II GSK 1926/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Irena Wiszniewska-Białecka po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy A od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Lu 110/17 w sprawie ze skargi Gminy A na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia pozostawić skargę kasacyjną bez rozpatrzenia.

Postanowieniem z 12 kwietnia 2017 r. (III SA/Lu 110/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (WSA) pozostawił bez rozpatrzenia skargę Gminy A (skarżąca) na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Lubelskiego z [...] marca 2017 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej. Podstawę prawną postanowienia stanowił art. 61 ust. 7 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 z późn. zm.; uzrp). Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącej 18 kwietnia 2017 r. Od postanowienia WSA skarżąca złożyła skargę kasacyjną, opatrzoną datą 8 maja 2017 r. i wysłaną na adres WSA. Przesyłka ze skargą kasacyjną wpłynęła do WSA 22 maja 2017 r., a następnie - w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA z 22 maja 2017 r. - przekazano ją 24 maja 2017 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA). Zarząd Województwa Lubelskiego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Ustawa o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 reguluje postępowanie sądowoadministracyjne pod wieloma względami odmiennie od trybu określonego w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; p.p.s.a.). W szczególności uzrp przewiduje krótsze niż w p.p.s.a. terminy do wniesienia skargi kasacyjnej oraz przewiduje tryb wnoszenia skargi kasacyjnej bezpośrednio do NSA. Rozwiązania te zmierzają do uzyskania efektu szybkości postępowania, idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów p.p.s.a. Zgodnie z art. 62 ust. 1 zdanie pierwsze uzrp wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną, wraz z kompletną dokumentacją, bezpośrednio do NSA w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z kolei stosownie do art. 62 ust. 1 zdanie drugie uzrp, do skargi kasacyjnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 61 ust. 6 tej ustawy. Zgodnie z art. 61 ust. 6 pkt 1 uzrp, wniesienie skargi po terminie powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. W niniejszej sprawie odpis zaskarżonego postanowienia WSA został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 18 kwietnia 2017 r. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 28 akt sądowych), a zatem 14-dniowy termin na wniesienie skargi kasacyjnej upływał 2 maja 2017 r. Złożona przez skarżącą skarga kasacyjna została opatrzona datą 8 maja 2017 r. i wysłana na adres WSA, zamiast do NSA. Z kolei WSA wysłał błędnie skierowaną do niego przesyłkę ze skargą kasacyjną do NSA 24 maja 2017 r. W tych okolicznościach należy uznać, że skarga kasacyjna została wniesiona po terminie, co musiało prowadzić do pozostawienia jej bez rozpatrzenia. Mając powyższe na względzie NSA, na podstawie art. 62 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 61 ust. 6 pkt 1 uzrp, orzekł jak w sentencji. PG