II FZ 124/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. M. i W. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 831/08 odrzucającego skargę kasacyjną W. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 831/08 odrzucającego skargę J. M. i W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 12 maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2009 r. o sygn. I SA/Wr 831/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - działając na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) - odrzucił skargę kasacyjną W. M. od postanowienia tego Sądu z dnia 17 listopada 2008 r. o sygn. I SA/Wr 831/08, odrzucającego skargę J. M. i W. M. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 12 maja 2008 r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. 2. Uzasadniając postanowienie, WSA we Wrocławiu wskazał, że od postanowienia tegoż Sądu z dnia 17 listopada 2008 r. skarżący wnieśli skargę kasacyjną, która została sporządzona i wniesiona przez doradcę podatkowego. Stwierdziwszy brak umocowania do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w imieniu skarżących, pismem z dnia 15 stycznia 2009 r. doręczonym pełnomocnikowi w dniu 19 stycznia 2009 r., wezwano do usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia, braków formalnych skargi kasacyjnej, przez złożenie opłaconego pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia tego środka zaskarżenia. Dodano, że z akt sprawy wynika, iż brak formalny został uzupełniony poprzez złożenie pełnomocnictwa udzielonego jedynie przez J. M., natomiast brak pełnomocnictwa udzielonego przez W. M.. Odrzucając skargę kasacyjną skarżącego, WSA wskazał, że jest ona środkiem prawnym sformalizowanym i skuteczność jej wniesienia jest uzależniona od wymagań ogólnych przewidzianych dla wszystkich pism procesowych, jak i szczególnych dotyczących tylko skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.). Kwestię ogólnych wymagań pism procesowych określają przepisy art. 46 i art. 47 P.p.s.a., które wskazują m.in., że do skargi kasacyjnej jako pisma procesowego powinno zostać dołączone pełnomocnictwo, jeżeli skargę kasacyjną wnosi pełnomocnik, który przedtem pełnomocnictwa nie złożył (art. 46 § 3 P.p.s.a.), wskazano, że brak pełnomocnictwa przy wniesieniu skargi kasacyjnej jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. WSA dodał, że w rozpoznawanej sprawie koniecznym warunkiem formalnym wniesionej skargi kasacyjnej było złożenie pełnomocnictwa do jej sporządzenia i wniesienia przez w.w. doradcę podatkowego, udzielonego zarówno przez skarżącą i przez skarżącego. Tymczasem, w zakreślonym terminie złożono pełnomocnictwo udzielone jedynie przez skarżącą. 3. Zażalenie (błędnie zatytułowane skargą kasacyjną) od postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2009 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli skarżący (reprezentowani przez pełnomocnika - doradcę podatkowego), zaskarżając to postanowienie w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Powołując art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a., poprzez uznanie, że strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi poprzez doręczenie dokumentu pełnomocnictwa, w konsekwencji czego Sąd wydał postanowienie o jej odrzuceniu, w sytuacji gdy dokument pełnomocnictwa podpisany przez skarżącą (prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą PW "M.") znajdował się w aktach sprawy. Uzasadniając zażalenie podniesiono, że przedmiotem postępowania przed WSA była decyzja organu podatkowego II instancji z dnia 12 maja 2008 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r., wskazując, że podmiotem kontrolowanym i stroną postępowania jest podatnik będący przedsiębiorcą, czyli skarżąca prowadząca działalność pod firmą PW "M.". Dodano, że decyzja organu podatkowego I instancji z dnia 11 lutego 2008 r., nr [...], skierowana była wyłącznie do skarżącej, natomiast na etapie postępowania odwoławczego wydane rozstrzygnięcia kierowane były do obojga małżonków. Podniesiono również, że w.w. pełnomocnictwo zostało podpisane przez skarżącą, gdyż postępowanie dotyczy zobowiązań podatkowych prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Zdaniem skarżących, decyzja organu podatkowego II instancji była błędnie kierowana do obojga małżonków, gdyż stroną postępowania przed organem I instancji i kontrolowanym podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą była jedynie skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie zauważył WSA we Wrocławiu, odrzucając skargę kasacyjną skarżącego, kwestię ogólnych wymagań pism procesowych określają przepisy art. 46 i art. 47 P.p.s.a., zgodnie z którymi do skargi kasacyjnej jako pisma procesowego powinno zostać dołączone pełnomocnictwo, jeżeli skargę kasacyjną wnosi pełnomocnik, który przedtem pełnomocnictwa nie złożył (art. 46 § 3 P.p.s.a.), natomiast brak pełnomocnictwa przy wniesieniu skargi kasacyjnej jako brak formalny podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie koniecznym warunkiem formalnym wniesionej skargi kasacyjnej było złożenie pełnomocnictwa (do jej sporządzenia i wniesienia przez w.w. doradcę podatkowego) udzielonego przez oboje skarżących. Skoro w zakreślonym terminie złożono pełnomocnictwo udzielone jedynie przez skarżącą, prawidłowo WSA we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną skarżącego na podstawie art. 178 P.p.s.a. Należy również zauważyć, że podnoszone w zażaleniu okoliczności, jakoby decyzja organu podatkowego I instancji z dnia 11 lutego 2008 r., nr [...], skierowana była wyłącznie do skarżącej, a dopiero na etapie postępowania odwoławczego wydane rozstrzygnięcia kierowane były do obojga małżonków nie znajduje oparcia w stanie faktycznym sprawy. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy, zarówno decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 11 lutego 2008 r., określająca J. M. i W. M. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., jak i decyzja organu odwoławczego z dnia 12 maja 2008 r., kierowane były do obojga skarżących z uwagi na złożone wspólnie przez oboje małżonków zeznanie podatkowe w dniu 30 kwietnia 2004 r. o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2003 na formularzu PIT-36. 5. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.