II FZ 84/23

Dnia 25 września 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 25 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 797/23 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 28 marca 2023 r., nr 2401-IOD-2.4102.123.2020 UNP: 2401-23-074216 w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 10 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 797/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania, na wniosek W. T., wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej Katowicach z 28 marca 2023 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że zgłoszony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został uzasadniony w sposób bardzo lakoniczny. Nie zawiera on żadnych szczegółowych wyliczeń, pozwalających stwierdzić, że wykonanie decyzji może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm., dalej "P.p.s.a."). Strona nie wskazała, jakie są jej ewentualne zasoby finansowe oraz wydatki, a także, jaki będzie miało na nie wpływ wykonanie decyzji. Brak jest zatem szczegółowych danych o aktualnej sytuacji finansowej skarżącej. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie było w związku z tym możliwe zweryfikowanie, czy konieczność zapłaty należności wynikających z decyzji będzie skutkować rzeczywistym niebezpieczeństwem wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się też, analizując akta administracyjne sprawy. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. przez przyjęcie, że rozpatrywanej sprawie nie zaszła okoliczność niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek tam zawartych. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Materiał, do którego odnosi się sąd administracyjny oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie, może być materiałem, który po części został dołączony do wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej "CBOSA"). Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym. Ponadto brak należytego wykazania (udokumentowania) przez wnioskodawcę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu przed rozpoznaniem wniosku (por. postanowienia NSA z 31 maja 2016 r., sygn. akt I GZ 339/16 i I GZ 340/16; z 19 lipca 2016 r., sygn. akt I GZ 418/16 i I GZ 417/16; z 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GZ 240/19; z 17 września 2019 r., sygn. akt I GZ 297/19; CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni ocenę Sądu pierwszej instancji, że wniosek Strony zawarty w skardze w istocie nie zawierał żadnego uzasadnienia. Skarżąca, poza sformułowaniem w petitum skargi stosowanego żądania i przywołaniem art. 61 § 3 P.p.s.a. jako jego podstawy prawnej, w żaden sposób nie nawiązała w dalszej jej części do przesłanek z ww. przepisu, jak też nie złożyła odrębnego pisma procesowego, zawierającego uzasadnienie przedmiotowego wniosku. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.