II FZ 67/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lipca 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1154/20 o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z 17 czerwca 2022 r. oraz o odrzuceniu skargi R.M. na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 21 września 2020 r., nr: [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1154/20, w punkcie 1 odrzucił zażalenie R. M. na zarządzenie z 17 czerwca 2022 r. wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi; w punkcie 2 odrzucił skargę skarżącego na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 21 września 2020 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, w odniesieniu do punktu 1 sentencji, wskazał, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływana dalej jako "P.p.s.a.", nie przewiduje środka zaskarżenia od zarządzenia w przedmiocie wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia kosztów sądowych. Podkreślono, że zarządzenie z dnia 17 czerwca 2022 r. ma wyłącznie charakter czynności materialnotechnicznej i nie mieści się w kategorii zarządzeń podlegających zaskarżeniu. W konsekwencji uznano, że zażalenie skarżącego na zarządzenie z dnia 17 czerwca 2022 r, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 i art. 198 P.p.s.a. Odnosząc się natomiast do punktu 2 sentencji Sąd I instancji powołał się na art. 220 § 3 P.p.s.a., wskazując, że skarga, od której nie uiszczono należnego wpisu, podlega odrzuceniu. 2. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Wnosząc zażalenie nie odniósł się merytorycznie do skarżonego postanowienia. 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił zażalenie na zarządzenie z dnia 17 czerwca 2022 r. Zażalenie na wysokość wpisu wniesione w dniu 12 lipca 2022 r. podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną (zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność zażalenia wynika z faktu, że przysługuje ono tylko raz i to od pierwotnego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji słusznie odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 198 P.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 postanowienia. Zasadne było również odrzucenie skargi przez Sąd I instancji. W myśl art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismem takim jest również skarga. Jeśli skarga nie została należycie opłacona, zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W art. 239 P.p.s.a. ustawodawca przewidział dwa rodzaje zwolnień od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych – z mocy ustawy, bądź przyznane przez sąd. Niniejsza sprawa nie należy jednak do kategorii spraw, które z mocy ustawy są zwolnione od wpisu. Z akt nie wynika także, aby skarżącemu w niniejszej sprawie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący został prawidłowo wezwana do usunięcia braku fiskalnego skargi. Skarżącemu wyznaczony został siedmiodniowy termin na jego usunięcie. Brak fiskalny nie został jednak przez niego usunięty. W związku z powyższym, stan faktyczny sprawy obligował Sąd I instancji do odrzucenia skargi, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, o czym Sąd I instancji orzekł w punkcie 2 postanowienia. Ogólnikowe zarzuty powołanie przez skarżącego w zażaleniu, które nie odnosiły się w sposób jasny do zaskarżonego postanowienia, nie mogły odnieść pożądanego skutku w postaci uwzględnienia zażalenia. W konsekwencji zażalenie podlegało oddaleniu na postawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.