II FZ 429/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. N. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2016 r., sygn. akt II FZ 429/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 1 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 10 października 2016 r., II FZ 429/16, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie A. N. (zwanego dalej skarżącym), gdyż zażalenie to było opatrzone podpisem elektronicznym. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wskazał, że postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej zwana: p.p.s.a.), która nie przewiduje możliwości wniesienia do sądu administracyjnego pisma za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (ePUAP). Stanowisko to potwierdzono zostało w uchwale NSA z dnia 12 maja 2014 r., I OPS 10/13, w której stwierdzono, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a. – nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z 2001 r. o podpisie elektronicznym za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Wyrażony w ww. uchwale pogląd znajduje również zastosowanie przy wnoszeniu pisma za pośrednictwem platformy ePUAP, gdyż ta forma przekazu danych mieści się w pojęciu "środek komunikacji elektronicznej" (postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2016 r., II FZ 348/16). 2. W zażaleniu na powyższe skarżący wskazał, że powołana wyżej uchwała "jest nieważna z mocy prawa bo uchwały nie służą do podważania ustaw – art. 5.2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym i art. 77.2. Konstytucji". Skarżący wniósł o zmianę postanowienia i nadanie toku sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Niezbędne jest wyjaśnienie, że po pierwsze – Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko wyrażone w uchwale NSA z dnia 12 maja 2014 r., I OPS 10/13. Po drugie - art. 194 § 1 p.p.s.a. stanowi, że zażalenie – które skarżący wniósł na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2016 r. - przysługuje jedynie na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepisy procedury sądowoadministracyjnej wyraźnie określają, że zażaleniem mogą być zaskarżane wyłącznie postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, stąd wniesienie zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalne. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne i nie przysługują od nich środki odwoławcze. Wniesione przez skarżącego zażalenie jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu. 4. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.