II GSK 1844/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Beata Kołosowska-Hough po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. i M. Sp. k. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1425/20 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. i M. Sp. k. w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 23 czerwca 2020 r. nr DZS.WPA.4241.2.2020.5.MG w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1425/20, na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) oddalił skargę K. Sp. z o.o. i M. Sp. k. w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 23 czerwca 2020 r., w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła K. Sp. z o.o. i M. Sp. k. w K., zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a to: - § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1643), poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że znajduje on tylko zastosowanie w przypadku, gdy realizowana jest inwestycja drogowa na podstawie aktualnej decyzji o lokalizacji zjazdu, a został złożony wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a także zostało dokonane zgłoszenie budowy; - § 3 pkt 9b rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm.), wprowadzonego § 1 pkt 2 ppkt ww. rozporządzenia z 1 sierpnia 2019 r., poprzez jego zastosowanie, mimo że zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2019 r. w niniejszej sprawie przepis ten nie może znaleźć zastosowania i w konsekwencji naruszenie - § 113 ust. 7 w zw. z § 78 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że organ prawidłowo ustalił, że przedmiotowy zjazd zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego; - art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.d.p.) poprzez jego błędne zastosowanie i związanie bytu decyzji o zezwolenie na lokalizację zjazdu z bytem pozwolenia na budowę lub zgłoszenia i stwierdzenie, że w wyniku wygaśnięcia wydanej na podstawie dotychczasowego brzmienia przepisów rozporządzenia technicznego decyzji o lokalizacji zjazdu, zgłoszenie przedmiotowych robót budowlanych się zdezaktualizowało, mimo tego, że pozwolenie na budowę jak i zgłoszenie mają charakter odrębny i niezależny od zezwolenia na lokalizację zjazdu, a obowiązujące przepisy nie przewidują dezaktualizacji czy nawet wygaśnięcia zgłoszenia w takim wypadku; - art. 29 ust. 3a poprzez jego zastosowanie i oparcie na nim twierdzenia, iż złożenie "nowego" wniosku o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu rozpoczyna na nowo postępowanie w zakresie wykonania robót budowlanych obejmujących budowę zjazdu, w którym wymagane będzie "nowe" zgłoszenie przedmiotowych robót budowlanych, mimo, że w chwili wydawania zarówno decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 23 czerwca 2020 r. (DZS.WPA 4241.2.2020.5.MG), jak i decyzji nr 107/ZP/19 z dnia 4 grudnia 2019 r. (O.KA.Z-3.424.399.2019.4.am2740) Zastępcy Dyrektora Oddziału w Katowicach Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad przepis ten nie obowiązywał; - art. 30 ust. 5 i art. 30 ust. 5b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), a które obowiązywały także w chwili wydawania przedmiotowych decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 23 czerwca 2020 r. i 4 grudnia 2019 r., poprzez ich niezastosowanie i związanie bytu zgłoszenia robót budowlanych z bytem zezwolenia na lokalizację zjazdu i stwierdzenie, że w wyniku wygaśnięcia wydanej na podstawie dotychczasowego brzmienia przepisów rozporządzenia technicznego decyzji o lokalizacji zjazdu, zgłoszenie budowy dokonane przez Skarżącego się zdezaktualizowało, mimo tego, że pozwolenie na budowę jak i zgłoszenie mają charakter odrębny i niezależny od zezwolenia na lokalizację zjazdu, a art. 30 ust. 5b ustawy Prawo budowlane przewiduje tylko jeden przypadek wygaśnięcia zgłoszenia z mocy prawa, a brak w ogóle podstawy prawnej dla stwierdzenia, że zgłoszenie budowy się zdezaktualizowało; - art. 14 ust. 1 i art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.), poprzez ich niezastosowanie i stwierdzenie, iż "związanie zarządcy drogi treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obsługi komunikacyjnej określonych terenów, w tym możliwości lokalizacji zjazdów z drogi publicznej, skutkowałoby bezprzedmiotowością regulacji art. 29 u.d.p. i wydawanych na podstawie tych przepisów decyzji administracyjnych. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może bowiem wchodzić w kompetencje zarządcy drogi", w sytuacji gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako prawo miejscowe wiąże wszystkie podmioty mające na danym terenie prawo do nieruchomości, a kwestia wydawania zezwolenia na realizację zjazdów uregulowana jest niezależnie przepisami ustawowymi. 2. przepisów postępowania, których uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu do zarzutu sformułowanego przez skarżących odnośnie naruszenia: - art. 8 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; powoływanej dalej jako: k.p.a.), przez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym - oraz przez niewystarczające, zdawkowe i dotyczące tylko części sformułowanych zarzutów odniesienie się w uzasadnieniu do zarzutu sformułowanego przez skarżących odnośnie naruszenia: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., przez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny okoliczności sprawy, w szczególności faktycznego wpływu planowanego zjazdu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, pomijając zupełnie okoliczności, z których wynika, że realizacja zjazdu poprawi bezpieczeństwo ruchu drogowego, brak rozważenia interesu stron oraz zdecydowane przeciwstawienie bez należnego uzasadnienia interesu społecznego słusznemu interesowi strony i przekroczenie granic uznania administracyjnego, - wystąpienie sprzeczności w uzasadnieniu wyroku w kwestii zakresu obowiązywania § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, polegające na tym, że: - raz organ twierdzi, że przepis ten dotyczy sytuacji, gdy realizowana jest inwestycja drogowa na podstawie aktualnej decyzji o lokalizacji zjazdu, a następnie twierdzi, że przepis ten znajdzie zastosowanie przy rozpatrywaniu przez organy architektoniczne wniosków o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zgłoszenia czy też dokonane zgłoszenie budowy lub wykonywania robót budowlanych, co jest sprzeczne ze sobą gdyż realizacja inwestycji może nastąpić tylko po wydaniu odpowiedniego zezwolenia lub skutecznie dokonanego zgłoszenia realizacji inwestycji; - uzasadnienie w tej kwestii napisane jest bardzo niejasno, zawiłe i nielogicznie, w sposób pozwalający na różną nawet przeciwstawną interpretację stanowiska Sądu; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo wykazania, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, szczegółowo opisane w punkcie 1 powyżej, oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania polegające na naruszeniach art. 8 § 2 oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., opisanych w ppkt a). Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Istota sporu prawnego jaki zaistniał w rozpatrywanej sprawie, przy uwzględnieniu sposobu sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej, w szczególności zaś ich wzajemnego powiązania, uzasadnia łączne rozpatrzenie wszystkich podniesionych uchybień. Wskazać przy tym należy, że problem prawny objęty zarzutami skargi kasacyjnej w zbliżonych stanach faktycznych był już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w wyrokach: z 15 stycznia 2025 r., sygn. akt II GSK 1683/21, z 8 lipca 2021 r. sygn. akt II GSK 1344/18, z 24 czerwca 2022 r. sygn. akt II GSK 330/19, z 25 maja 2022 r. sygn. akt II GSK 103/19; z 27 lipca 2023 r. sygn. akt II GSK 421/20; z 28 września 2023 r. sygn. akt II GSK 683/20. Podzielić zatem należy argumenty wyrażone w uzasadnieniach przywołanych wyroków podkreślając, że są one aktualne również na gruncie niniejszej sprawy. Pomimo mnogości i znacznie rozbudowanej struktury, zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej w znacznej części powtarzają się i dotyczą tego samego zagadnienia, ujmowanego jednak przez stronę z różnych perspektyw. W istocie podniesione uchybienia zmierzają więc do podważenia tych samych ocen wyrażonych przez Sąd pierwszej instancji, będących wynikiem przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Na wstępie za nieuzasadnione należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Na wojewódzkim sądzie administracyjnym spoczywa zatem obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia, aby w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie budziło wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z argumentów podniesionych w pismach procesowych sprawy, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku są w wystarczającym stopniu zrozumiałe i jasne. Nie jest także wadą uzasadnienia powoływanie przez WSA orzeczeń sądowoadministracyjnych, które zapadły w sprawach o podobnych, ale nie identycznych stanach faktycznych jak w niniejszej sprawie. W tej sytuacji, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie, jakoby w niniejszej sprawie miało dojść do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest też usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a., wskazujący na odejście bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Nie jest bowiem prawdziwe twierdzenie, że zmianie nie uległ stan prawny, co szczegółowo opisał Sąd I instancji. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że w dniu 13 września 2019 r., a więc przed wniesieniem przez stronę skarżącą w dniu 27 września 2019 r. ponownego wniosku o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu, weszła w życie nowelizacja rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wprowadzona rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2019 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1643), która w § 3 rozporządzenia technicznego po punkcie 9 dodała pkt 9a i 9b, które to przepisy w sposób jednoznaczny zdefiniowały obszar skrzyżowania (§ 3 pkt 9a rozporządzenia) oraz obszar oddziaływania skrzyżowania (§ 3 pkt 9b rozporządzenia). I tak w myśl § 3 pkt 9a rozporządzenia technicznego przez obszar skrzyżowania rozumie się wspólną część przecinających lub łączących się dróg oraz odcinki tych dróg, na których występują poszerzenia jezdni spowodowane dodatkowymi pasami ruchu lub wyspami kanalizującymi, a w przypadku braku poszerzenia odcinki obejmujące minimalne długości akumulacji i zwalniania określone w § 66 i § 67 rozporządzenia. Natomiast w myśl § 3 pkt 9b rozporządzenia technicznego przez obszar oddziaływania skrzyżowania rozumie się obszar skrzyżowania powiększony o wyznaczone indywidualnie odcinki, na których występuje zwalnianie lub przyspieszanie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczaniem, jeżeli manewry te nie mogą być wykonane w obszarze skrzyżowania. Kolejny zarzut procesowy sprowadza się do twierdzenia, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organ administracji naruszył reguły zawarte w przepisach art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącej kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. WSA, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W tym kontekście należy dodać, iż Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wykładnię przepisów prawa i oceny zastosowane w tym zakresie w zaskarżonym wyroku i dlatego nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu całkowicie trafnej i wyczerpującej argumentacji sądu pierwszej instancji. Wystarczające więc będzie przytoczenie jedynie jej głównych tez. Jak zasadnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, organ w niniejszej sprawie ustalił, że projektowany zjazd publiczny znajdowałby się w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą gminną nr [...] (ul. [...]). Z przedłożonego do akt sprawy projektu zjazdu publicznego wynika, że pas wyłączenia z drogi krajowej nr [...] do przedmiotowego zjazdu pokrywałby się z pasem włączenia do ww. drogi krajowej ze skrzyżowania z ul. [...], na odcinku ok. 50,0 m. Zgodnie ze stałą organizacją ruchu pas włączenia do drogi krajowej nr [...] z drogi gminnej został oznaczony oznakowaniem poziomym P-9a "strzałka naprowadzająca w lewo" i stanowi indywidualny odcinek związany z opuszczaniem ww. skrzyżowania. Strzałki naprowadzające mają na celu uprzedzenie o konieczności opuszczenia pasa, na którym się znajdują i stosuje się je w celu uprzedzenia kierujących, że pas ruchu na którym są umieszczone kończy się lub na dalszym odcinku przeznaczony jest dla określonych rodzajów pojazdów i wobec tego kierujący obowiązani są opuścić go, przejeżdżając na pas ruchu wskazany strzałką. Skrzyżowanie z ul. [...] znajduje się w odległości około 220 m od wnioskowanego przez skarżącą zjazdu publicznego. Proponowane przez skarżącą spółkę rozwiązanie zawiera pas wyłączenia z drogi krajowej nr [...] wspólny z pasem włączenia z ul. [...]. Prawidłowo zatem WSA i organ wskazały, że w takiej sytuacji dojdzie do wydłużenia skrajnego prawego pasa ruchu "na wprost" na drodze krajowej z przesunięciem miejsca zaniku tego pasa, do proponowanej lokalizacji zjazdu publicznego, wprowadzenia kolejnego (na krótkim odcinku [...]) odcinka przeplatania pojazdów włączających się do ruchu z ul. [...], z pojazdami wyłączającymi się z ruchu z [...] do planowanego obiektu handlowego. Rację ma także Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, że oznacza to, iż na gruncie niniejszej sprawy dyspozycja zawarta w § 78 ust. 1 w zw. z § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a mianowicie niemożność usytuowania zjazdu publicznego w obszarze oddziaływania skrzyżowania, tj. w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, skutkuje koniecznością wydania decyzji negatywnej dla strony. Zgodnie bowiem z § 113 ust. 7 pkt 1 w zw. z § 78 ust. 1 tego rozporządzenia, zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła (w tym obejmującym obszar skrzyżowania). Dodatkowo z treści § 113 ust. 7 wynika, że wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności: 1) w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła; 2) w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę; 3) na odcinku drogi o pochyleniu niwelety większym niż 4%; 4) nie bliżej wierzchołka łuku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie; 5) na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (por. wyrok NSA z 2.07.2024 r., sygn. akt II GSK 2348/23 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafnie również podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że GDDKiA poinformowała stronę skarżącą o możliwości uzyskania pozytywnej decyzji w przedmiotowej sprawie w przypadku wybudowania dodatkowej jezdni obsługującej teren inwestycyjny przylegający do drogi krajowej nr [...] (przedstawiony przez skarżącą spółkę wariant nr 2). Rozwiązanie zaproponowane przez organ nie zyskało jednakże aprobaty skarżącej spółki, która wskazała na wysokie koszty realizacji omawianego wariantu, czasochłonność procesu uzgodnieniowego, jak i znaczne uszczuplenie obszaru nieruchomości skarżących pod układ drogowy. W świetle powyższych uwag jako bezzasadne należało ocenić również zarzuty naruszenia § 3 pkt 2 oraz § 3 pkt 9b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2019 r. Nie są trafione także zarzuty naruszenia art. 29 ust. 3a i art. 29 ust. 5 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 29 ust. 5 u.d.p. decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany. Nie ma zatem wątpliwości, że art. 29 ust. 5 cytowanego przepisu ustawy przewiduje wygaśnięcie decyzji o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę w ciągu 3 lat od jej wydania, gdy inwestorowi nie uda się w tym czasie wybudować zjazdu, co może nastąpić z rożnych powodów, m.in. gdy nie uda się spełnić wymogów Prawa budowlanego. W tym kontekście, powołując się na utrwalone orzecznictwo, Sąd I instancji zasadnie podkreślił, iż z literalnej wykładni tego przepisu wyraźnie wynika, że decyzja w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu, jeżeli zjazd nie zostanie wybudowany w ciągu 3 lat od jej wydania, wygasa z mocy prawa, bez względu na postanowienia innych decyzji (por. wyrok NSA z 10.07.2019 r., sygn. akt I OSK 1310/19, LEX nr 2707214). Trafnie również podkreślono w tym kontekście w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że w niniejszej sprawie, po rozpoznaniu wcześniejszego wniosku skarżącej, decyzją z dnia 2 września 2016 r., znak GDDKiA-DZ-WPA-1- zw-4251-35.9/14/15/16 organ wydał zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości składającej się z działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], położonych w miejscowości M. Jednakże w świetle art. 29 ust. 5 u.d.p. decyzja GDDKiA z dnia 2 września 2016 r. wygasła z dniem 1 września 2019 r., ponieważ w ciągu 3 lat od wydania tej decyzji zjazd nie został wybudowany. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że strona skarżąca występując z nowym wnioskiem była świadoma, że doszło do wygaśnięcia decyzji z dnia 2 września 2016 r., albowiem w przeciwnym razie dalej prowadziłaby proces inwestycyjny oraz bez znaczenia dla wygaśnięcia decyzji z dnia 2 września 2016 r. jest dokonanie w dniu 10 lipca 2019 r. przez stronę skarżącą zgłoszenia do Wojewody Śląskiego robót budowlanych obejmujących budowę zjazdu publicznego, bez sprzeciwu wojewody. Bezsporne jest bowiem, że w okresie 3 lat od wydania decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu tenże zjazd nie został wybudowany, a tym samym decyzja z dnia 2 września 2016 r. wygasła. W tym kontekście należy podkreślić, iż zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej zawiera, zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, określenie miejsca lokalizacji zjazdu i jego parametrów technicznych (por. wyrok NSA z 26.05.2020 r., II OSK 3345/19, LEX nr 3281509). Wygaśnięcie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej powoduje, że brak jest w sprawie podstawowego elementu dla wykonania robót budowlanych obejmujących budowę zjazdu, a więc określenia miejsca lokalizacji zjazdu i jego parametrów technicznych. Trafnie zatem podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu rozpoczyna proces inwestycyjny budowy zjazdu, a decyzja o lokalizacji zjazdu jest niezbędna do wykonania robót budowlanych obejmujących budowę zjazdu. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez organ i WSA, że wygaśnięcie "starej" decyzji o lokalizacji zjazdu i złożenie "nowego" wniosku o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu rozpoczyna na nowo postępowanie w zakresie wykonania robót budowlanych obejmujących budowę zjazdu, w którym wymagane będzie "nowe" zgłoszenie przedmiotowych robót budowlanych. Za usprawiedliwiony wobec tego uznać należy pogląd o istnieniu podstaw do przyjęcia, że potwierdzeniem powyższego jest brzmienie art. 29 ust. 3a u.d.p. (wszedł w życie w dniu 19 września 2020 r.), w myśl którego zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Należy pamiętać, iż zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym dopuszcza ograniczenie uprawnień właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. W orzecznictwie podkreśla się, że: - prawo własności, choć podlegające konstytucyjnej ochronie, nie jest prawem absolutnym i może podlegać ograniczeniom, jeżeli wynikają one z przepisów prawa, - takie ograniczenia wynikają m.in. z ustawy o drogach publicznych i przepisów wykonawczych do niej; - w konsekwencji obowiązujące uregulowania nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę, zwłaszcza, gdy taki dostęp jest zapewniony w innej strony. Należy też podkreślić, iż nie są zasadne także podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumenty wskazujące, iż pobliżu wnioskowanego zjazdu są zlokalizowane inne zjazdy indywidualne. Porównanie sytuacji skarżącej spółki z innymi użytkownikami nieruchomości przylegających do drogi publicznej nie jest bowiem możliwe bez jakiejkolwiek wiedzy odnośnie do sytuacji tamtych użytkowników w kontekście posiadanych nieruchomości. Nie są znane uwarunkowania związane z dotychczasowym dostępem do drogi publicznej, ani możliwości innego dostępu do drogi tych nieruchomości. Dlatego też zarzut nierówności, w sytuacji, w której nie jest możliwe stwierdzenie, czy wszyscy posiadacze charakteryzujący się tożsamą cechą relewantną zostali potraktowani odmiennie, nie mógł zostać podzielony. Wskazać należy, że interes społeczny, który należało wziąć pod uwagę w tej sprawie (ważąc go ze słusznym interesem strony), przy wydawaniu decyzji uznaniowej opartej o art. 29 ust. 4 u.d.p., najpełniej wyrażała podkreślana w sprawie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego (zob. wyrok z 26.06.2024 r., sygn. akt II GSK 1346/23 oraz wyrok z 10.11.2021 r., sygn. akt II GSK 1703/21 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie mają zatem usprawiedliwionych podstaw także zarzuty naruszenia art. 30 ust. 5 i art. 30 ust. 5b ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 14 ust. 1 i art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.