II GSK 1252/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Maciejko po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej G. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 924/25 w sprawie ze skargi G. H. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 20 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o ofercie postanawia: oddalić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 grudnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 924/25 oddalił skargę G. H. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z 20 grudnia 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku G. H. wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania w całości objętej skargą decyzji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że "w związku z wykazanymi i uzasadnionymi istotnymi wątpliwościami co do wystąpienia charakteru rażącego naruszeń przez Spółkę obowiązku informacyjnego i w sytuacji gdy tylko wystąpienie charakteru rażącego naruszeń obowiązku informacyjnego uprawnia Organ do nałożenia na skarżącego kasacyjnie kary finansowej, skarżący kasacyjnie podnosi że zasadne i konieczne jest wstrzymanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykonania w całości zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania w tej sprawie, stosownie do uprawnienia przewidzianego w art. 193 p.p.s.a. w zw. z art, 61 § 3 p.p.s.a. W zaskarżonej decyzji Organ nałożył na skarżącego kasacyjnie karę pieniężną w wysokości 150 000 zł, mimo że okoliczności stojące u podstaw jej wydania nasuwają wykazane istotne wątpliwości tak co do słuszności zastosowania tej sankcji, jak i co prawidłowości przestrzegania procedury przy wydaniu tej decyzji przez Organ. Wydając przedmiotową decyzję Organ naruszył podstawowe zasady prawa administracyjnego, w tym w szczególności zasadę praworządności i zasadę prawdy obiektywnej, co w sposób oczywisty naruszyło interesy skarżącego kasacyjnie. Z kolei brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny jedynie pogłębiłoby ten negatywny efekt wynikający z niesłusznej decyzji Organu. Wobec powyższego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia niniejszej sprawy stanowi gwarancję, że skarżący kasacyjnie nie poniesie negatywnych skutków wynikających z naruszenia prawa przez Organ". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem udzielić stronie skarżącej tzw. ochrony tymczasowej, która polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, przesłanki materialne uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się do takich prawnych lub faktycznych okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23). Z powyższych ustaleń wynika zatem, że warunkiem zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest wykazanie przez uprawnionego wnioskodawcę (stronę skarżącą) co najmniej na poziomie uprawdopodobnienia, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeżeli bowiem sąd administracyjny orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie są wystarczające ogólne twierdzenia strony lub wskazanie faktów, z których nie można w sposób bezpośredni wyprowadzić konkluzji, że wysoce prawdopodobna jest materializacja niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem zawarty w skardze kasacyjnej, wyżej cytowany wniosek o zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej, nie odnosi się w ogóle do ustawowych przesłanek tej ochrony. Jego autor ogniskuje swoją argumentację na zarzucanej wadliwości skarżonej decyzji. Taki stan rzeczy powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania tego wniosku, albowiem jego uzasadnienie nie pozwala na ocenę możliwości wystąpienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji ujętej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze oraz działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Admiracyjny postanowił jak w sentencji.