II FZ 85/23

Dnia 25 września 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 25 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 13/23 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 28 października 2022 r., nr 1201-IOP1-3.4102.17.2022.10 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 14 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 13/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania, na wniosek L. G., wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 28 października 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że Skarżący nie uprawdopodobnił żadnymi środkami dowodowymi swojej sytuacji majątkowej tj. nie wskazał ani nie udokumentował swojej sytuacji finansowej w aspekcie tego, że przymusowa egzekucja zagrozi Jego płynności finansowej. Samo wskazanie na egzekucję komorniczą i wymiar zobowiązania nie mogą być uznane za spełnienie opisanej we wniosku przesłanki ryzyka przyszłej szkody w przypadku skutecznej i szybkiej egzekucji. Dalej Sąd wskazał, że okoliczności odnoszące się do sugerowanych uchybień organów w zakresie postępowania podatkowego, nie stanowią przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm., dalej "P.p.s.a."). W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. przez niezasadne przyjęcie, że w niniejszej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy sama kwota określonego przez Organ pierwszej instancji podatku w znaczącej wysokości 254.687 zł, wywołuje ww. skutki. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 28 października 2022 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu decyzji z 15 marca 2022 r. Wniesiono również o przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. wyciągu z CEIDG dla działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego, na okoliczność, że wskutek wydania zaskarżonej decyzji był On zmuszony zawiesić jej wykonywanie. Zdaniem pełnomocnika Strony świadczy to o tym, że jej wykonanie powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek tam zawartych. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Materiał, do którego odnosi się sąd administracyjny oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie, może być materiałem, który po części został dołączony do wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej "CBOSA"). Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym. Ponadto brak należytego wykazania (udokumentowania) przez wnioskodawcę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu przed rozpoznaniem wniosku (por. postanowienia NSA z 31 maja 2016 r., sygn. akt I GZ 339/16 i I GZ 340/16; z 19 lipca 2016 r., sygn. akt I GZ 418/16 i I GZ 417/16; z 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GZ 240/19; z 17 września 2019 r., sygn. akt I GZ 297/19; CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni ocenę Sądu pierwszej instancji, że wniosek Strony zawarty w skardze w istocie nie zawierał żadnego uzasadnienia. Skarżący, poza sformułowaniem w petitum skargi stosowanego żądania i przywołaniem art. 61 § 3 P.p.s.a. jako jego podstawy prawnej, w żaden sposób nie nawiązał w dalszej jej części do przesłanek z ww. przepisu, jak też nie złożył odrębnego pisma procesowego, zawierającego uzasadnienie przedmiotowego wniosku. Odnosząc się z kolei do dokumentu który Skarżący dołączył do zażalenia, należy zauważyć, że są to nowe okoliczności podniesiona dopiero na etapie postępowania zażaleniowego. Sąd pierwszej instancji nie miał wiedzy na ten temat, w związku z tym nie mógł dokonać oceny tych okoliczności. Należy podkreślić, że zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest ponowna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełnionego ewentualnie o okoliczności podniesione w zażaleniu, lecz kontrola postanowienia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wobec tego nie było podstaw, aby odnieść się do nowych okoliczności, powołanych w zażaleniu i uwzględnić je przy wydawaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.