II FZ 650/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Bd 175/14 w przedmiocie wpisu od skargi w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 5 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 175/14, K. M. – nazywany dalej "Skarżącym", został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 5 grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 1196 zł. Na powyższe zarządzenie Skarżący wniósł zażalenie, domagając się jego uchylenia. Podniesiono w nim zarzut naruszenia art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Pełnomocnik Skarżącego wskazując następnie na § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 z późn. zm.), stwierdził, że przedmiotem skargi jest zobowiązanie podatkowe. Tymczasem sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że sprawa dotyczy należności pieniężnej – a co za tym idzie wysokość wpisu od skargi ustala się zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów. W uzasadnieniu zażalenia zaznaczył również, że wraz ze skargą uiścił opłatę w wysokości 500 zł (§ 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów). Z akt sprawy wynika ponadto, że zażądaniem przewodniczącego wydziału z 4 marca 2014 r. sprawdzono z urzędu wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 218 P.p.s.a.). W trakcie dochodzenia ustalono, że wspomnianą na wstępie decyzją Dyrektor Izby Skarbowej określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 133.493 zł. Taką też kwotę wskazano w skardze. Niemniej jednak w deklaracji podatkowej PIT-36L za 2007 r. Skarżący zadeklarował kwotę podatku należnego w wysokości 48.720 zł. Tym samym wartość przedmiotu sporu należało ustalić jako różnicę obu kwot, tj. 84.773 zł. Uwzględniwszy wpłatę 500 zł, zgodnie z § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów – należało zatem wezwać Skarżącego do uiszczenia brakującego wpisu w kwocie 1196 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest niezasadne, dlatego podlega oddaleniu. Istotna dla oceny zasadności zaskarżonego zarządzenia jest treść aktu będącego przedmiotem skargi. Decyzją z 5 grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z 20 sierpnia 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 21 § 3 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "O.p."). Zgodnie z tym przepisem jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzja organu ma w tym przypadku charakter decyzji deklaratoryjnej (zobowiązanie powstaje z mocy prawa), jednakże wynika w niej w sposób niewątpliwy wysokość ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego (obowiązek zapłaty podatku w określonej, odmiennej niż obliczona przez podatnika, kwocie). Ustalenie wysokości zobowiązania przez organ zwykle wiąże się z zakwestionowaniem przyjętych przez podatnika podstawy czy stawki podatku, uwzględnienia ulgi czy zwolnienia. Nie oznacza to jednak, że spór nie dotyczy należności pieniężnej, skoro wynikiem przyjęcia określonej podstawy opodatkowania czy określenia przedmiotu opodatkowania jest ostatecznie ustalenie zobowiązania podatkowego w konkretnej wysokości. Sprawa, w której powstał obowiązek zapłaty spornego wpisu niewątpliwie dotyczy zatem decyzji kreującej określoną należność pieniężną (postępowanie zostało wszczęte w sprawie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych w prawidłowej wysokości). Wobec tego, biorąc pod uwagę wartość przedmiotu zaskarżenia, zasadnie przyjęto, że wpis od skargi na powołaną decyzję jest wpisem stosunkowym, a jego wysokość ustalić należało na podstawie § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 przywołanej ustawy.