II FZ 145/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 313/09 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi A. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 5 stycznia 2010 r. odrzucił skargę kasacyjną A. Ś. od wyroku tegoż Sądu z dnia 8 października 2009 r. oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 8 czerwca 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2002. Uzasadniając rozstrzygnięcie podjęte na podstawie art. 178 w związku z art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) wskazał, że skarżąca w postępowaniu sądowoadministracyjnym reprezentowana była przez pełnomocnika, doradcę podatkowego, na podstawie złożonego do akt sprawy pełnomocnictwa ogólnego. Wniesiona w terminie skarga kasacyjna sporządzona jednak została osobiście przez skarżącą, co skutkuje jej odrzuceniem. Wprawdzie pełnomocnik skarżącej w następstwie skierowanego do niej wezwania skargę kasacyjną ostatecznie podpisał, ale nastąpiło to już po upływie terminu do jej wniesienia. W zażaleniu na to postanowienie (błędnie jednak datowane na 8 stycznia 2010 r.) skarżąca działająca przez pełnomocnika zarzuciła naruszenie art. 178 P.p.s.a. w związku z art. 58 (bez oznaczenia aktu prawnego) i wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżąca umocowała pełnomocnika do reprezentowania jej wyłącznie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Dopiero po przyznaniu skarżącej prawa pomocy obejmującego ustanowienie doradcy podatkowego wskutek uznania, że nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, pełnomocnik uzyskał nowe pełnomocnictwo, które przesłał Sądowi dnia 30 grudnia 2009 r. W obawie o negatywne konsekwencje upływu terminu do złożenia skargi w czasie, gdy sprawa przyznania prawa pomocy nie została jeszcze rozstrzygnięta, skarżąca osobiście wniosła skargę kasacyjną wykorzystując projekt sporządzony przez pełnomocnika reprezentującego ją przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W zażaleniu nie zakwestionowano ustaleń stanowiących podstawę postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W szczególności nie zakwestionowano, że skargę kasacyjną wniosła sama skarżąca (choć wykorzystując projekt sporządzony przez pełnomocnika) oraz że do podpisania tej skargi przez pełnomocnika doszło już po upływie terminu do jej wniesienia. Świadczy to o bezzasadności zażalenia, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny z ustalonych w sprawie okoliczności wyprowadził prawidłowy wniosek, uznając, że ponieważ skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata (radcę prawnego, doradcę podatkowego), jak stanowi art. 175 § 1 - 3 P.p.s.a., jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 P.p.s.a. W zażaleniu nie sprecyzowano zresztą, w czym jej autor upatruje naruszenia art. 178 P.p.s.a., ani co oznacza zarzut naruszenia art. 58 nieoznaczonego bliżej aktu prawnego. Trudno przy tym przyjąć, by chodziło tu o art. 58 P.p.s.a., ponieważ przepis ten stanowi o odrzuceniu skargi, a nie skargi kasacyjnej, co profesjonalny pełnomocnik powinien dostrzec. Generalnie jednak należy stwierdzić, że opisane w zażaleniu okoliczności odnoszące się do przeprowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym postępowania w przedmiocie przyznania skarżącej prawa pomocy nie mogą mieć wpływu na ocenę dopuszczalności skargi kasacyjnej, która to ocena przeprowadzona być powinna w oparciu o inne kryteria, co wcześniej już omówiono. W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.