II FZ 291/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt III SA/Po 107/16 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 23 listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. postanawia oddalić zażalenie.

II FZ 291/17 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt III SA/Po 107/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 23 listopada 2015 r. w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 rok, odrzucił zażalenie. Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że w piśmie procesowym z dnia 29 lipca 2016 r. skarżący zawarł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 17 maja 2016 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA podniósł, że sąd, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Tym samym, wydane przez niego na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", postanowienie jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia. W odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, w którym nie przewidziano prawa strony do wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na jego podstawie. Przepis ten stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z art. 260 § 2 p.p.s.a. sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że również w art. 194 § 1 p.p.s.a. ani w żadnym innym przepisie p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a. Skoro skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona w dniu 31 grudnia 2015 r., to w odniesieniu do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy znajdują zastosowanie przepisy p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia skarżącego, uznając je za niedopuszczalne. Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.