II FZ 2120/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D.P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 212/13 wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skarg D.P. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 grudnia 2012 r., Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wezwał pełnomocnika D.P. (dalej jako "Skarżący") do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 50 zł za odpis wyroku z uzasadnieniem w związku z wnioskiem o jego sporządzenie - w terminie 7 dni pod rygorem egzekucyjnego ściągnięcia tej opłaty. Przedmiotowe wezwanie zostało nadane przez Sąd pierwszej instancji w dniu 18 kwietnia 2014 r., a odebrane przez pełnomocnika Skarżącego w dniu 28 kwietnia 2014 r. Skarżący działając przez swojego pełnomocnika złożył w terminie zażalenie na powyższe zarządzenie, zaskarżając je w całości, jednocześnie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego zarządzenia sądowego i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniósł, że pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. złożył do Sądu pierwszej instancji wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego, który nie został jeszcze merytorycznie rozpoznany, co powoduje, że sporne zarządzenie sądowe wydane zostało zdecydowanie przedwcześnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) - powoływanego dalej jako "rozporządzenie RM", opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia pobiera się w kwocie 100 zł. Stosownie natomiast do art. 234 § 2 P.p.s.a., opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Przepisów art. 220 i art. 221 nie stosuje się. Z przytoczonego wyżej unormowania wynika jednoznacznie, że w razie nieuiszczenia należnej od przedmiotowego wniosku opłaty, pobieranej co do zasady przy jego zgłoszeniu (w kwocie 100 zł na podstawie art. 212 § 1, art. 234 § 1, art. 236 P.p.s.a. w zw. z § 2 rozporządzenia RM), przewodniczący (wydziału) zarządza jej ściągnięcie. Jedyną przesłanką do wydania zarządzenia we wskazanym przedmiocie jest nieopłacenie wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Omawiany przepis nakazuje przewodniczącemu wydziału zarządzić ściągnięcie opłaty kancelaryjnej, niezależnie od tego, czy postępowanie w sprawie dalej się toczy, czy też zostało już zakończone. Z kolei nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy twierdzenie Skarżącego, iż przedmiotowe wezwanie zostało wydane przedwcześnie, ponieważ Skarżący w dniu 14 kwietnia 2014 r. złożył drugi wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym razem w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. W tym miejscu należy wskazać, że Skarżący prawomocnym postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r. został zwolniony od kosztów sądowych w zakresie ½ części, bowiem postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2013 r. NSA oddalił zażalenie Skarżącego na to postanowienie w zakresie zwolnienia od kosztów. Nie wyklucza to oczywiście możliwości ponownego ubiegania się przez Skarżącego o przyznanie prawa pomocy, stosownie do treści 243 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Wspomniana moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem zasadnie przewodniczący wezwał Skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 50 zł, co stanowi ½ kwoty 100 zł w związku z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 212/13. Natomiast kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym razem w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego, został nadany przez pełnomocnika Skarżącego do Sądu pierwszej instancji w dniu 24 kwietnia 2014 r. (k.-173) (wpływ do Sądu - 28 kwietnia 2014 r.). Zatem zarzut Skarżącego, że sporne zarządzenie zostało wydane zdecydowanie przedwcześnie, mając na uwadze powyżej opisane okoliczności sprawy uznać należy za bezpodstawny. Podsumowując, prawomocnym postanowieniem Skarżący został zwolniony od kosztów sądowych w zakresie ½ części. Zwolnienie to zatem obejmuje również zwolnienie od ponoszenia w ½ części opłaty kancelaryjnej. Zgodnie bowiem z art. 211 P.p.s.a., koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Natomiast stosownie do art. 212 § 1 P.p.s.a, opłatami sądowymi są wpis i opłaty kancelaryjne. Przyznane, powołanym postanowieniem, prawo pomocy obejmowało zatem oprócz zwolnienia w ½ od wpisu od skargi również inne opłaty w tym opłatę kancelaryjną. Wskazać też należy, iż Skarżący wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2014 r. wniósł o przyznanie mu praw pomocy, poprzez ustanowienie doradcy podatkowego, a więc w innym zakresie niż przyznane mu prawo pomocy prawomocnym postanowieniem. W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., postanowić jak w sentencji.