II FZ 227/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Po 139/13 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 25 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie.

W dnu 17 grudnia 2014 r., I SA/Po 139/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek M. P. (zwanego dalej skarżącym) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez "zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego, ustanowienie adwokata". W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że prawo pomocy może zostać przyznane stronie na jej wniosek. Stroną jest M. P. R. P. jest pełnomocnikiem strony. Z pisma wynika, że wniosek złożył pełnomocnik w swoim imieniu. Napisał bowiem, że wnosi "o ustanowienie dla mnie (R. P.) i mojego mocodawcy (M. P.)" pełnomocnika z urzędu oraz o zwolnienie mnie (R. P.) od kosztów sądowych. W zażaleniu R. P. wskazał jednym zdaniem, że "treść postanowienia jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Trafnie sąd pierwszej instancji wskazał, że z wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika i zwolnienie z kosztów wynika, iż złożył go R.P. – będący pełnomocnikiem skarżącego - we własnym imieniu. R.P.wniósł o ustanowienie pełnomocnika "dla mnie i mojego mocodawcy". Wniosek taki nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, co wyjaśnił sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia. Powyższe, prawidłowe postanowienie zaskarżone zostało zażaleniem. Nie podniesiono w nim jednak żadnych merytorycznych zarzutów. Wskazano jedynie, że postanowienie jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Niewątpliwie postanowienie to jest zgodne z przepisami prawa. Wnoszący zażalenie nie wyjaśnił na czym polega niezgodno postanowienia ze stanem faktycznym. Postanowienie sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. O przyznanie pełnomocnika mógł wnosić skarżący, który jest stroną postępowania, a nie osoba reprezentująca skarżącego. Uwzględniając powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.