II FZ 922/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 2067/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów (organ upoważniony: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie) z dnia 1 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić zażalenie.

Spółka wnioskiem z 8 grudnia 2015r. zwróciła się do Ministra Finansów reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie o wydanie interpretacji przepisów podatku dochodowego od osób fizycznych. Po wydaniu interpretacji Spółka pismem z 21 marca 2016r. zwróciła się z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 26 kwietnia 2016r., w której stwierdzono brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego została doręczona Spółce 2 maja 2005 r. Spółka skargą z 3 czerwca 2016r. wniesioną - jak wynika ze stempla na kopercie - 3 czerwca 2016r. (k. 9 akt sądowych) zakwestionowała ww. interpretację indywidualną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 września 2016 r. odrzucił powyższą skargę wskazując, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718, zwanej dalej: "P.p.s.a."), o którego treści Spółkę pouczono - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 26 kwietnia 2016 r. W sprawie termin ten został przekroczony. Z akt sprawy wynika bowiem, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 26 kwietnia 2016r. doręczono Spółce 2 maja 2016r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc 1 czerwca 2016r. Skarga została natomiast nadana w placówce pocztowej dopiero 3 czerwca 2016 r., a więc z uchybieniem terminu. W zażaleniu z 11 października 2016 r. Spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia wskazując, że w dniu 2 maja 2016 r. pod wskazanym adresem doręczeń nikt nie pracował. Jako dowód dołączono kserokopię odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z adnotacja, że pismo wpłynęło 4 maja 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zażalenie jako niezasadne, podlega oddaleniu Stosownie do art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej zwana p.p.s.a.), skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka została odebrana 2 maja 2016 r. Zatem słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, że skoro termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 1 czerwca 2016 r. to skargę nadaną w dniu 3 czerwca 2016 r. należało odrzucić. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Domniemania tego nie może obalić adnotacja strony na odpowiedzi na wezwania do usunięcia naruszenia prawa, że wpłynęło ono 4 maja 2016 r. ani samo stwierdzenie, że pod wskazanym adresem doręczeń nikt nie pracował 2 maja 2016 r. Mając na względzie powyższe na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. zażalenie należało oddalić.