II FZ 397/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 954/15 w zakresie opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 14 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej za 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 954/15 odmówiono M. K. (zwanemu dalej "Skarżącym") umorzenia należności sądowej z tytułu opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 954/15 wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 czerwca 2017 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona pismem z dnia 7 lipca 2017 r. wniosła o umorzenie powyższej opłaty na podstawie art. 229 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.- zwanej dalej "p.p.s.a."), z uwagi na swoją trudną sytuację materialną. Na podstawie zarządzenia z dnia 10 lipca 2017 r. Skarżący został wezwany do nadesłania uzupełniającego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, stanie rodzinnym, o dochodach małżonka pozostającego we wspólności majątkowej. W odpowiedzi Skarżący wyjaśnił, swoją sytuację majątkową. Sąd odmawiając umorzenia opłaty kancelaryjnej wyjaśnił, że analiza sytuacji materialnej Skarżącego wynikającej z dokumentów przedstawionych przez niego na potrzeby rozpatrzenia wniosku o umorzenie przedmiotowej należności sądowej w kwocie 100 zł, nie pozwala uznać, że Skarżący nie jest w stanie uiścić tej należności. Ze złożonego przez Skarżącego zaświadczenia o zatrudnieniu wynika, że otrzymuje on wynagrodzenie za pracę w kwocie 4.943,67 zł netto miesięcznie. Ponadto ze złożonych wyciągów bankowych wynika, że Skarżący otrzymuje świadczenie "Rodzina 500+" w kwocie 500 zł miesięcznie oraz dopłatę do kredytu "Rodzina na swoim" w kwocie około 550 zł miesięcznie. Skarżący nie przedstawił natomiast, pomimo skierowanego do niego wezwania, wykazu średnich comiesięcznych kosztów utrzymania jego rodziny. Wprawdzie z przedłożonych wyciągów z rachunków bankowych wynika, iż Skarżący ponosi wydatki m. in. na spłatę kredytu hipotecznego, czynsz za mieszkanie i czesne za przedszkole, jednakże brak jest sumarycznego zestawienia tych kosztów, które można byłoby porównić z wysokością dochodów rodziny Skarącego. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie argumentując, że jest poważnie zadłużony u przyjaciół i rodziny (w szczególności ojca). Wskazał także że w jednej sprawie, dotyczącej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 lutego 2012 r. złożył kilkanaście skarg oraz 4 skargi kasacyjne, które zostały w całości sfinansowane przez ojca Skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 229 § 1 p.p.s.a., należności z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych oraz grzywien orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym, z wyjątkiem grzywien, o których mowa w art. 55 § 1, art. 149 § 2 oraz art. 154 § 1, mogą być umorzone lub zapłata tej należności może być odroczona albo rozłożona na raty, jeżeli jej ściągnięcie byłoby połączone z niewspółmiernymi trudnościami lub groziłoby dłużnikowi zbyt ciężkimi skutkami. W świetle zaś § 2 ust. 1 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania i rozkładania na raty oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. nr 221, poz. 2194), umorzenie należności sądowych może nastąpić z urzędu lub na wniosek dłużnika. Wskazane należności mogą być umorzone na wniosek dłużnika w części lub w całości, jeżeli dłużnik wykaże, że z uwagi na swoją sytuację rodziną, majątkową i wysokość dochodów nie jest w stanie ich uiścić, a ściągnięcie należności w drodze egzekucji spowodowałoby dla dłużnika lub jego rodziny nadmierne obciążenie majątkowe lub inne ciężkie skutki. Stosownie natomiast do treści § 7 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia, wniosek o umorzenie, rozłożenie na raty lub odroczenie zapłaty należności sądowych powinien zawierać oświadczenie dłużnika obejmujące dokładne dane o jego stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna – także o jej stanie rodzinnym, o dochodach małżonka pozostającego we wspólności majątkowej z dłużnikiem, a ponadto wszelkie inne okoliczności uzasadniające składany wniosek. Należy przy tym zaznaczyć, iż umorzenie tego rodzaju należności stanowi w istocie rzeczy formę pomocy ze strony Skarbu Państwa, stąd też ustalenia Przewodniczącego na tym tle muszą być wyjątkowo skrupulatne. W rozpoznawanej sytuacji Przewodniczący ocenił sytuację majątkową Skarżącego wskazując, że uzyskiwany przez niego dochód i świadczenia, mogą stanowić źródło finansowania kosztów związanych z opłatą należności sądowej w wysokości 100 zł. Jednocześnie Skarżący w zażaleniu jedynie polemizuje z argumentacją Sądu, a argumentacja ta nie może stanowić podstawy do uchylenia wydanego zarządzenia. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. [pic]