właśnie w zakresie stwierdzonego w postępowaniu karnym czynu karalnego (opisanego w wyroku karnym). W ww. wyroku, sąd karny uznał, że oskarżony mi.in. cyt. "poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mających znaczenie prawne, a to faktu ukończenia przez kursanta (...) wszystkich wymaganych przez ustawę z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami zajęć szkoleniowych". Prowadzenie czynności dowodowych przez organ w kierunku wykazania, że skarżąca jednak odbyła wszystkie wymagane prawem etapy szkolenia nie jest więc możliwe. Taki wniosek znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sąd I instancji rozważył również, czy zgodnie z zarzutem Rzecznika Praw Obywatelskich, zawartym w piśmie procesowym z dnia 13 lipca 2023 r., istnieje możliwość zastosowania w postępowaniu wznowieniowym art. 64 § 2 k.p.a. i wyraził w tym zakresie odmienną niż Rzecznik ocenę prawną. Sformułowany przez Rzecznika zarzut naruszenia tego przepisu przez organy administracji, w ocenie WSA, nie jest zasadny. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zdaniem WSA wskazany przepis ukierunkowany jest na wszczęcie zwykłego postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy obok żądania skierowanego do organu administracji publicznej strona obowiązana jest na mocy przepisów prawa powszechnie obowiązującego do dołączenia do danego podania (żądania, wniosku) dodatkowych dokumentów czy wynikających z nich wymogów. Jeżeli strona uzupełni we wskazanym terminie występujące braki jej podania (żądania, wniosku) skierowanego do organu administracji to przyjmuje się, że żądanie to zostało złożone w sposób prawidłowy. W przypadku niewywiązania się przez stronę z obowiązku uzupełnienia braków podania skutkuje to pozostawieniem go bez rozpoznania. W postępowaniu wznowieniowym brak jest możliwości jego zakończenia w tej formie. Według Sądu I instancji opisana wyżej instytucja możliwa jest do wykorzystania w ramach postępowania zwyczajnego, natomiast w przypadku postępowań nadzwyczajnych sytuacja przedstawia się odmiennie. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z urzędu przez organ administracji publicznej co oznacza tym samym, że przywoływany przepis nie ma tu zastosowania, ponieważ strona skarżąca nie inicjowała tego postępowania, a jedynie została o nim powiadomiona i zapewniono jej w tym postępowaniu czynny udział poprzez możliwość wypowiedzenia się. Przywołany wyżej art. 64 § 2 k.p.a. oraz przewidziana w nim instytucja prawna możliwa byłaby do wykorzystania jedynie wówczas, gdyby inicjatorem wszczęcia takiego postępowania był skarżąca, a jej wniosek skierowany do właściwego organu administracji publicznej zawierałby braki, o którym mowa w tej regulacji. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja w nie występuje. Tym samym postawiony przez Rzecznika zarzut nie może zostać uwzględniony, a sygnalizowane naruszenia art. 2 Konstytucji RP nie są trafne, podobnie jak naruszenie art. 7 czy art. 8 k.p.a. II W skardze kasacyjnej RPO zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości, rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 149 § 1 i 2 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sytuacji, gdy po wznowieniu postępowania i stwierdzeniu zaistnienia przesłanki wznowieniowej zachodzi konieczność rozpoznania istoty sprawy, niedopuszczalne jest wezwanie do uzupełnienia braków formalnych podania inicjującego postępowanie "zwykłe"; 2) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z 2016 r. w zw. z wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasadą zaufania wynikającą z art. 8 k.p.a., prawa unijnego oraz art. 2 Konstytucji RP, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której była ona uzasadniona, albowiem kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana przedwcześnie, a jej wydanie, w świetle przywołanych zasad ogólnych i zgodnie z § 10 przywołanego rozporządzenia, powinno zostać poprzedzone wezwaniem do wylegitymowania się przez skarżącą, w odpowiednim terminie, spełnieniem przesłanki do wydania prawa jazdy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p. Argumentację na poparcie zarzutów Rzecznik przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o jej oddalenie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty naruszenia art. 149 § 1 i 2 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z 2016 r. w zw. z wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasadą zaufania wynikającą z art. 8 k.p.a., prawa unijnego oraz art. 2 Konstytucji RP, zawarte w pkt 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej. Istota tych zarzutów, na co wskazuje ich uzasadnienie, sprowadza się do twierdzenia autora skargi kasacyjnej, że w postępowaniu wznowieniowym powinien być zastosowany art. 64 § 2 k.p.a., a zatem organ powinien był wezwać skarżącą do uzupełnienia braków formalnych, tzn. do uzupełnienia dokumentacji potwierdzającej odbycie szkolenia w wymaganym prawem zakresie, tj. umożliwić skarżącej wykazanie, że została spełniona przesłanka do wydania prawa jazdy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska autora skargi kasacyjnej. Zdaniem NSA Sąd I instancji trafnie stwierdził, że art. 64 § 2 k.p.a. nie znajduje zastosowania w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu przez organ administracji. Przepis ten jest ukierunkowany na wszczęcie zwykłego postępowania administracyjnego, gdy obok żądania skierowanego do organu administracji publicznej strona obowiązana jest na mocy przepisów prawa powszechnie obowiązującego do dołączenia do danego podania (żądania, wniosku) dodatkowych dokumentów czy wynikających z nich wymogów. Jeżeli strona uzupełni we wskazanym terminie występujące braki jej podania (żądania, wniosku) skierowanego do organu administracji - to przyjmuje się, że żądanie to zostało złożone w sposób prawidłowy. W przypadku niewywiązania się przez stronę z obowiązku uzupełnienia braków podania - skutkuje to pozostawieniem go bez rozpoznania. W postępowaniu wznowieniowym brak jest możliwości jego zakończenia w tej formie. Ponadto przedmiotem uzupełnienia podania - w trybie art. 64 § 2 k.p.a. - mogą być tylko braki o charakterze formalnym. Natomiast w tym trybie nie mogą podlegać uzupełnieniu elementy postępowania wyjaśniającego warunkujące wydanie decyzji o żądanej treści (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2036/20). Takim elementem jest wymóg legitymowania się przez skarżącą zaświadczeniem, potwierdzającym odbycie szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy kategorii B. Brak takiego zaświadczenia nie może być uznany za brak formalny, gdyż jest to element warunkujący możliwość przystąpienia do egzaminu państwowego na prawo jazdy - stosownie do art. 50 ust. 2 pkt 5 u.k.p. W tym miejscu przypomnieć należy, że źródłem uprawnień do kierowania pojazdami jest decyzja wydawana przez właściwy organ po ustaleniu, że zostały spełnione wszystkie przesłanki wymagane przez prawo, w tym m.in. odbycie wymaganego szkolenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Po odbyciu szkolenia ośrodek szkolenia kierowców wydaje osobie ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdem stosowne zaświadczenie o ukończeniu szkolenia (art. 27 ust. 4). Zaświadczenie takie jest warunkiem wydania prawa jazdy. Ponadto instytucja unormowana w art. 64 § 1 i 2 k.p.a. odnosi się w istocie do takich braków formalnych wniesionego podania, które powodują jego prawną bezskuteczność, a więc niemożność w ogóle prowadzenia postępowania, np. przez brak adresu wnioskodawcy i niemożność jego ustalenia, niezałączenie dokumentu pełnomocnictwa itp. Charakterystyczną cechą tych braków jest to, że ich usunięcie może nastąpić w stosunkowo prosty sposób (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 2556/21). Zatem i z tego powodu niedopuszczalne byłoby zastosowanie w postępowaniu wznowieniowym art. 64 § 2 k.p.a. poprzez wezwanie skarżącej do uzupełnienia dokumentacji potwierdzającej odbycie szkolenia w wymaganym prawem zakresie, gdyż konieczność przedstawienia przez skarżącą zaświadczenia potwierdzającego odbycie szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy kategorii B, należy do merytorycznej oceny okoliczności w postępowaniu o wydanie prawa jazdy. Sąd I instancji trafnie stwierdził, że nie ma możliwości sanowania w ramach prowadzonego postępowania wznowieniowego braku zgodnego ze stanem rzeczywistym zaświadczenia o odbyciu szkolenia w ośrodku szkolenia kierowców, które okazało się fałszywe. Powyższa okoliczność została stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M. Wydział II Karny z dnia 29 sierpnia 2018 r. o sygn. akt [...]. W wyroku tym Sąd orzekł, że K. P., właściciel Ośrodka Szkolenia Kierowców w M., w zaświadczeniu o ukończeniu przez skarżącą kursu na prawo jazdy potwierdził nieprawdę co do odbytych zajęć teoretycznych, nauki udzielenia pierwszej pomocy, egzaminu wewnętrznego praktycznego i egzaminu wewnętrznego teoretycznego. Zatem kandydatka na kierowcę nie odbyła wymaganych przez art. 23 ust. 2 pkt 1 u.k.p. zajęć części teoretycznej przeprowadzonych w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie podstaw kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym, w zakresie obowiązków i praw kierującego pojazdem, a także nie ukończyła wymaganego przez art. 23 ust. 4 u.k.p. egzaminu praktycznego wewnętrznego i egzaminu teoretycznego wewnętrznego, jak również nie odbyła wymaganej art. 23 ust. 2 pkt 3 u.k.p. nauki udzielenia pierwszej pomocy przeprowadzanej w formie wykładów i zajęć praktycznych. Wyrok ten jest wiążący dla sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 11 p.p.s.a., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Pod pojęciem "ustalenia prawomocnego wyroku" określonym w art. 11 p.p.s.a., rozumieć należy ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego. Nie można w tej sytuacji wykazywać innymi dowodami, że okoliczności stwierdzone wspomnianym wyrokiem skazującym nie miały miejsca, albo że nie polegały na prawdzie, bądź przedstawiały się inaczej (zob. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 2310/21). Przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego (zob. wyrok NSA dnia 8 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1557/13). Tym samym w rozpoznawanej sprawie nie było możliwości prowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do obalenia ustaleń Sądu Rejonowego w M. w zakresie stwierdzonego w postępowaniu karnym czynu karalnego, opisanego w wyroku karnym w sprawie sygn. akt [...]. W sprawie nie mógł również mieć znaczenia fakt, że wyrok ten dotyczy właściciela ośrodka szkolenia kierowców, a nie samej skarżącej, skoro dokument, którym legitymowała się skarżąca, uzyskując pozytywną dla siebie decyzję w sprawie wydania prawa jazdy kat. B - poświadczał nieprawdę, co do okoliczności istotnych w sprawie administracyjnej zakończonej wydaniem na rzecz skarżącej takiej decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 751/22). W tym kontekście trzeba podnieść, że warunkiem koniecznym wydania decyzji o przyznaniu uprawnienia do kierowania pojazdami (art. 10 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami), jest kumulatywne ziszczenie się pozytywnych przesłanek jej podjęcia określonych w art. 11 u.k.p., w tym m.in., odbycia szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii (pkt 3), potwierdzonego zaświadczeniem, o którym mowa w art. 27 ust. 4 u.k.p. W sytuacji zatem, gdy ustalono w oparciu o prawomocne orzeczenie sądu karnego, że wymienione zaświadczenie o odbyciu szkolenia przez skarżącą nie jest prawdziwe, to nie można uznać, że spełnione zostały wszystkie warunki do wydania prawa jazdy (zob. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2575/17). Natomiast możliwość dalszego korzystania z wydanego na podstawie fałszywego zaświadczenia uprawnienia do kierowania pojazdami, nie może być sanowana "uzdrowiona" przez upływ czasu, skoro zaświadczenie, które przecież powinno odpowiadać prawdzie - jest koniecznym warunkiem wydania prawa jazdy. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że jakkolwiek uchylenie uprawnień do kierowania pojazdami, po wznowieniu postępowania, ingeruje w prawa nabyte skarżącej, to jednak bez uszczerbku dla standardu konstytucyjnego, albowiem zgodnie z nim ochronie podlegają prawa słusznie nabyte, nie zaś prawa nabyte niezgodnie z prawem, co wobec przedmiotu rozpoznawanej sprawy należy odnieść do nabycia uprawnień do kierowania pojazdami danej kategorii w oparciu o fałszywe zaświadczenie o odbyciu szkolenia. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.