II FZ 159/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażaleń G. R. i W. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 2387/15 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. R. i W. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 7 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. postanawia: oddalić zażalenia.

Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 2387/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę G. R. i W. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 7 października 2015 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący pismem z dnia 19 listopada 2015 r. wnieśli skargę na ww. postanowienie. W odpowiedzi na doręczenie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 04 stycznia 2016 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, skarżący w osobnych pismach wnieśli o przyznanie im prawa pomocy. Następnie skarżący złożył sporządzony na urzędowym formularzu w dniu 01 marca 2016 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Mając na uwadze, że skarżąca mimo wezwania do uzupełnienia złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu nie uczyniła tego, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 2387/15 pozostawiono wniosek bez rozpoznania. Pismem z dnia 13 kwietnia 2016 r., skarżąca wniosła sprzeciw na wskazane powyżej orzeczenie referendarza sądowego wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wskazane ostatnio orzeczenie referendarza sądowego po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącej utrzymano w mocy postanowieniem WSA w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 2387/15. Z kolei wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy odrzucono postanowieniem WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 2387/15. Następnie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 02 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Po 2387/15 oddalono wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wskazane ostatnio postanowienie referendarza sądowego tutejszego sądu utrzymano w mocy postanowieniem WSA w Poznaniu z dnia 08 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 2387/15. Zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 2387/15 zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II FZ 449/16. Z kolei zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 08 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 2387/15 zostało odrzucone postanowieniem NSA z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II FZ 679/16. Z uwagi na prawomocne zakończenie postępowań z wniosków skarżących o przyznanie prawa pomocy w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 09 listopada 2016 r., wezwano skarżących do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 04 stycznia 2016 r., o wezwaniu do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego. Wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wpisu sądowego doręczono skarżącym dnia 02 grudnia 2016 r. (k. 129 i 130 akt sądowych), co oznacza, że wynoszący 7 dni termin na opłacenie skargi mijał z dniem 09 grudnia 2016 r. Z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego sądu wynika, że skarżący nie uiścili wymaganego wpisu od skargi (k. 133 akt sądowych). Sąd pierwszej instancji - odrzucając skargę - stwierdził, że zdarzeniem, które zwalnia stronę od obowiązku uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie jest złożenie w tym terminie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W takim przypadku pierwotne wezwanie do uiszczenia wpisu traci moc i powinno być powtórzone po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sposób niekorzystny dla skarżącego. W odpowiedzi na pierwsze z zarządzeń Przewodniczącego Wydziału do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, skarżący złożyli wnioski o przyznanie im prawa pomocy – oznacza to, że z chwilą złożenia tych wniosków pierwsze z zarządzeń wzywających do uiszczenia wpisu sądowego utraciło moc. Jednak po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania skarżącym prawa pomocy w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 09 listopada 2016 r., doręczono skarżącym w dniu 02 grudnia 2016 r. (k. 129 i 130 akt sądowych) wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 04 stycznia 2016 r., wzywającego do solidarnego uiszczenia wpisu od skargi. Jak wynika przy tym z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego tutejszego sądu, skarżący w terminie otwartym do opłacenia skargi nie uiścili należnego wpisu (k. 133 akt sądowych). Skarżący złożyli zażalenia na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast według art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Oceniając zaskarżone postanowienie z perspektywy przytoczonych powyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odpowiada ono prawu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał Skarżących do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania. Z uwagi na fakt, że we wskazanym w wezwaniu terminie opłata nie została uiszczona, WSA zobowiązany był – zgodnie z treścią przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. – skargę odrzucić. Ponadto należy wskazać, że w zażaleniach Skarżący nie zawarli żadnego argumentu, który wskazywałby na wadliwość skarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. [pic]