II FZ 955/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Po 835/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 4 lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2016 r., I SA/Po 835/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie P.B.(zwanego dalej skarżącym) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 4 lutego 2016 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. 2. Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę skarżącego. Skarżący pismem z dnia 10 czerwca 2016 r. wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu od powyższego zażalenia skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 20 września 2016 r. sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2016 r.,I SA/Po 835/16 oddalające wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z negatywnym rozpatrzeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy - sąd doręczył skarżącemu odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Odpis tego zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 24 października 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 97 akt sąd.). W dniu 27 października 2016 r. skarżący złożył ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nie dokonując stosownej opłaty. 3. Sąd odrzucił nieopłacone zażalenie postanowieniem z dnia 22 listopada 2016 r. 4. W zażaleniu na powyższe skarżący wskazał, że "nie ma szansy walczyć o swoje na legalnej drodze prawnej". Wskazał, że z wraz z małżonką "są bici z każdej strony". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 5. Zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny, że wzywa się wnoszącego zażalenie, aby pod rygorem jego odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu – czyli jeżeli strona nie zapłaci - sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu zażalenia na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: p.p.s.a.). Skoro zażalenie nie zostało opłacone – musiało zostać odrzucone, co sąd prawidłowo uczynił. Sąd działa na podstawie m.in. obowiązujących ustaw i jeżeli ustawa nakazuje sądowi określone zachowanie w określonych warunkach – sąd nie może postąpić inaczej, musi działać tak, jak nakazuje mu to ustawa. Odrzucenie nieopłaconego zażalenia było działaniem prawidłowym. Trafnie również sąd wskazał, że wniesienie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wydłuża terminu do dokonania czynności. Przyjęcie takiego stanowiska zapobiega sztucznemu tamowaniu postępowania. Pogląd ten funkcjonuje w orzecznictwie od dawna i jest od wielu lat ugruntowany (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FSK 706/09). Działanie sądu było prawidłowe, a zażalenie – jako niezasadne – podlega oddaleniu. 6. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.