II GSK 175/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 października 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 139/21 w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2020 r. nr OHP.906.2.9.2020.JF w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 139/21, oddalił skargę S. B. na decyzję Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2020 r. (nr OHP.906.2.9.2020.JF), którą ten organ utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kwidzynie z dnia 16 października 2020 r. (nr 4/2020) o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał m. in., że Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku prawidłowo zastosował art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1040 ze zm.) w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1367), dalej również jako: "r.ch.z." Zdaniem Sądu I instancji, orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, że skarżący nie cierpi na ołowicę, a w konsekwencji chorobę zawodową, o której mowa w poz. 1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do tego rozporządzenia (zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne). WSA w Gdańsku podał, że jak wynika z analizy narażenia zawodowego, sporządzonej w dniu 23 września 2020 r. przez PPIS w Kwidzynie, jest wysoce prawdopodobne, że S. B. w latach 1998-2018 wykonując obowiązki zawodowe na stanowiskach ślusarza, a następnie ślusarza-montera maszyn w U. sp. z o.o. w P. oraz w H. sp. z o.o. w Ł., był narażony na opary ołowiu pochodzące z przetapiania stopów ołowiu i cyny. Organy orzecznicze I i II stopnia, na podstawie analizy narażenia zawodowego, wywiadu, dostępnej dokumentacji medycznej skarżącego oraz wyników przeprowadzonych badań i konsultacji (m. in. okulistycznej, neurologicznej, psychologicznej), nie rozpoznały jednak u badanego choroby zawodowej w postaci zatrucia ostrego albo przewlekłego wywołanego przez substancje chemiczne pochodzenia zawodowego. Lekarz specjalista medycyny pracy diagnozujący skarżącego w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Gdańsku, w orzeczeniu lekarskim nr [...] z 3 lutego 2020 r. a następnie Instytut Medycyny Pracy im. Prof. J. Nofera w Łodzi, w orzeczeniu z 3 września 2020 r. (nr [...]) stwierdzili, że u S. B. nigdy nie rozpoznano i obecnie również nie występują żadne charakterystyczne objawy ołowicy, szczególnie w zakresie układów krytycznych dla zatrucia ołowiem (układ krwionośny, nerki), pod postacią np. kolki ołowniczej czy ostrej encefalopatii ołowniczej. Zdaniem jednostek orzeczniczych I i II stopnia, bóle kostno-stawowe, które skarżący wiąże z narażeniem zawodowym na ołów i uszkodzenie wątroby nie są objawami charakterystycznymi dla ołowicy. Uszkodzenie wątroby u badanego wynika z aktywnego wirusowego zapalenia wątroby typu C, natomiast przyczyną bóli kostno-stawowych jest uogólniona choroba zwyrodnieniowa, dyskopatia wielopoziomowa kręgosłupa L-S, skrzywienie kręgosłupa i zmiany pourazowe. Podwyższony poziom ołowiu we krwi, stwierdzony w maju 2014 r. również nie pozwala na stwierdzenie choroby. Wynik badania nie przekraczał wartości referencyjnych ustalonych dla osób zawodowo narażonych na ołów, a ponadto nie towarzyszyły temu żadne objawy zatrucia. S. B. złożył od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 14 października 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 139/21 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. .z 2019 r., poz. 2325), dalej jako: "p.p.s.a", poprzez oddalenie skargi pomimo tego, że organ II instancji nie rozważył w pełni zebranego w sprawie materiału dowodowego, "w tym przeciwdowodów w postaci badań lekarskich oraz z zeznań świadka K. K., który mógł podważyć wydane orzeczenie" i tym samym naruszył art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy i w konsekwencji wydanie orzeczenia w oparciu o wadliwy stan faktyczny; c) art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2351 Kodeksu pracy w związku z § 6 ust. 2 pkt 1, § 6 ust. 4 oraz § 6 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Podał m. in., że organy orzekające w sprawie choroby zawodowej nie są zwolnione od obowiązku oceny orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych w granicach określonych w art. 80 k.p.a. i nie mogą oprzeć swoich rozstrzygnięć na orzeczeniach lekarskich o lakonicznej treści, nie zawierających przekonującego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznych z przepisami prawa. Wnoszący skargę kasacyjną dodał, że organy obu instancji (i następnie Sąd I instancji) nie wzięły pod uwagę, że jego były pracodawca nie prowadził badań profilaktycznych, przewidzianych dla osób zatrudnionych na stanowiskach związanych z narażeniem na ołów. Brak dokumentacji medycznej spowodowany zaniechaniem pracodawcy, nie pozwala ustalić przyczyn obecnego złego stanu zdrowia skarżącego i nie może działać na jego niekorzyść. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jest więc związany skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają konstrukcyjne elementy tej skargi określone w art. 176 p.p.s.a., w tym przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych wymaga zaś zarówno określenia naruszonych przepisów prawa (materialnego, procesowego), jak i wyjaśnienia, na czym to naruszenie polegało, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak, w jego ocenie, powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, a dopiero w drugiej kolejności może dokonywać oceny zarzutów materialnych. Zachowanie takiej kolejności w rozpoznawaniu zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wówczas, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Przede wszystkim nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej, w którym jej autor wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art.134 § 1 tej ustawy, poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu tego zarzutu wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że organ II instancji nie rozważył w pełni zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób nieuprawniony oparł się wyłącznie na opiniach jednostek orzeczniczych obu instancji, pomijając dowody z zeznań świadków. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Oznacza to, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu Sąd I instancji jest obowiązany do badania jego zgodności z prawem w pełnym zakresie i uwzględnienia z urzędu naruszeń prawa, których nie dostrzegła strona wnosząca skargę. O jego naruszeniu można byłoby mówić, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyroki NSA: z 27 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 561/22, z 8 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 1591/20, z 17 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 4309/21, z 26 września 2024 r., sygn. akt III OSK 4/23). Tymczasem autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił w czym upatruje naruszenia tego przepisu przez Sąd I instancji, nie podał, w jaki sposób WSA w Gdańsku wykroczył poza granice sprawy, a więc uczynił przedmiotem rozpoznania inną sprawę administracyjną niż ta, w której wniesiono skargę, albo też dlaczego uznał, że w nieuprawniony sposób ograniczył się do zbadania samych tylko zarzutów skargi. Zdaniem NSA, wbrew zarzutom procesowym skargi kasacyjnej Sąd I instancji zasadnie przyjął, że organ szczegółowo rozważył wszelkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i w związku z tym zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art., 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie są usprawiedliwione. Nie można podzielić poglądu autora skargi kasacyjnej, że Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku prowadził postępowanie niezgodnie z wymaganiami procedury administracyjnej, ponieważ w sposób nieuzasadniony oparł się wyłącznie na orzeczeniach lekarskich Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Gdańsku z 3 lutego 2020 r. oraz Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z 3 września 2020 r. Orzeczenia lekarskie w przedmiocie choroby zawodowej wydają w I instancji lekarze wojewódzkich ośrodków medycyny pracy lub klinik i poradni chorób zawodowych, uniwersytetów bądź akademii medycznych, a w II instancji - instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy (§ 5 ust. 2 i 3 r.ch.z.), na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Jak przyjmuje się w utrwalonym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzeczenia te mają walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i stanowią dowód w dziedzinie wiadomości specjalnych w zakresie zdrowia człowieka, w tym wpływu środowiska pracy na stan tego zdrowia (por. np. wyroki NSA z: 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 583/23, z 7 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 1828/23 i z 29 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 110/25). Oznacza to, że organy inspekcji sanitarnej zasadniczo uprawnione są wyłącznie do kontroli formalnej tych orzeczeń. Z uwzględnieniem art. 80 k.p.a., w ramach tej kontroli ocenie podlega, czy wywody i wnioski sformułowane w tych orzeczeniach są należycie uzasadnione i zgodne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Orzeczenia te są więc dla orzekających organów administracji w zasadzie wiążące i jeżeli nie budzą istotnych wątpliwości natury formalnej i logicznej, stanowią jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej (wyrok NSA z 19 marca 2021 r., sygn. akt II GSK 52/21). Zdaniem NSA, organy obu instancji dokonały oceny orzeczeń lekarskich w dopuszczalnym zakresie, a same stwierdzenia strony o nieprawidłowości tych opinii nie mogły odnieść zamierzonego skutku i doprowadzić do uwzględnienia skargi. W ocenie Sądu II instancji, zarzuty dotyczące naruszenia norm proceduralnych są gołosłowne, a uzasadnienie skargi kasacyjnej stanowi jedynie polemikę z wypowiedziami WSA w Gdańsku. Autor skargi kasacyjnej nie przedstawił bowiem żadnych dowodów, który miałyby ewentualnie wpływ na podjęte przez organy decyzje, a następnie na rozstrzygniecie Sądu I instancji. Nie jest również uzasadniony zarzut, w którym wnoszący skargę kasacyjną podnosi niezasadne przyjęcie przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wszystkim wymaganiom określonym w powołanym przepisie: wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Należy wyjaśnić, że do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnie wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie (por. np. wyroki NSA z: 23 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 980/21, z 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 1959/24, z 27 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 646/25). W ocenie Sądu kasacyjnego skarżący faktycznie nie zarzuca, by uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub że sporządzono je w sposób uniemożliwiający jej kontrolę sądową. Zarzut ten zawiera bowiem w gruncie rzeczy polemikę z rozstrzygnięciami organów. Treść tego zarzutu i jego uzasadnienie nie koresponduje więc z treścią powołanego przepisu. NSA nie uznaje wreszcie za uzasadniony zarzut naruszenia przez WSA w Gdańsku art. 141 § 4 p.p.s.a,, w którym ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje w swym orzecznictwie, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyroki NSA z: 17 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 138/25, z 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 2631/21, z 29 lipca 2025 r., sygn. akt III OSK 774/22). Pomijając już to, że zdaniem NSA, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w powołanym przepisie, należy zauważyć, że wnoszący skargę kasacyjną upatruje jego naruszenie w nieustaleniu przez organ wszystkich istotnych okoliczności sprawy i niezasadnym zaakceptowaniu tego stanowiska przez Sąd I instancji. W istocie więc zarzut ten nie koresponduje z jego uzasadnieniem i dlatego nie może być uwzględniony. W odniesieniu do ostatniego z zarzutów sformułowanych na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a, tj. dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a.., należy podnieść, że powołany przepis ustawy procesowej nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym (por. np. wyroki NSA z: 15 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 483/23, z 10 grudnia 2024 r., sygn. akt I GSK 1733/21 i z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 2185/22). Z tego co dotychczas powiedziano wynika, że autor skargi kasacyjnej w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania .skutecznie nie podważył ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych sprawy. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną jest związany ustaleniami faktycznymi przyjętymi przez Sąd I instancji, nie ma podstaw do ich kwestionowania. Według NSA zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art 2351 K.p. w związku z § 6 ust. 2 pkt 1 i § 6 ust. 4 oraz § 6 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., przez ich niewłaściwe zastosowanie, również nie są usprawiedliwione. Jak już podniesiono, wskazując na tę postać naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do ustalonego stanu faktycznego i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. Podkreślenia przy tym wymaga, że ocena tego rodzaju zarzutu, może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa wyroku, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Przepis § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, którego błędne zastosowanie zarzucono w skardze kasacyjnej, określa tryb postępowania związany z dokonywaniem oceny narażenia zawodowego i stanowi, że dokonując oceny narażenia zawodowego w odniesieniu do czynników chemicznych i fizycznych, uwzględnia się rodzaj czynnika, wartość stężeń lub natężeń i średni czas narażenia zawodowego. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał, dlaczego w rozpoznawanej sprawie, w której organy przyjęły, że S. B. w latach 1998-2018 był narażony na czynniki chemiczne (opary ołowiu pochodzące z przetapiania stopów ołowiu i cyny), przepis ten został niewłaściwie zastosowany. Ocenę zasadności zarzutu naruszenia § 6 ust. 5 rozporządzenia należy poprzedzić uwagą, że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne. Wobec powyższego jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki NSA z 27 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 218/11, z 22 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1573/12, z 6 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1669/12, z 7 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 2019/12, z 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt II GSK 360/22). Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, w zasadzie nie ma kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru w określeniu, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne ustalenie, który przepis prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną tego zarzutu. Wadliwość sformułowania zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (por. uchwałę pełnego składu NSA z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1). NSA za wadliwie skonstruowany uznał zarzut naruszenia przepisu § 6 ust. 5 rozporządzenia. Powołany przepis składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych (punktów), które - jak już powiedziano - powinny być ściśle i wyraźnie określone. Tej wadliwości rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie można usunąć poprzez skonfrontowanie zarzutu z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika bowiem, czy skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji naruszenie pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 czy pkt 5 ust. 5 § 6 tego rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał również za nieuzasadniony zarzut skargi kasacyjnej, wskazujący na naruszenie przez organy administracji (i Sąd I instancji) § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Powołany przepis, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy inspekcji sanitarnej, stanowił, że ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 2981 tej ustawy, przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także, jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie wyjaśnił, w czym przejawiało się powyższe uchybienie, nie wskazywał na wadliwości w zakresie ustalenia ryzyka zawodowego. Okoliczność, że były pracodawca skarżącego kasacyjnie nie prowadził badań profilaktycznych przewidzianych dla osób zatrudnionych na stanowiskach związanych z narażeniem na ołów, a nieistnienie takiej dokumentacji medycznej "nie może działać na niekorzyść skarżącego"", nie koresponduje z treścią tego przepisu i w konsekwencji nie może stanowić o jego niewłaściwym zastosowaniu. W konsekwencji wbrew zapatrywaniu autora skargi kasacyjnej, nie można zasadnie zarzucić organom administracji (i Sądowi I instancji) niewłaściwego zastosowania przepisu art. 2351 K.p., ponieważ, w świetle tego co już powiedziano, skarżący kasacyjnie nie zakwestionował skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, ustalonych i przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia, z których wynika, że nie cierpi na chorobę wymienioną pod poz. 1 wykazu chorób zawodowych. Konkludując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie narusza prawa. Sąd I instancji dokonał analizy wszystkich okoliczności stanu faktycznego i prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów prawa materialnego i procesowego. Zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów, dającego podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.