II FZ 124/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 265/15 w sprawie ze skargi P. Spółki Akcyjnej w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 3 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia 1) uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 265/15, 2) zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz P. S.A. w W. kwotę 22.424 (dwadzieścia dwa tysiące czterysta dwadzieścia cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrokiem z 9 września 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 265/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił skargę P. S.A. w W. i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z 3 grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r., a także zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz Polskich Kolei Państwowych S.A. w W. kwotę 31.679 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W zażaleniu na postanowienie WSA w Lublinie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zarzuciło naruszenie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne ustalenie wysokości wpisu stosunkowego od przedmiotu zaskarżenia, a także § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: rozporządzenie RM) w zw. z art. 200 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewłaściwą wykładnię oraz ich niezastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy, bowiem sąd administracyjny pierwszej instancji, wydając zaskarżone postanowienie, błędnie skalkulował wysokość kosztów sądowych podlegających zwrotowi. W skardze na decyzję SKO skarżąca spółka określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 2.446.147 zł. Kwota ta została przyjęta przez Przewodniczącego Wydziału Pierwszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie jako podstawa obliczenia wysokości należnego wpisu od skargi - 24.462 złotych (zarządzenie z 9 lutego 2015 r.). Jak słusznie wskazuje jednak autor zażalenia, podatnik wykazywał w deklaracji podatkowej oraz złożonych korektach podatek od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 2.218.522,- zł. Zgodzić należy się z poglądem, że w tej sytuacji przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie nie była cała kwota zobowiązania podatkowego określona w decyzji wymiarowej, a jedynie różnica kwoty wymiaru (3.736.689,-zł) i kwoty zadeklarowanej przez podatnika (2.218.522,- zł), wynosząca 1.520.167,- zł. Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07, w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 P.p.s.a., wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od wartości podanej przez stronę, która będzie odzwierciedlała wartość faktycznego przedmiotu sporu. W tym miejscu należy podkreślić, że wysokość wpisu wpływa również na wysokość wynagrodzenia fachowego pełnomocnika i wysokość wpisu od skargi kasacyjnej. W związku z tym ustalenie nadmiernych kosztów może stanowić istotną barierę w możliwości z korzystania z prawa do składania środków zaskarżenia i korzystania z profesjonalnej pomocy pełnomocnika. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sąd administracyjny pierwszej instancji, zasądzając na rzecz spółki zwrot kosztów postępowania od strony przeciwnej, wadliwie skalkulował wysokość kosztów sądowych. W kwocie kosztów sądowych - zaliczanych do niezbędnych kosztów postępowania i podlegających, zgodnie z dyspozycją art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zwrotowi na rzecz skarżącego od strony przeciwnej w razie uwzględnienia skargi – należało uwzględnić w rozpoznawanej sprawie wpis od skargi w wysokości 15.207, - zł, a nie, jak błędnie przyjął WSA w Lublinie, w wysokości 24.462,- zł. Podstawą obliczenia w rozpoznawanej sprawie wpisu stosunkowego od skargi winna być bowiem kwota 1.520.167,- zł, stanowiąca rzeczywistą wartość przedmiotu zaskarżenia; odpowiada ona tej części zobowiązania podatkowego, która faktycznie została zakwestionowana przez spółkę w skardze. Kwota zwrotu kosztów postępowania w zakresie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika nie była przez stronę wnoszącą zażalenie kwestionowana. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 188 P.p.s.a., a także w zw z art. 197 § 1 i § 2 tej ustawy – orzekł jak w sentencji.