II FZ 295/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Po 388/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 18 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 388/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA") odrzucił zażalenie R. P. (dalej: "Skarżący") na postanowienie z dnia 17 listopada 2016 r. o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza z dnia 6 września 2016 r. pozostawiającego wniosek o przyznania prawa pomocy bez rozpoznania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 197 § 2 w związku z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia WSA wynika, że zarządzeniem z dnia 25 maja 2016 r. wezwano Skarżącego o uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy, ale referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 6 września 2016 r. pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. WSA utrzymał w mocy powyższe zarządzenie referendarza z dnia 6 września 2016 r. Powyższe postanowienie doręczono Skarżącemu z prawidłowym pouczeniem o braku środków zaskarżenia. Mimo tego na powyższe postanowienie Skarżący wniósł do WSA pismo z dnia 7 grudnia 2016 r., określone jako "zażalenie". WSA w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że zażalenie, jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu. Podał, że zgodnie z art. 260 p.p.s.a. postanowienia wydane przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie art. 260 p.p.s.a. w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego są prawomocne i nie służą od nich żadne środki zaskarżenia. Brak jest też innego przepisu szczególnego, umożliwiającego wniesienie zażalenia na takie rozstrzygnięcia. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym regułą, wyrażoną w art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Zażalenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne. W katalogu postanowień wymienionych w art. 194 § 1 p.p.s.a. nie ma postanowienia, którego przedmiotem jest odrzucenie zażalenia na postanowienie o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Prawa do zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia nie przewidział ustawodawca również w przepisach szczególnych. W związku z tym skoro możliwość zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wynika expresis verbis z art. 194 § 1 p.p.s.a. i przy tym nie istnieje na gruncie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi inny przepis, dopuszczający możliwość zaskarżenia tego rodzaju rozstrzygnięcia, to uznać należy, że takie postanowienie jest niezaskarżalne w drodze zażalenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.