II FZ 609/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 2018/15 w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2017 r., sygn. akt I Sa/Wr 2018/15 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi T. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 19 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach postanawia: oddalić zażalenie.

Sygnatura akt II FSK 609/17 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie T. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2017 r. (sygn. akt I SA/Wr 2018/15) o odrzuceniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 19 października 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu I instancji wskazano, że postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2017 r. odrzucono skargę T. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 19 października 2015 r., z powodu nie uiszczenia w terminie wpisu od skargi. Jednocześnie w pkt II tego postanowienia orzeczono o zwrocie wpisu który strona uiściła już po upływie terminu do opłacenia skargi. Odpis powyższego postanowienia wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie jego zaskarżenia został doręczony skarżącemu w dniu 9 maja 2017 r. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał z dniem 16 maja 2017 r. (wtorek). Z akt sprawy wynika, że środek zaskarżenia wniesiono w dniu 17 maja 2017 r., a zatem po terminie. Wobec tego, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; w skrócie P.p.s.a.) zażalenie podlegało odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zaskarżył je w całości, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść wydanego postanowienia poprzez ustalenie, że pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie po terminie oraz naruszenie przepisów postępowania, a to art. 194 § 2 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że zażalenie wniesione zostało po terminie i czynność ta jest bezskuteczna, art. 178 i 179 § 2 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że zażalenie zostało wniesione po terminie i zażalenie podlega odrzuceniu, oraz art. 2, 32,45,178 Konstytucji. Wskazując na powyższe naruszenie wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez Sąd który wydał zaskarżone postanowienie, tj. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu poprzez nadanie sprawie dalszego biegu i rozpatrzenie zażalenia, względnie o zmianę postanowienia przez Sąd II instancji poprzez nadanie sprawie dalszego biegu i rozpatrzenie zażalenia lub uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Ponadto wniósł o przeprowadzenie kontroli pośredniej zażalenia na odrzucenie skargi i zwrotu wpisu w wysokości 2000 zł, wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia i wniosku o zmianę postanowienia o odrzuceniu skargi i zwrotu wpisu w wysokości 100 zł i podjętych w tym zakresie decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 194 § 2 P.p.s.a. wynika, że zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. W przypadku przekroczenia tego terminu, zgodnie z art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 tej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuca zażalenia wniesione po upływie tego terminu. Z akt sprawy wynika, że odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2017 r. skarżący odebrał osobiście w dniu 9 maja 2017 r. (k. 109). Natomiast zażalenie, które zostało odrzucone zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w O. w dniu 17 maja 2017 r., czyli po upływie terminu przewidzianego w art. 194 § 2 P.p.s.a. Tym samym należy uznać za zasadne stwierdzenie Sądu I instancji, że zażalenie wniesiono z uchybieniem ustawowego terminu, dlatego też podlegało odrzuceniu. W zażaleniu nie wskazano żadnych argumentów, które umożliwiałyby jego uwzględnienie. Zauważyć należy, że skarżący w główniej mierze odniósł się do niezasadności odrzucenia skargi z uwagi na uiszczenie wpisu od skargi w terminie. Nie wskazując przy tym okoliczności niniejszego postępowania zażaleniowego. Natomiast kwestia oceny terminowości wniesienia wpisu od skargi nie stanowi przedmiotu rozpoznania w niniejszym postępowaniu. Jednocześnie, Naczelny Sąd Administracyjny zawraca uwagę, że za ukształtowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznać należy pogląd, że czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, jak i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 960/12 oraz z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1347/10). Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji