II FZ 614/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 31 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. W. od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 1095/16 w zakresie przymusowego ściągnięcia kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Przedmiotem zażalenia jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1095/16, w którym zarządzono przymusowe ściągnięcie od Z. W. na rzecz Skarbu Państwa ‒ WSA w Gliwicach ‒ 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku tego sądu z dnia 14 lutego 2017 r. Sąd wskazał, że na wniosek skarżącego doręczono skarżącemu odpis wyroku z uzasadnieniem. Przewodniczący wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia z tego tytułu opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł pod rygorem przymusowego ściągnięcia tej należności. Skarżący złożył od tego zarządzenia zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił w postanowieniu z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II FZ 323/17. 25 lipca 2017 r. Przewodniczący Wydziału ponownie wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty; wezwanie doręczono 8 sierpnia 2017 r. i nie zostało wykonane. Sąd na podstawie art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) uznał, że wydanie zarządzenia o przymusowym ściągnięciu opłaty jest konieczne. W zażaleniu na to zarządzenie skarżący wniósł o "cofniecie" wezwania do zapłaty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, na mocy art. 234 § 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Przepis ten wyłącza natomiast stosowanie art. 220 p.p.s.a., który zakazuje sądowi podejmowanie jakichkolwiek czynności na skutek pisma, które nie zostało należycie opłacone, a także przewiduje obowiązek pozostawienia takiego pisma bez rozpoznania. Analizowany przepis jest więc przejawem ochrony prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji, bowiem na jego podstawie należy stronie doręczyć odpis wyroku z uzasadnieniem bez względu na to, czy opłata kancelaryjna została uiszczona. Niemniej jednak doręczenie odpisu wyroku stronie oznacza, że powstaje po jej stronie obowiązek uiszczenia opłaty. Z akt analizowanej sprawy wynika, że skarżący mimo otrzymania wyroku z uzasadnieniem (na jego wniosek) i mimo prawidłowego wezwania do uiszczenia opłaty, nie uczynił tego. W konsekwencji Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach prawidłowo zastosował zdanie drugie art. 234 § 2 p.p.s.a., tj. zarządził przymusowe ściągnięcie opłaty od skarżącego po bezskutecznym wezwaniu go do jej uiszczenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a. oddalił zażalenie.