II FZ 523/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Po 186/13 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 28 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 11 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie o sygn. akt I SA/Po 186/13, odmówił M. S. – nazywanego dalej "Skarżącym", przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Z uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji wynika, że Skarżący posiada dom na działce o powierzchni 1.297 m2, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych. Skarżący nie uzyskuje przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Żona Skarżącego, z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, jest zatrudniona w jego przedsiębiorstwie. Sąd pierwszej instancji wezwał Skarżącego do uzupełnienia wniosku u przyznanie prawa pomocy i złożenie między innymi deklaracji podatkowych za 2012 r., wykazu wydatków, rachunków bankowych, oświadczeń osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowych o stanie majątkowym. Skarżący nie uzupełnił wniosku we wskazanym terminie. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że nie jest wstanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Tymczasem Skarżący zignorował wezwanie sądu i nie złożył dokumentów niezbędnych do oceny jego sytuacji finansowej i rodzinnej. W zażaleniu pełnomocnik Skarżącego podniósł zarzut naruszenia art. 243 § 1 i art. 255 P.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Skarżący przedłożył dowody dokumentujące faktyczne wydatki. Jakkolwiek Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, posiada dom, budynek warsztatowy oraz halę magazynową – fakt ten nie może stanowić podstawy do uznania, że Skarżący jest wstanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Pełnomocnik wskazał także, że Skarżący jest ciężko chory, co wiąże się z dodatkowymi wydatkami na leki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest oczywiście bezzasadne, dlatego podlega oddaleniu. Wbrew temu co podnosi autor zażalenia, Skarżący nie przedłożył żadnego dokumentu, na podstawie którego można było ocenić, czy poniesienie kosztów postępowania naraziłoby Skarżącego na uszczerbek w utrzymaniu koniecznym siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ponieważ w aktach sprawy nie znajduje się odpowiedź na wezwanie sądu pierwszej instancji z dnia 21 stycznia 2014 r., twierdzenie pełnomocnika Skarżącego jest w tym względzie gołosłowne. Pełnomocnik Skarżącego nie wykazał także w żaden sposób, że Skarżący jest chory i ponosi w związku z tym faktem określone wydatki na zakup leków. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem stanowisko sądu pierwszej instancji, że Skarżący nie wykazał, iż spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 przywołanej ustawy.