II GSK 1832/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 17 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A.Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 137/23 w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 3 lutego 2023 r. nr 0601-IGC.48.195.2022.EK w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 30 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 137/23 oddalił skargę A.Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor IAS) z 3 lutego 2023 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Od powyższego wyroku A.Z. (dalej: skarżący) złożył skargę kasacyjną, w której wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jako że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącego, celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżącego, w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a zatem wniosek złożony w skardze kasacyjnej jest uzasadniony. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie w całości, zasądzenie kosztów postępowania oraz nieprzeprowadzanie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie może zostać uwzględniony z niżej wskazanych względów. Na wstępie należy wskazać, że zaskarżoną decyzją Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z 21 października 2022 r., który w oparciu m.in. o art. 4 pkt 2 i 15, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. d, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92a ust. 1 pkt 7, art. 93 ust. 1 i 2, art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2022 r. poz. 180 ze zm.; dalej: u.t.d.), nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej kwocie 4500 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym (przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia). Stosownie do art. 93 ust. 2 u.t.d., decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną – w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego – z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Treść przytoczonego wyżej przepisu oznacza, że gdy strona zaskarżyła do sądu administracyjnego wydaną na podstawie ustawy o transporcie drogowym decyzję wykonalną, np. decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, to wstrzymanie wykonania takiej decyzji następuje z urzędu. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor IAS postanowieniem z 8 marca 2023 r., na podstawie art. 93 ust. 2 u.t.d. z urzędu wstrzymał wykonanie tej decyzji. Co istotne, postanowienie organu o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej nie utraciło mocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym na mocy art. 61 § 6 p.p.s.a., który to przepis znajduje zastosowanie zarówno do ochrony tymczasowej udzielonej przez organ na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a., jak i przez sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Przywołany przepis stanowi, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Wprawdzie sąd pierwszej instancji oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora IAS, jednak od wyroku została złożona skarga kasacyjna, a zatem orzeczenie oddalające skargę nie stało się prawomocne. Reasumując, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony, gdyż skarżący nadal korzysta z udzielonej mu ochrony tymczasowej na mocy postanowienia organu z 8 marca 2023 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.