II FZ 602/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jan Rudowski, po rozpoznaniu w dniu 31 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 388/16 w zakresie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 18 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 388/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – na podstawie art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") – umorzył postępowanie zażaleniowe na zarządzenie WSA w Poznaniu z dnia 17 listopada 2016 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie referendarza sądowego bez rozpoznania w sprawie ze skargi R. P. (dalej: "skarżący", "strona") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 18 marca 2016 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia, zarządzeniem z dnia 17 listopada 2016 r. sąd pierwszej instancji pozostawił wniosek skarżącego o wyłączenie referendarza sądowego bez rozpoznania. Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie pismem z dnia 7 grudnia 2016 r. Następnie postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r. WSA odrzucił skargę w związku z nieuiszczeniem przez skarżącego wpisu sądowego. Postanowienie to jest prawomocne, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r. oddalił zażalenie na to orzeczenie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie WSA powołał się na treść art. 195 § 3 p.p.s.a. i wskazał, że postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ po wniesieniu zażalenia, postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r., WSA odrzucił skargę, a postanowienie to jest prawomocne od dnia 21 czerwca 2017 r. Sprawa została więc zakończona, stąd rozpoznanie zażalenia na zarządzenie z dnia 17 listopada 2016 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o wyłączenie referendarza sądowego bez rozpoznania jest bezprzedmiotowe. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie w całości, jako niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym oraz budzące jego niezadowolenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 195 § 3 p.p.s.a. jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r. sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 17 listopada 2016 r. o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza z dnia 6 września 2016 r. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II FZ 295/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie. Ponadto, sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r. odrzucił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w związku z nieuiszczeniem przez skarżącego wpisu sądowego. Postanowienie to stało się prawomocne z w związku z oddaleniem przez NSA zażalenia na to postanowienie (postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., II FZ 294/17). Odrzucenie skargi oznacza, że przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna, w ramach której zostało zaskarżone postanowienie. Rozpoznanie zażalenia na zarządzenie WSA z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Po 388/16, o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania, które było rozstrzygnięciem wpadkowym, stało się zatem bezprzedmiotowe. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że zażalenie na zarządzenie sądu pierwszej instancji z dnia 17 listopada 2016 r. nie zostało rozpoznane do dnia 16 czerwca 2017 r., a mimo to – nie dostrzegając nieprawidłowości istotnych dla rozstrzygnięć – Naczelny Sąd Administracyjny oddalił w tym dniu zażalenia skarżącego na postanowienia na odrzucenie zażalenia (sygn. akt II FZ 295/17) i na odrzucenie skargi (sygn. akt II FZ 294/17). W związku z powyższym sąd pierwszej instancji prawidłowo postanowieniem z dnia 26 lipca 2017 r. umorzył postępowanie zażaleniowe na zarządzenie z dnia 23 listopada 2016 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.